Vandaag mochten Anita en ik weer een keer naar het Prinses Maxima Centrum voor een ‘laatste’ gesprek met dokter Merks en verpleegkundig specialist Inge. Ik zeg ‘laatste’ omdat het eigenlijk ook een laatste nagesprek is maar ze laten de deur altijd openstaan voor ons, mogen ze ook na vandaag altijd benaderen en dat is zo fijn! Voor mij geldt dat ik eigenlijk heel graag in het PMC ben. Er lopen daar zoveel mensen rond die Anne en ons kennen en die zoveel liefde uitstralen en hebben gegeven dat ik daar op de een of andere manier graag ben. Voor Anita ligt dat wel iets anders. Ook vandaag vond Anita het moeilijk. In de auto naar het PMC gaat het dan eigenlijk prima maar zodra we binnenlopen wordt Anita emotioneel. Ze wil dat niet (verontschuldigd zich daar zelfs voor) maar dat is helemaal niet erg, we beleven dat beiden op onze eigen manier en het is juist fijn dat dat kan en mag ook al is het soms heel confronterend.
Van tevoren had Inge aangegeven dat we ‘maar’ een uur zouden hebben (vond ze vervelend om te zeggen) maar uiteindelijk hebben toch ruim 5 kwartier met elkaar zitten praten. Het was fijn, mooi en goed om zo met dokter Merks en Inge te praten. De tranen en de emoties waren er maar mochten er ook zijn. Het is gewoon fijn om met mensen die Anne en ons kennen te praten over Anne, dat is gewoon zo fijn, ik zou het iedere dag wel willen. Voor bijzondere mensen in het ziekenhuis hadden we een kaart geschreven en daarbij wat persoonlijke foto’s gedaan. Die kaart en foto’s heeft dokter Merks een aantal weken geleden al ontvangen. Het was heel bijzonder om te horen hoe ontroerd dokter Merks was geworden bij het zien van onze vakantiefoto van ons gezin in Italië vorig jaar. Dat is ook een van onze favoriete foto’s (wij als gezin met ijsje in de hand). Anne staat daar zo zo zo fantastisch mooi op. Die foto kan ik bijna niet zonder tranen zien maar tegelijkertijd kijk ik er heel vaak naar omdat het zoveel positiviteit en mooie herinneringen naar boven haalt. Het bijzondere en ontroerende is dat dokter Merks deze foto dus meteen in zijn kamer op zijn bureau heeft gezet.
We zouden vandaag ook het complete dossier digitaal ontvangen maar dat was nog niet gelukt. Komt later wel. Na ruim 5 kwartier nemen we afscheid van elkaar en benadrukken ze dat de deur altijd voor ons open blijft staan en we ze altijd mogen contacten als we daar behoefte aan hebben. Wat fijn en wat een bijzondere en lieve mensen.
Na ons gesprek checkt Anita nog even bij de balie of we de allerlaatste kraal voor de kanjerketting mogen krijgen. Er blijken 2 kralen te zijn; Een hartje en een vlinder. Wij kunnen natuurlijk niet kiezen dus krijgen ze allebei. Dit worden dan echt de laatste 2 kralen van een meterslange kanjerketting als symbool van wat Anne allemaal voor haar kiezen heeft gekregen 🥲
Na dit bezoek hadden we een afspraak met dokter Smetsers staan. Ze is nog niet terug bij het PMC maar des te bijzonderder dat we toch met elkaar mochten en konden afspreken. Dokter Smetsers is vanaf dag 1 (3 december 2020) de oncoloog/dokter van Anne geweest en heeft zo’n bijzondere en mooie rol mogen en willen spelen. De klik tussen Anne en dokter Smetsers was heel mooi en ook de band met ons als ouders is altijd heel fijn en bijzonder geweest. Zonder haar waren afgelopen 3,5 jaar voor zowel Anne als ons veel moeilijker geweest. We hebben ontzettend veel aan haar te danken en dan is het fijn om elkaar weer even te zien en te spreken. De laatste driekwart jaar moest dokter Smetsers helaas een stapje terug doen maar dat is in die tijd meer dan fantastisch opgepakt door dokter Merks en verpleegkundig specialist Inge. Het bijzondere van die tijd is echter dat dokter Smetsers ook in die tijd nog een super belangrijke en hele mooie rol heeft mogen en willen vervullen. Richting Anne had ze aangegeven dat Anne haar altijd mocht bellen en die contacten zijn heel waardevol gebleken. Dokter Smetsers is in januari zelfs bij Anne thuis geweest om cupcakes te bakken en te praten over hele moeilijke onderwerpen. Ik denk dat we wel mogen stellen dat dokter Smetsers op dat moment de enige persoon was waar Anne met deze hele moeilijke vragen terecht kon en daarover durfde te praten. Daar zijn we dokter Smetsers zo enorm dankbaar voor, dat is met geen pen te beschrijven. Onvergetelijk mooi en waardevol geweest voor Anne en daardoor ook voor ons.
We hebben lang gepraat. Ter ere van Anne had dokter Smetsers cake gebakken (dat alleen al!). Het was heel fijn om heel eerlijk en open en op een hele natuurlijke manier zo met elkaar te praten over Anne, wat we samen allemaal hebben meegemaakt, hoe wij ons voelen en wat ons bezighoudt maar ook vice versa. Heel bijzonder, bij vlagen ook heel emotioneel maar vooral heel fijn en mooi. Dit zijn mensen die wij nooit gaan vergeten en voor altijd meedragen in ons hart.
Het was best wel een emotionele dag maar helaas had Anita vandaag avonddienst. Niet ideaal en natuurlijk helemaal geen zin in maar het moet. Ondanks dat kijken we wel terug op een mooie, bijzondere en waardevolle dag waar we heel dankbaar voor zijn.
Nu nog een paar dagen werken voordat we zaterdag op vakantie hopen te gaan.
