Na best veel twijfel, zorgen, en verdrietige momenten is onze vakantie aangebroken. Ondanks alle moeilijke momenten gaan we er uiteraard wel een mooie en gezellige tijd van proberen te maken. Of ons dat gaat lukken weet ik niet en hoe we dat precies gaan doen weet ik in alle eerlijkheid ook nog niet maar ik hoop dat het ons goed doet, het ons in al ons verdriet toch wat dichter bij elkaar brengt, dat we wat vaker samen kunnen rouwen om het verlies van Anne maar ook samen kunnen praten over en lachen om Anne en alles wat we samen met elkaar hebben meegemaakt. Het blijft moeilijk, iedereen heeft zijn of haar eigen gevoelens, alledrie proberen we elkaar om verschillende redenen te beschermen maar daardoor is het ook moeilijk om open en eerlijk te zijn als het gaat om het verdriet en het missen van Anne. Daarom hoop ik op een goede en mooie tijd met elkaar.
Vrijdagavond hebben we onze nieuwe auto ingepakt. Iets minder ruimte in vergelijking met de Skoda maar op de achterbank hebben we wat extra ruimte dus is prima gelukt (zoals altijd hebben we nu ook weer meer dan voldoende mee denk ik 🙂). Ook de beer van Anne zit op de achterbank dus we zijn klaar voor vertrek.
Zaterdag 13 juli – Vertrek en overnachting in Heilbronn
Zaterdagochtend 13 juli zijn we om 10:45 uur vertrokken. We gaan als eerste naar het huisje dat David, Kristel en Eva hebben gehuurd in Rattendorf, Oostenrijk. We doen de reis in 2 dagen, zo relaxed mogelijk. Het regent pijpenstelen bij vertrek maar de reis verloopt voorspoedig en rond kwart voor 6 komen we aan bij een onderweg geboekt hotel in Heilbronn. Midden in het centrum zodat we ’s avond nog even gezellig een wandeling kunnen maken en heerlijk eten bij Abacco (lekkerste biefstuk ooit volgens Stan).
Zondag 14 juli – Aankomst in Rattendorf, Oostenrijk
Zondagochtend (na heerlijk ontbijt) vertrekken iets voor half 10 richting Oostenrijk. Iets meer last van files maar uiteindelijk komen we na een prima reis iets voor zes uur aan bij het huisje van David en Kristel in Rattendorf. Ze hebben een heerlijk typisch Oostenrijks huisje waar we ons de komende dagen vast prima gaan vermaken. Terwijl Eva en Stan lekker staan te badmintonnen pakken we de auto uit en gaan dan in een dorpje verderop uit eten (Wiener schnitzel of Wiener schnitzel of toch maar Wiener schnitzel 🙂 maar het was heerlijk). Daarna de dag gezellig afgesloten met een spel (uiteraard!) Verraders.
In het huisje hebben we 2 foto’s van Anne neergezet. We hebben ook de pratende beer die Anne voor ons heeft gekocht (en ingesproken) meegenomen op de achterbank en deze beer staat nu ook in de woonkamer. We praten nog niet heel veel over Anne maar ze is vrijwel continu in onze gedachten ♥️
Maandag 15 juli – Dagje in de bergen en zwemmen
Vandaag gingen we in de ochtend met de lift naar de toppen van de bergen gegaan om daar even wat rond te lopen. Daar was ook een mooie en lange rodelbaan waar we wel zin in hadden. Stan en ik kregen dat cadeau van David en Kristel voor onze komende verjaardagen. Iedereen had lol bij het naar beneden sjezen maar de een gebruikte wel wat meer de rem dan de andere 😀 Vanmiddag zijn we naar het meer in de buurt (strandbad Hermagor) geweest om lekker te zwemmen en te ontspannen. Vanavond hebben we met z’n allen 30 seconds gespeeld en daarna hebben Stan, Anita en ik nog even een wandeling door het dorp gemaakt.
Dinsdag 16 juli – Klammen (tocht door kloven)
Vandaag zijn we naar Garnitzenklamm geweest voor een prachtige tocht door kloven, langs watervallen, door bossen, over bruggen en langs steile hellingen. De natuur was prachtig maar de wandeling zorgde er ook voor dat ik vrijwel continu aan Anne heb gedacht. Het gemis en het verdriet zat hoog vandaag. Met Stan af en toe gekke dingen doen door het wilde water over te steken met lastige sprongen van rots naar rots of te proberen het ijskoude water te trotseren of het moment waarop David ook zo’n sprong waagt en niet geheel droog aan de overkant komt, dat zijn de momenten waarop ik even echt kan genieten en niet aan Anne denk. Afgelopen dagen heb ik sowieso al best wel veel lastige momenten maar vandaag is het gemis en het verdriet nog intenser aanwezig. Het helpt ook niet mee dat onze vakantie van vorig jaar exact gelijk liep met deze vakantie en ik iedere dag van OneDrive een overzicht krijg van de foto’s die op deze dag vorig jaar zijn gemaakt. De ene foto nog mooier dan de ander en bij iedere foto word ik geraakt en gaan de gedachten terug naar die momenten. Als we de klok toch eens zouden kunnen en mogen terugdraaien, ik zou er echt alles voor over hebben. Maar ondanks dat was het vandaag wel een mooie dag in een prachtige omgeving met lieve mensen. Vandaag uiteraard opnieuw afgesloten met een spel (nogmaals de Verraders). Nu zit ik alleen beneden en ben ik nog 10 minuten 52 jaar 😀
Woensdag 17 juli – Eerste verjaardag zonder Anne
Vandaag voor het eerst jarig zonder fysieke aanwezigheid van Anne en dat is voelbaar lastig. Ik ben vanochtend eerst naar het kerkje verderop gelopen om daar een kaarsje te branden voor Anne, naar foto’s te kijken van mijn verjaardag vorig jaar in Italië en gewoon stil te zitten met mijn gedachten en herinneringen aan Anne. Best een moeilijke start van de dag eerlijk gezegd maar de rest van de dag hebben we er met elkaar toch een fijne en gezellige dag van gemaakt. Ik heb ontzettend veel lieve berichtjes ontvangen (dank jullie wel!). Van Anita een heel lieve en ontroerende brief en cadeau gekregen en van Stan te horen gekregen wat ik ga krijgen (een zelfgemaakt spel, super origineel en erg leuk maar het is nog niet helemaal af dus dat gaan we straks thuis samen verder af maken). De ontbijttafel was versierd en er waren lekkere broodjes bij de bakker gekocht dus heerlijke start van de dag. Daarna zijn we weer naar het meer gegaan om te zwemmen, beachballen, frisbeeën, volleyballen en spelletjes spelen. Tussendoor nog even een lekker ijsje (het is geen weer voor een taartje) en daarna op tijd naar huis zodat iedereen even iets voor zichzelf kan doen. Vanavond zijn we ter ere van mijn verjaardag gaan eten in een restaurant hoog in de bergen. Typisch Oostenrijks maar heerlijk en gezellig. Deze verjaardag met dubbele gevoelens afgesloten met het spelen van wat spelletjes en nu lekker naar bed.
Donderdag 18 juli – Vertrek naar Venetië
Vandaag laten we David, Kristel en Eva achter in Oostenrijk en vertrekken wij richting Italië. Na een korte maar wel echte bergrit komen we na een 2 uur en 50 minuten aan in de haven van Venetië. Parkeerplaats is geboekt en ik had ook dagtickets voor de watertaxi al geregeld maar dat had ik beter niet kunnen doen. Die dagtickets waren niet geldig voor de taxi vanuit deze haven naar Venetië, hmm niet handig Bert. Maar snel vergeten, tickets voor deze watertaxi gekocht en kwamen precies op tijd aan om naar het centrum van Venetië te varen. We besluiten om te lopen naar ons hotelletje ‘Case sul Molo’ in het centrum van Venetië. Het hotel is klein maar fijn en ligt perfect. We doen meteen een avondwandeling door de stad, zien een heerlijk plekje aan de voet van de Rialto brug om te eten en lopen vandaar met een omweg weer terug naar ons hotel. Het valt ons op dat het aantal (mooie) gondels echt enorm is. Wel leuk om te zien maar dat gaan wij waarschijnlijk niet doen (erg duur, we lazen dat gondelier het best betaalde beroep hier is, verdienen zo’n 130.000 euro in het jaar). In het hotel nog even uitgerust, een spelletje gedaan en daarna nog een nachtwandeling gemaakt. Het San Marco plein was gezellig, overal prachtige live muziek en gezellige drukte. Nu tijd om te slapen. Het is in Venetië behoorlijk warm maar wij hebben gelukkig airco in onze kamer.
De dag is heel goed verlopen en we hebben ook niets te klagen maar bij het lopen door de straatjes van Venetië kan ik het niet helpen dat de gedachte ‘wat een slecht idee dit’ regelmatig door mijn hoofd spookt. Bijna ieder winkeltje doet denken aan Anne; tasjes, prullaria, mooie jurkjes, hoedjes, Italiaanse ingrediënten en ga zo maar door. Anne had dit super gevonden en dat maakt zorgt ervoor dat je toch met enige regelmaat denkt wat zijn we aan het doen. Tegelijkertijd probeer ik die gedachten weg te duwen en te genieten van de omgeving en van elkaar.
Vrijdag 19 juli – Venetië
Vandaag een dag de toerist uithangen in Venetië. Als eerste zijn naar de top van de klokkentoren van San Marco gegaan om te genieten van mooi uitzicht over Venetië (leuk hoor maar beetje zonde van het geld). Daarna zijn we even de beroemde kathedraal in geweest waar Anita ook een kaarsje voor Anne heeft aangestoken. We hebben wat door de straatjes van Venetië geslenterd, de bijzondere boekwinkel even bezocht en daarna met de watertaxi naar het eiland Murano gevaren (bekend van glasblazen). Na wat gegeten te hebben zijn we doorgevaren naar het eilandje Burano. Dit eiland was eigenlijk mooier dan Murano. Na onszelf getrakteerd te hebben op een heerlijk ijsje zijn we terug gevaren naar Venetië. Onderweg terug naar het hotel hebben een souvenirtjes gekocht zoals we dat tijdens al onze vakanties gewend zijn maar deze keer 2 in plaats van 1; Eentje voor thuis zoals we gewend waren; Een zwarte gondel met daarop een rood hartje van Murano glas waarbij we denken aan Venetië en onze lieve Anne. Maar we hebben er ook een gekocht voor bij het graf van Anne; een mooie met de hand beschilderde steen. We willen al onze vakanties en/of bijzondere gebeurtenissen op deze manier ook met Anne delen. In deze winkel hebben we ook een mooie ketting met een hartje van Murano glas voor Anita gekocht. Als echte Italianen zijn we rond 20:00 uur gaan eten en kregen we van Stan een ijsje als toetje van de beste ijssalon van Venetië. Daarna hebben we de watertaxi genomen richting hotel. Dat was erg leuk, je ziet Venetië dan van een andere kant en we werden ook nog verrast door een spectaculaire show met drones. Het blijkt dat deze dagen het Festa del Redentore (het Feest van de Verlosser) wordt gevierd. Dat maken we toch nog maar mooi even mee hoewel we de grote vuurwerkshow van morgenavond wel zullen missen. Als we aan wal komen lopen we nog ‘snel’ even langs de Brug der Zuchten want stel je voor dat we thuiskomen en we moeten vertellen dat we die niet hebben gezien 🙂
Zaterdag 20 juli – Florence
Na ontbijt op onze kamer zijn we om half 10 vertrokken richting de watertaxi. Venetië was wel aardig maar laaiend enthousiast zijn we eerlijk gezegd niet. Het was prima zo. Met de watertaxi terug naar onze parkeerplaats en dan rijden we richting Florence. Gisteravond een hotelletje geboekt in het centrum van Florence en daar rijden we eigenlijk zonder problemen naar toe. Wel een beetje spannend of het met de milieuzone goed gaat maar aangekomen in het hotel blijken ze dat voor ons te regelen. Het hotel ziet er prachtig uit, onze auto brengen ze naar een garage en de kamer ziet er prima uit. Kamer was net zo duur als in Venetië maar dit voelt een stuk luxer aan. De locatie is perfect, we zijn met 7 minuten lopen bij de grote kathedraal met de rode koepel. We zijn eigenlijk net op tijd (eigenlijk te laat) bij de kathedraal omdat ze al om 16:00 uur sluiten maar we hebben geleerd van oma Anja dat brutale mensen de halve wereld hebben. De rij werd afgesloten door een bewaker maar wij zijn halverwege maar even aangesloten. Is eigenlijk niks voor ons (vond Stan ook) maar het zorgde er wel voor dat we de kathedraal toch nog van binnen konden bewonderen want morgen is de kathedraal gesloten. Wat een immens groot en mooi gebouw, veel mooier dan in Venetië. Ook hier hebben we met z’n drieën een kaarsje voor Anne aangestoken. We zijn vervolgens zoveel mogelijk zonder Google Maps door Florence gelopen. Wat veel mooie imposante gebouwen. We lopen over de Ponte Vecchio (niet veel aan), lopen over een andere brug om de Ponte Vecchio vandaar te bekijken (laten we het er op houden dat het verhaal achter deze brug interessant is), lopen nog een Pandora winkeltje in om 2 bedeltjes voor Anita’s nieuwe armband te kopen en zo hebben we samen best een aangename middag. Op het Piazza Signoria pakken we een terrasje en gaan we ons (voor een keertje) te buiten; Stan een Ice Tea Lemmon en Anita en ik aan de Spritz. Het blijkt al snel dat wij inderdaad geen alcohol drinkers zijn, het stijgt ons (en vooral Anita) lichtjes naar het hoofd maar we hebben wel lol met elkaar. In de avond eten we bij hetzelfde restaurant. Er zit een Amerikaan naast ons die het lachwekkend vindt dat we 1 dag in Florence zijn, dat we te weinig weten van de cultuur van Florence, een fanatieke Trump-aanhanger blijkt te zijn, onze politiek belachelijk vindt (waarom jagen jullie alle boeren het land uit) maar ondanks dat alles ook leuke tips geeft voor wat te bekijken in Florence in de korte tijd die we hebben. Na het eten genieten we nog even van een live klassiek openluchtconcert, slenteren nog even door de straten van Florence en gaan dan terug naar het hotel.
Zondag 21 juli – Van Florence naar Camping Village Rocchette
Na een prima nacht en goed ontbijt lopen we nog even door Florence. Veel is gesloten en anders moet je veel betalen dus we bekijken vooral de buitenkant. Onderhandelen nog over een tasje voor Anita (maar blijft bij kijken kijken niet kopen) en zorgen dat we voor 11:00 uur weer terug zijn bij het hotel om uit te checken. Tijdens het wachten lopen we naar het gebouw tegenover ons hotel en dat blijkt een fantastisch mooie kerk te zijn. We hebben weinig tijd meer over maar branden nog wel een mooie kaars voor Anne. Bij het verlaten van Florence komen we nog op een mooi hoog gelegen punt waar we een schitterend uitzicht over Florence hebben. Na deze quick stop rijden we naar onze camping aan de westkust van Italië. We rijden via Sienna, twijfelen nog even maar nee, even geen zin meer in een stad en rijden door. Onderweg stoppen we nog voor een broodje en om iets voor drie uur arriveren we op onze camping. De auto kan niet bij ons tent staan maar staat wel onder een afdan (van gaasdoek) en dat is misschien gezien onze ervaringen van vorig jaar wel een geruststellende gedachte. Het is een grote mooie camping. Wel merk ik aan mijzelf dat ik vorig jaar bij het zien van ons huisje enthousiaster was dan nu, de tenten staan wel erg dicht op elkaar. Niet te lang bij stilstaan, ziet er allemaal mooi uit. We richten de tent in. Stan maakt veel werk van zijn kamer, wil graag een foto van Anne en als hij klaar is ziet zijn kamer er fantastisch netjes uit. In de tent zelf richten we ook een hoekje in voor Anne. Daar zetten we de beer neer, de souvenirs vanuit Venetië en de vakantiefoto van vorig jaar. Die foto zetten we overdag buiten op ons tafel en ’s nachts binnen in dit hoekje. Na boodschappen te hebben gedaan, snelle zelfgemaakte hap gaan we vanavond een uurtje tennissen. Het is echt een sportcamping en daar houden we van.
Maandag 22 juli – Camping Village Rocchette
Na een nacht vol met flinke regen- en onweersbuien (waardoor we slecht hebben geslapen maar positieve keerzijde was wel dat het daardoor lekker afkoelde) hebben we lekker ontbeten en zijn daarna meteen naar de sportomgeving gegaan omdat Stan zich had opgegeven voor het tafeltennistoernooi. Hij mocht zich inschrijven bij de kids maar had zich ingeschreven bij de volwassenen en dat was maar goed ook want ook al ging het eigenlijk heel slecht (lang niet meer gespeeld) uiteindelijk kwam Stan wel als winnaar uit de bus. Eerste prijs is binnen 🙂. Daarna hebben we met z’n drietjes nog even padel gespeeld en toen Anita er wel klaar mee was hebben Stan en ik nog met 2 Roemenen een potje padel gespeeld. In de middag even boodschappen gedaan in een dorpje in de buurt en toen snel terug naar de camping omdat we ons alledrie ook hadden ingeschreven voor het padeltoernooi van vandaag. Anita en Stan gingen samen en ik werd gekoppeld aan een willekeurig iemand (achteraf gezien een hele slechte keuze voor de uitkomst van het toernooi). Stan en Anita kwamen tot de halve finale, misten helaas 2 matchpoints waardoor mijn Italiaanse partner en ik niet tegen Stan en Anita in de finale stonden. Het was niet helemaal eerlijk, wij tweeën bleken de meest ervaren padelspelers te zijn dus dit was in alle eerlijkheid een makkie. Alleen jammer dat de finale niet tegen Stan en Anita was maar goed, toch prijs nummer 2 te pakken vandaag 🙂 Vanavond heeft Stan samen met Anita voor ons gekookt (heerlijke pasta), samen een spelletje Quirkle gespeeld en daarna zijn Stan en ik vanaf 22:00 uur nog ruim een uur gaan tennissen. Echt heerlijk! Super gezellig, alle sportvelden (padel, tennis, tafeltennis, voetbal, fitness) staan bij elkaar en zijn tot in de late uurtjes bezet. Veel publiek om gezellig te kletsen en te kijken. Een echte sportcamping en daar houden wij van alleen…, was Anne daar maar onderdeel van. Ook vandaag weer zijn er zoveel momenten waarop het zo veel pijn doet, het gemis zo sterk aanwezig is. Op ‘logische’ momenten als je even alleen bent met je gedachten of als je de foto van Anne ziet maar ook op andere momenten zoals bij het tafeldekken voor 3, het spelen van een spelletje Quirkle waarbij je het schrijfblok pakt dat je al jaren hiervoor gebruikt en de scores ziet van vorig jaar met alle 4 de namen bovenaan of we gaan padellen en we 1 speler tekort komen. Het is en blijft heel onwerkelijk voor ons dat Anne er niet meer is, vaak rennen we ervoor weg om vervolgens weer overvallen te worden door het gemis en het verdriet. Hoe we hier nu goed mee om moeten gaan weten we nog steeds niet, kan volgens mij ook helemaal niet. Ik wil vaak foute woorden gebruiken maar dat doe ik maar niet want ik wil het netjes houden maar het is gewoon XXX!
Dinsdag 23 juli – De zee
Vandaag zijn we naar de zee en het strand gegaan. Het is zo’n 10 minuutjes lopen dus prima te doen. Het is er druk maar het is wel een heerlijk zandstrand en het water van de zee heeft een heerlijke temperatuur. Anita op het ligbedje op het water en Stan en ik vaak aan het beachballen of iets anders actiefs. Het is vandaag een relaxdag en dat is best prima. Anita ging aan het einde van dag naar het zwembad voor Aquagym maar dat blijkt pas morgen te zijn, Stan en ik hebben toen in de hitte nog even getennist (veel te warm dus niet te lang). Daarna was het gezellig samen koken met Stan als kok voor het maken van de Bruschetta’s als voorgerecht, heerlijk! Vanavond nog even wat gesport (tafeltennis, tennis, fitness en padel kijken) en daarna was het tijd voor de nacht.
Woensdag 24 juli – Het zwembad
Vanochtend zijn we voor het eerst maar eens naar het zwembad van de camping geweest. Het is een prachtig en best wel groot zwembad en we hebben ons daar best een tijdje kunnen vermaken. Vanmiddag even lekker tijd voor onszelf en daarna boodschappen doen in Castiglione. Stan heeft zich echt opgeworpen als onze kok deze vakantie dus hij bepaald wat er in de boodschappentas terecht komt. Best handig maar vooral ook heel leuk. Om 17:00 uur ging Anita meedoen aan de aquagym en Stan en ik deden samen mee met het padeltoernooi. We kwamen relatief eenvoudig in de finale terecht maar die hebben we na een hele leuke wedstrijd verloren (speelden tegen Mauro en zijn vrouw, de man met wie ik het vorige padeltoernooi samen speelde). Nadat Stan vanavond weer heerlijk voor ons heeft gekookt (Pasta Pesto zoals het hoort op z’n Italiaans) hebben we samen nog een spelletje gedaan en was het inmiddels tijd voor bed.
Vandaag samen ook nog gekeken naar de foto’s van exact een jaar geleden. De dag waarop we prachtige foto’s met elkaar hebben gemaakt (onder andere de foto van ons gezin met de ijsjes die we ook mee hebben genomen naar de camping) maar ook de dag waarop de hagelstorm ons kwam verrassen en waardoor onze auto total-loss raakte. Foto’s met
Donderdag 25 juli – Actief bezig
Vanochtend rustig opgestaan om vervolgens na het ontbijt opnieuw richting de sportvelden te gaan omdat we ons alledrie hebben ingeschreven voor het tennistoernooi dat om 11:15 uur begint. Gelukkig is het vandaag net iets minder warm (waarschijnlijk 32 graden ipv 34 graden maar toch). Er doen best veel mensen mee en ontmoeten (eigenlijk voor het eerst) ook een paar Nederlanders. Uiteindelijk kom ik Anita tegen in de halve finale en in de finale sta ik tegenover Stan. Die finale heb ik ‘helaas’ verloren. Een Italiaans meisje deed ook mee en die wilde graag tegen Stan spelen dus zij hebben nog een tijdje leuk staan spelen en zelfs een afspraak gemaakt om morgenavond nog een keer te gaan spelen. Leuk! Vanmiddag hebben we bij de tent het spel Kolonisten van Catan gespeeld en zijn daarna aan het einde van de middag nog even naar het strand geweest. Vanavond heeft Stan opnieuw heerlijk voor ons gekookt (Pasta Alfredo) en daarna hebben we nog even het spel Bonanza gespeeld. Om half 10 gaan Stan en ik richting het tennisveld omdat we vanaf 10 uur de baan hebben gereserveerd. Anita blijft in de tent om verder te gaan met haar luisterboek. Stan en ik kunnen bijna meteen de baan op en staan lekker te spelen. We krijgen regelmatig publiek en het nodige applaus als er weer eens een leuke rally is. Terwijl we staan te spelen komt het Italiaanse meisje en haar vader (een hele goede padelspeler) of we willen padellen. Natuurlijk willen we dat, leuk! En zo staan we tot bijna half 12 in de avond op padelbaan 1 met veel publiek heerlijk te padellen. Inmiddels beginnen steeds meer mensen op de camping ons en onze namen te kennen. We worden aangesproken op ons goede (tennis/padel) spel en met name Stan laat nogal een indruk achter bij veel mensen. Best grappig want zo leren we ook steeds meer mensen kennen. De taal is wel een barrière want er zijn echt veel Italianen die werkelijk geen woord Engels spreken (laat staan Nederlands) dus het is met handen en voeten communiceren maar dat gaat ook steeds beter. Al met al een heerlijk sportieve dag.
Vandaag was wel zo’n dag waarop er iets kleins voorvalt maar toch de nodige impact heeft. Bij het tennistoernooi deden een vader en 2 zonen mee en hij vroeg hoeveel kinderen wij hadden. Ik viel even stil. Er is voor mij geen twijfel over het antwoord, wij hebben 2 kinderen maar er schoten meteen allerlei gedachten door mijn hoofd; Een pijnscheut bij het directe besef dat wij 2 kinderen hebben maar dat er maar 1 fysiek bij ons op de camping aanwezig is maar ik was ook al bezig met de mogelijke vervolgvraag, is je dochter niet mee of waar is ze dan? Wil je er iets over zeggen of juist niet? Eigenlijk flits op dat moment door mijn hoofd dat ik er heel graag over wil praten maar tegelijkertijd bedenk ik mij dat dit wildvreemde mensen zijn op een totaal verkeerd moment dus laat maar. Het was een hele logische vraag van deze man maar dit was de eerste keer dat mij deze vraag werd gesteld na het overlijden van Anne en ik had er nog niet bij stilgestaan en was er niet op voorbereid kwam ik achter. Tussen de actieve momenten door heeft dit mij vandaag best wel beziggehouden.
Vrijdag 26 juli – Relaxdag
Vandaag hebben we er een rustige relaxdag van gemaakt op de camping. Vandaag maar eens even geen toernooitje en geen ‘verplichtingen’. Na het ontbijt zijn we naar de fietsverhuur op de camping geweest om te kijken of we zondag eventueel kunnen gaan fietsen in de omgeving. We hebben uiteindelijk 3 elektrische mountainbikes gekozen want die bleken veel goedkoper te zijn dan in onze folder stond en er was duidelijk aangegeven dat die fiets de voorkeur had. Vanmiddag zijn we maat S van de fiets nog even gaan testen, gaat net dus zondag gaan we fietsen. Daarna zijn we naar het zwembad gegaan. Anita lekker lezen en Stan en ik met (beach) bal aan de slag en rotzooien in het zwembad. Vanmiddag heeft ieder voor zichzelf relaxtijd. Aan het einde van de middag doen we nog en spelletje Quicks. Koken doen we vandaag niet. Stan heeft van oma Anja 50 euro gekregen om een keer uit eten te gaan en Stan z’n idee is om dat vandaag in het restaurant van de camping te doen. We hebben niet gereserveerd maar er is gelukkig nog 1 tafeltje vrij. Mooi restaurant met mooi uitzicht en lekker eten. Stan maakte zich zorgen of hij wil binnen budget bleef omdat papa weer zonodig iets anders dan een pizza moest nemen. Stan vroeg zelf om de rekening en bij het afrekenen bleek de rekening 49 euro, netjes (1 euro winst was de eerste reactie van Stan 😀). Daarna gaan we naar de sportvelden want Stan heeft afgesproken met het Italiaanse meisje Malena om anderhalf uur te gaan tennissen. Anita en ik gaan zelf even padellen, kijken daarna naar Stan en Malena (staan echt leuk te tennissen) en als de ouders van Malena vragen om een potje padel met ons te spelen doen we dat uiteraard meteen. Stan en Malena houden het ruim anderhalf uur vol. Moe en bezweet stappen ze van de baan af maar dan vraagt de Hannibal (vader van Malena) of we zin hebben om nog even te padellen. Tuurlijk dus zo staan Stan en ik weer tegenover Malena en Hannibal op de padelbaan en zitten Anita en de moeder van Malena langs de kant om ons toe te supporten. Na een lange eerste set die Stan en ik net verliezen in de tie-break wordt de vraag gesteld of we nog een 2e set willen doen. Malena zegt ja en Stan zegt ook ja als ik vraag of hij 14 jaar wil worden op de padelbaan of in bed 😀 Uiteindelijk lopen we rond half 1 de baan af. Stan wordt door iedereen gefeliciteerd en zo hebben we een leuke en gezellige afsluiter (of begin) van de dag.
Zaterdag 27 juli – Stan 14 jaar!
Vannacht heb ik alvast slingers opgehangen in en bij de tent want ja onze lieve Stan is jarig. 14 jaar al weer! Dit gaat natuurlijk weer zo’n dag worden waar naast een beetje feest ook herinneringen naar boven komen die ons verdrietig maken en terugverlangen naar die mooie tijd waar Anne nog fysiek bij ons was. Dat zal ook voor Stan gelden maar het moet toch ook een leuke dag voor onze Stan worden. Opa en oma videobellen in de ochtend met Stan om hem te feliciteren en daarna gaan we even het stadje Castiglione verkennen. Het is markt en druk en daarom lastig een parkeerplekje te vinden. Dus wat verder lopen dan gehoopt. Het is een erg leuk stadje maar we willen er vanwege de warmte ook weer niet te lang zijn. Bij het kasteel op de berg is ook een kerkje waar we nog een kaarsje voor Anne hebben aangestoken. Daarna lopen we terug het oude centrum in naar een gelateria waar Stan en ik een heerlijke Frappé en Anita een chique ijsje nemen en dan gaan we weer terug naar de camping. Vanmiddag nog even in het zwembad actief geweest maar verder niet veel gedaan. Stan was moe vandaag dus doen het rustig aan (vinden we zelf ook best prima). Vanavond zijn we opnieuw naar Castiglione gegaan om vanwege de verjaardag van Stan lekker en gezellig te gaan eten. Parkeren was opnieuw een probleem maar nu omdat het parkeergeld alleen met munten betaald kon worden. Na veel gedoe uiteindelijk via een Italiaanse parkeer app kunnen regelen. Daarna was het gezellig. Het oude centrum met het kasteel is authentiek, mooi en het was gezellig druk. Lekker op het terras in de straat eten. Typisch Italiaans sfeertje zoals we het het liefst zien en ervaren. Na het eten verwennen we onszelf nog met een heerlijk ijsje (Stan is tenslotte jarig) en dan gaan we terug naar de camping. Onze Italiaanse vrienden hadden al geappt of we om half 9 wilden padellen maar dat ging niet. Terwijl Anita bij de tent blijft gaan Stan en ik even tennissen (kort omdat Stan weer last krijgt/heeft van zijn overbelaste arm) en vanaf 11 uur tot ruim na twaalven staan Stan en ik met Hannibal en Malena op de padelbaan. Het was hun laatste avond en dit was een leuke afsluiting. Nadat we de baan afliepen werden we meteen aangeschoten door een Nederlandse jongen die vroeg of wij morgenavond samen met hem en zijn vader wilden padellen. Natuurlijk willen we dat dus onze volgende date staat al weer. We hebben niet echt met elkaar over Anne gesproken, dat blijft lastig. Wel hebben we alledrie van verschillende mensen ontzettende lieve berichtjes ontvangen en dat doet ons veel (goed). Dankjewel ♥️
Zondag 28 juli – Fietsen
Vandaag was een van de weinige keren dat we onze wekker hadden gezet. Niet extreem vroeg maar wilden om 9 uur bij de fietsverhuur zijn zodat we een beetje op tijd kunnen vertrekken voor ons geplande fietsavontuur. De verhuurder was en is super aardig. Hij heeft 2 fietsen kunnen regelen waar het zadel lager kan wat wel echt fijn is voor Stan en Anita. Stan en ik vragen ons af of het wel goed gaat komen met de prijs want in de folder en ook in de winkel staat een prijs van 60 euro voor een elektrische mountainbike en wij hebben 25 euro afgesproken maar alle zorgen waren voor niets, voor 75 euro hadden we 3 elektrische mountainbikes, 3 helmen en 2 fietssloten dus helemaal compleet. We kiezen een route in Google Maps die ons naar/door de bergen zou moeten leiden maar geschikt is voor medium ervaren rijders (de expert routes laten we maar even links liggen, vorig jaar hebben we de Italiaanse ambulance al van binnen gezien en dat is genoeg). Het begint vlak maar zodra we de berg op gaan is het best pittig en zijn we heel blij met onze elektrische hulp. Ook vandaag is het erg warm (ruim 36 graden) en op sommige plekken rijden we open vlaktes in de volle zon maar al met al was het een prachtige tocht. Boven op de berg komen we aan bij bij ons ‘eindpunt’ het plaatsje Buriano waar we nog even echt hele steile hellingen moeten beklimmen om bovenaan bij de ruïne van een kasteel te komen. Vandaar weer terug naar Castiglione waar we nog een verkoelend ijsje nemen en dan terug naar de camping. Na ruim 50 kilometer en ruim 400 hoogtemeters komen we vermoeid maar tevreden aan bij de camping. Geen ongelukken en een leuke toch achter de rug. Vanavond heeft Stan weer lekker voor ons gekookt, hebben we nog een spelletje Quirkle gedaan. Om 22:00 uur zijn Stan en ik naar de padelbaan gegaan en is Anita thuis gebleven om in haar boek te lezen. Stan en ik hebben opnieuw 2 uur op de baan gestaan met de Nederlanders, was leuk maar aan het einde was zowel bij Stan als bij mij de pijp wel helemaal leeg dus nu lekker slapen.
Maandag 29 juli – Relaxdag op de camping
Vandaag waren we moe en hadden we geen zin om al teveel te gaan ondernemen. Vanochtend eerst onze fietsen teruggebracht en ontbeten. Om 10 uur hadden we een belafspraak staan met Maud en haar moeder. Maud was vorig jaar mee op de Zuiderzeevaart en daar hadden Anne en Maud een heel fijne en mooie klik. Anne heeft regelmatig aangegeven dat ze het zo jammer vond dat ze niet wat dichter bij elkaar woonden zodat ze wat makkelijker konden afspreken. Toen Anne in het ziekenhuis lag kwam er 1 dag voor het overlijden van Anne een appje binnen van Maud op de telefoon van Anne met de vraag ‘Hey Anne, hoe was de musical in Londen?’. Het contrast was voor ons toen zo groot dat we dat berichtje even hebben laten rusten maar later heb ik wel contact met haar opgenomen en met elkaar afgesproken om elkaar ook nog een keer telefonisch wat uitgebreider te spreken. Het was een mooi, open, eerlijk en fijn gesprek. Ik snap dat Anne een klik had met Maud, ze klonk bijna als een 2e Anne die bijna hetzelfde heeft meegemaakt (nog steeds eigenlijk), en zowel Maud als haar moeder begrijpen zonder veel woorden wat Anne, wat wij mee hebben gemaakt en wat de impact daarvan is op ons leven. We hebben nog geen lotgenoten gesproken, de behoefte was er ook niet echt maar na dit gesprek merk ik dat het toch wel fijn is en het voor ons goed zou zijn om wat vaker met lotgenoten te praten. Na dit gesprek zijn we even naar het zwembad geweest, hebben we het spel Kolonisten van Catan gespeeld (deze keer met uitbreiding Steden en Ridders, weet Stan nu ook hoe dat gaat). Aan het einde van de middag doen we alledrie weer mee aan het padeltoernooi. Deze keer was het niveau flink hoger dan de vorige keren maar dat is alleen maar leuk. Stan ging met Anita en kwamen in de halve finale. Ik werd gekoppeld aan een Braziliaan die in Italië woont en wij haalden de finale maar daarin verloren ook wij. Klinkt misschien alsof ik heel goed ben maar in alle eerlijkheid speel ik deze dagen eigenlijk best wel slecht en als ik heel eerlijk ben vind ik Stan nog beter dan ik (maar dat houden we verder maar voor ons 🙃). Na soep met brood (waren even klaar met alle pasta) hebben we vanavond nog een keer Kolonisten van Catan gespeeld en kwam er een einde aan deze rustige dag.
Dinsdag 30 juli – Laatste volle dag op de camping
Vandaag is al weer onze laatste volledige dag op de camping. We beginnen relaxed met een ontbijtje en pakken dan alles alvast in wat we vandaag en de komende dagen tijdens onze terugreis niet nodig hebben. Daarmee zijn we vrij snel klaar maar geeft ook een lekker gevoel, hebben we dat maar vast gehad. Daarna lekker lang naar het zwembad geweest. Vanavond om 22:00 uur organiseren ze Sport Night (beach volley, ping pong en padel) dus daar gaan we aan meedoen. Lijkt ons een mooie en toepasselijke afsluiter van onze vakantie op deze camping. Anita en ik spelen samen en verliezen al meteen de 1e partij. Stan speelt samen met Riccardo, de Italiaan waar Stan en ik de vorige finale van hebben verloren. Ze halen de finale na een paar spannende wedstrijden. Dan moet Riccardo naar huis (anders wordt zijn vrouw boos 😀) en mag ik samen met Stan de finale spelen. Vond ik eigenlijk al niet zo leuk maar had ik ook beter niet kunnen doen (we hebben verloren en dat lag niet aan Stan). Ook nu is het stiekem wel weer laat geworden en zijn we pas rond half een terug bij de tent. Het was een gezellige avond en een mooie afsluiter van deze vakantie.
Woensdag 31 juli – Terugreis van Rocchette naar Milaan
Vandaag is het tijd om richting huis te gaan. De afstand naar huis is bijna 1.500 kilometer dus we hebben besloten de reis relaxed te doen in 3 dagen. Onze eerste tussenstop (wilde Stan ook graag) is Milaan. We ontbijten eerst rustig en vertrekken dan rond 10 uur van de camping. Na veel gedoe (3 pogingen voor ander hotel waarbij ik alle gegevens had ingevuld en dan bij de stap betalen het bericht kreeg dat het hotel net door iemand anders was geboekt, frustrerend!) is het gisteravond gelukt om een hotel te boeken in Milaan. Kreeg een erg goede aanbieding maar was alsnog duurder dan mijn eerste opties maar ja maar snel vergeten en blij dat we iets hebben en weten waar we naar toe gaan. De reis brengt ons dichtbij Cinque Terre waar we vorig jaar met z’n vieren zo’n fantastische tijd hebben gehad. Veel herinneringen gaan door het hoofd, mooie herinneringen maar het doet ook pijn en maakt verdrietig. De omgeving is wel prachtig. Het is wel relatief druk op de weg maar uiteindelijk valt het wel mee en komen we rond kwart voor drie aan in de parkeergarage. In 1x, geen problemen, alle milieuzones kunnen ontwijken en de auto fijn in de parkeergarage op 100 meter afstand van het hotel. We checken in en gaan daarna meteen de stad in. Het is ongeveer 15 tot 20 minuten lopen naar de kathedraal van Milaan. Een prachtig gebouw maar om naar binnen te gaan moet je best wel veel betalen dus dat gaan we vandaag niet doen. Stan krijgt steeds meer last van zijn oor, lijkt een oorontsteking te zijn dus kopen eerst oordruppels bij een apotheek, hopelijk gaat dat helpen. We bekijken Milaan maar zijn eigenlijk vooral in de shopping modes. Niet direct om iets te kopen maar om ons te vergapen aan alle dure merken en de prachtige gebouwen waar deze winkels in zitten. Zo zijn we in de Apple store geweest waar je door een waterval heen een aantal trappen af moet lopen om in de ondergrondse winkel te komen. We doen een (veel te duur) drankje op een terrasje en in de avond (zeer betaalbaar om het drankje van vanmiddag te compenseren) lekker eten. Onderweg naar het hotel komen we nog langs een mooie kerk waar Stan een kaars aansteekt voor Anne. Het is fijn om op ook op die manier in gedachten even extra stil te staan bij Anne. We zijn te kort in Milaan en hebben te weinig gedaan om iets zinnigs over Milaan te zeggen maar voor nu was het prima en best een relaxte dag. Nu terug in ons hotel waar we 2 aan elkaar geschakelde kamers hebben; Wij een kamer en Stan een complete kamer voor zichzelf. Wat een luxe! Nu maar snel slapen want morgen staat ons een route van 553 kilometer naar Heilbronn (onze 2e en laatste tussenstop) te wachten.
Donderdag 1 augustus – Van Milaan naar Heilbronn
Vandaag gaan we naar onze 2e en laatste tussenstop. We gaan naar het hotel in Heilbronn waar we ook op de heenreis een tussenstop hebben gemaakt. We hebben daar de allerbeste biefstuk gegeten en dat wil Stan (maar ik ook en inmiddels Anita ook) graag nog een keer meemaken om de vakantie in stijl af te sluiten. Qua afstand is het ook allemaal mooi verdeeld. Gisteren 408 kilometer, vandaag 553 km naar Heilbronn en dan morgen nog 563 kilometer naar huis. We beginnen met een heerlijk ontbijt in de mooiste ontbijtkamer die we tot op heden hebben gehad (je moet wel van de stijl houden, zoals Stan aangaf gaan wij ons huis niet zo inrichten maar toch). Om 10:00 uur vertrekken we met onze auto uit Milaan. Milaan in ging supergoed maar Milaan uit zonder per ongeluk in milieuzone area C te rijden was nog best een uitdaging. Het ging uiteindelijk eigenlijk best prima maar was toch meer een uitdaging dan de binnenkomst. We rijden de eerste helft veel door bergen en dat schiet niet echt op. De omgeving is echter wel prachtig. We dachten voor de vakantie dat we niet door Zwitserland zouden rijden (hadden al vignet voor Oostenrijk) maar dat is echt teveel omrijden dus bij de grens kopen we noodgedwongen een vignet voor 44 euro (voelt toch een beetje belachelijk, leuk dat deze maandenlang geldig is maar wij hoeven maar een paar uurtjes in Zwitserland te rijden. Afijn, het is niet anders). Er zijn vandaag veel ongelukken op de weg waardoor we genoodzaakt worden af en toe door dorpjes te rijden. In het begin leuk maar op een gegeven moment ben je daar ook wel beetje klaar mee. Onderweg pauzeren we even bij een tankstation, kopen daar lekkere broodjes en wat beleg en eten dat buiten op. De parkeerplaats blijkt een tussenstop te zijn van dure sportauto’s (vooral porsches) te zijn dus dat vond Stan wel mooi. We hebben onze auto brutaal tussen de porsches geparkeerd en ik vond dat niet misstaan (Stan was het daar niet helemaal mee eens). We hebben het restaurant voor vanavond 19:30 uur gereserveerd maar we hebben zoveel file dat we onderweg bellen dat het wat later gaat worden. Tijdens de reis heb ik veel gelegenheid om mijn gedachten de vrije loop te laten. Stan zit op de achterbank te luisteren naar muziek of filmpjes te kijken en Anita doezelt wat of zit op haar telefoon waardoor het stil is in de auto. Dat vind ik eigenlijk wel fijn maar zorgt er ook voor dat ik veel aan Anne denk en mijn ogen regelmatig vol met tranen zitten. Wat zou het toch fijn zijn geweest als Anne nu naast mij in de stoel had gezeten, deze vakantie met ons had kunnen meemaken. Ze had niets hoeven zeggen, er alleen maar zijn. Dat probeer ik me dan zoals vandaag in te beelden, soms lukt dat maar ook vaak niet en dan knijpen alle spieren samen en doet het letterlijk pijn als je je opnieuw realiseert dat Anne er niet is en ook nooit meer naast je in de stoel zal zitten. Soms wordt de stilte mij teveel en dan zet ik online radio 1 op om te luisteren naar de Olympische Spelen (werkt goed) of zet ik muziek op (vind ik fijn maar werkt minder goed). Zo rijden we vandaag zo’n 580 kilometer. Ondanks alle files valt het nog mee en komen we om 19:00 uur aan bij ons hotel. We frissen ons wat op en gaan dan naar het restaurant om deze vakantie in stijl af te sluiten. Stan denkt al de hele vakantie aan de lekkere biefstuk die ze hier serveren (ik stiekem ook) dus het risico dat het zou tegenvallen was best wel aanwezig maar het was opnieuw heerlijk (Anita vond het wel gaan). Het was een gezellige en fijne afsluiting van deze vakantie. We lopen nog even door Heilbronn (het is gezellig druk) en gaan dan naar ons hotel voor onze laatste overnachting in een vreemd bed. We kijken er eerlijk gezegd ook best wel naar uit om weer thuis te zijn en in ons eigen bed te kunnen slapen maar dat is voor morgen.
Vrijdag 2 augustus – Naar huis
Vandaag was dan toch echt onze laatste dag van deze vakantie. Echt lekker geslapen kon ik niet dus om half zeven ben ik opgestaan om naar beneden te gaan en onder het genot van lekkere koffie het dagboek bij te werken. Ik vind het best fijn om zo rustig in mijn eentje de dag te starten en mijn gedachten en gevoelen een plekje te geven. Als Anita en Stan ook naar beneden komen genieten we van een heerlijk ontbijt en na deze relaxte start verlaten we iets voor tienen Heilbronn voor onze laatste 530 kilometers naar huis. Als we kijken naar Google Maps lijkt het alsof we nog wel wat files voor onze kiezen gaan krijgen maar uiteindelijk viel dat allemaal reuze mee en hebben we nagenoeg geen files gehad. Onderwerp in Duitsland nog even getankt (2,41 per liter!!!) en genoten van een werkelijk heerlijke snelle hap. Om 17:05 uur zijn we thuis na een prima reis. Het huis voelt vertrouwd aan en het is ook best wel fijn om weer thuis te zijn. We laden de auto snel uit, starten een eerste was en lopen dan naar opa en oma die ons hebben uitgenodigd om te komen eten. Fijn, lekker en gezellig.
Terugblik
Het is goed geweest. We hebben vooraf best wel getwijfeld, tijdens de vakantie eerlijk gezegd ook maar ik denk dat het goed is geweest dat we echt op vakantie zijn geweest. Dat Anne tijdens deze vakantie veel in onze gedachten is geweest is denk ik niet meer dan normaal. Dat we regelmatig moeilijke momenten en tranen in onze ogen hebben gekregen is denk ik heel begrijpelijk. Dat de echte glans van het leven eraf is zal waarschijnlijk ook niemand verbazen. Dat we soms verdrietig zijn, soms boos zijn, soms (vaak) een kort lontje hebben, soms vertwijfeld zijn zal denk/hoop ik ook niet vreemd overkomen. Nu Anne niet meer fysiek bij ons is ons leven voor altijd anders, dat merken en voelen we iedere dag, iedere nacht maar tijdens zo’n eerste vakantie waarin Stan en ik ook nog eens jarig waren was het het gemis extra pijnlijk voelbaar. Je bent niet met 4 maar met 3; bij het inchecken, bij het eten, bij het slapen, bij het sporten, bij het lopen door de straatjes, overal en iedere keer worden we daaraan herinnerd. Toch was het goed om deze mooie tijd in Oostenrijk en Italië met elkaar te hebben gehad. We zijn blij en dankbaar voor de mooie tijd bij David, Kristel en Eva. Dankbaar voor de mooie reis door Italië, het zien en ervaren van Venetië, Florence en Milaan. En we kijken met veel plezier terug op onze tijd op de camping in Rocchette waar we ontspannen en actief mochten bezig zijn. Hebben we veel met elkaar gepraat? Nee, eerlijk gezegd niet. We blijven dat moeilijk vinden, ik zelf niet in de minste plaats. Hebben we het goed gehad met elkaar? Ja zeker wel, het was heel fijn om met elkaar deze 3 weken op stap te zijn, te genieten van het niets moeten, de prachtige natuur, de romantische stadjes en dorpjes, de spelletjes, het actief bezig zijn. Was Anne erbij? We hadden Anne zo graag bij ons gehad, ze had ongetwijfeld van zoveel dingen genoten en ja dat mocht niet zo zijn. Toch hebben we Anne zoveel mogelijk proberen te betrekken bij onze vakantie. Stan had altijd een foto van Anne bij zijn bed, op de camping in de tent maar ook in ieder hotel, de beer van Anne met de stem van Anne was de hele reis bij ons en de vakantiefoto van vorig jaar hadden we altijd op onze eettafel bij ons staan. Met die foto stond ik iedere ochtend op met ‘goedemorgen lieve Anne’ en ging ik slapen met een stil ‘ik mis je lieve Anne! ik hoop dat je het goed hebt’. We hebben nu nieuwe herinneringen gemaakt maar die gaan de oude herinneringen niet vervangen. Er is een voor en een na, vanaf nu zijn er 2 parallelle stromen van herinneringen, voor en na. Nu is de vakantie voorbij. Anita moest zaterdag en zondag al meteen werken en ik mag/moet maandag weer aan de slag. Kijk ik ernaar uit? Nee. Eerlijk gezegd zie ik behoorlijk op tegen de 2e helft van dit jaar maar we gaan er natuurlijk wel het beste van maken.
Gisteren (zaterdag) hebben Anita en ik nieuwe plantjes voor het graf van Anne gekocht. Vandaag (zondag) zijn we met z’n drieën naar Anne gegaan om weer even dicht bij Anne te zijn, het graf mooi te maken, de nieuwe plantjes plaatsen en de steen die we gekocht hebben in Venetië met Anne te delen. Stan helpt fijn mee. We praten niet veel maar het is wel fijn om dit met elkaar als gezin te doen. Het graf ziet er weer ‘mooi’ uit en dat vinden we toch ook best wel belangrijk, geeft meer rust als je bij Anne bent.
Nu gaan we een nieuwe week in waarin Anita en ik weer moeten werken maar waar we ook veel geconfronteerd zullen worden met de geboortedag van Anne. Ik kreeg deze week bijvoorbeeld een mailtje van Kaartje2Go (waar we bijvoorbeeld altijd de kerstkaarten maken) met daarin de melding ‘Hiep hiep hoera! Verjaardag Anne (wordt 18 jaar)’. Als je die mail dan onvoorbereid leest trekt alle lucht even uit je weg, trekken alle spieren samen, lopen de rillingen over je rug en staan de tranen in je ogen en zitten (verschillende) emoties even heel hoog. We gaan ons best doen, gaat ook vast lukken maar zal ook ongetwijfeld best wel een lastige week worden.
Dank jullie wel voor het volgen, jullie steun en lieve woorden. Soms twijfel ik over het wel/niet delen van bepaalde gevoelens maar aan de andere kant vind ik het ook fijn om het eerlijke(re) verhaal te delen zodat jullie misschien wat beter begrijpen hoe het is, waarom we (niet) doen wat we (niet) doen. Dus daarom dank jullie wel! ♥️
