Vandaag was de diploma-uitreiking voor de leerlingen van klas 5H2, de klas van Anne. Wij waren door zowel school als schoolvriendin Lysanne uitgenodigd. Na heel lang twijfelen hebben we uiteindelijk toch besloten om er vanavond bij aanwezig te zijn.
In eerste instantie wilden we er eigenlijk niet naar toe gaan. Het is een feestje voor de leerlingen die 5 jaar lang keihard hebben gewerkt en nu dan eindelijk hun diploma mogen ontvangen. Daar gaat het om, de avond moet niet om ons draaien. Toen de unitleider aangaf dat ze deze avond toch zeker ook even stil willen staan bij het overlijden van Anne, toen de moeder van Lysanne aangaf dat het voor Lysanne ook best wel fijn en mooi zou zijn als wij erbij aanwezig wilden zijn en we van school kregen te horen dat het fotojaarboek ook voor ons zou klaarliggen en dat daarin ook aandacht voor Anne is, hebben we toch besloten te gaan; Voor Lysanne, uit respect en dankbaarheid voor school, voor de klasgenoten van Anne en ter ere van Anne, het is moeilijk en emotioneel maar ook heel fijn om over Anne te (horen) praten.
Vanavond was het dan zover. De uitreiking was om 20:00 uur maar Anita en ik werden om 19:30 uur al verwacht voor een kort gesprek met Wendy en Esther. De 2 personen die erg belangrijk zijn geweest in de laatste anderhalf jaar op school.
Van Wendy kregen we het fotojaarboek overhandigd en ook nog een envelop met een kaart erin. Ik was het al vergeten maar die kaart heb ik aan het begin van het schooljaar tijdens de informatieavond zelf geschreven. Alle ouders die daar aanwezig waren hebben dat toen gedaan en deze kaarten zouden dan net voor het examen naar ieders eigen adres worden verzonden. Een mooie groet uit het verleden om de leerlingen een hart onder de riem te steken. Ik wist niet meer wat ik had geschreven totdat ik het las. Het was best wel confronterend om terug te gaan naar het moment waarop ik deze tekst heb geschreven. Het laat heel goed zien hoe we (op dat moment) in het leven stonden. Vol hoop, misschien met oogkleppen op maar vol overtuiging dat het goed zou komen. Moeilijk om nu terug te lezen en daaraan te denken maar op de een of andere manier vond/vind ik het toch ook heel mooi om deze toch onverwachte kaart nu te ontvangen. Gaan we zeker bewaren.
Het fotojaarboek is echt een mega mooi cadeau voor ons. Wat zou Anne dit fantastisch hebben gevonden. De woorden ‘mag ik wel in het fotojaarboek?’ die Anne uitsprak tijdens ons laatste gesprek op school op 2 februari zullen wij nooit vergeten. Het brengt nog steeds de tranen in onze ogen en het maakt ons nog steeds intens verdrietig als we dat moment terughalen (en geloof ons, dat moment komt nog vaak heel levendig terug in onze gedachten). Wat mooi, dat Anne zo prominent en zo schitterend aanwezig is in dit boek. Naast de klassenfoto’s heeft iedere leerling ook een persoonlijk stukje geschreven, gelukkig heeft Anne dat ook nog kunnen schrijven. Daarnaast is er ook nog een hele pagina in het boek geplaatst ter herinnering aan Anne. School heeft deze pagina samen met Lysanne (op)gemaakt. Wat ontroerend mooi, echt een heel heel waardevol geschenk.
Tijdens de ceremonie werden de leerlingen toegesproken door middel van een tevoren opgenomen toespraak van unitleidster Esther. Dat was een ‘algemeen’ verhaal maar midden in dit verhaal was er een video ingeplakt speciaal voor deze klas waarin Esther anderhalve minuut mooi en respectvol spreekt over Anne. Jullie begrijpen dat dit geen makkelijke momenten zijn maar het was wel heel mooi.
Bij de uitreiking van het diploma aan Lysanne werd het ook emotioneel en persoonlijk. Mentor Lydia sprak met gebroken stem dat Anne naast Lysanne had moeten zitten om haar diploma in ontvangst te nemen. Het was maar anderhalve zin maar het raakte alles en iedereen in de zaal en ons niet in de minste plaats.
Uiteindelijk zijn we tot aan het einde gebleven. Lysanne nog een keer gefeliciteerd met een roos, nog even kort nagepraat, afscheid genomen van school en toen ‘snel’ naar huis.
Het was goed en fijn maar nu is het ‘klaar’.
