Vannacht heeft Anne redelijk goed geslapen, jammer dat de wekker al om 7 uur ons ruw wakker maakte. Na douchen nog even wat proberen te ontbijten maar veel kreeg Anne niet naar binnen. Om kwart over 8 zijn we in het ziekenhuis. Er moeten 9 buisjes bloed worden afgenomen maar het prikken is opnieuw een kleine ramp. We hadden vanochtend EMLA geplakt op de rechterarm omdat de linkerarm nog blauw is van gisteren. Daar begint de verpleegkundige te prikken en te wroeten maar het lukt niet. Dan toch maar naar de rechterarm. Heel even lijkt het of het lukt maar er komen slechts 10 druppels bloed uit. Er wordt een 2e verpleegkundige bijgeroepen met meer ervaring. Ze proberen het nu niet in de elleboog maar in de linker onderarm en na lang heen en weer schuiven komt er eindelijk bloed. Beide verpleegkundigen geven aan dat het bij Anne wel heel moeilijk is (yeah what’s new?!). Na een paar buisjes lijkt het alsnog fout te gaan maar na wat heen en weer bewegen begint het weer te lopen en lukt het om alle negen buisjes vol te krijgen. Anne hield zich supersterk maar leuke ervaringen zijn dit niet.
De verpleegkundige geeft aan dat wij de verwijsbrief voor onze volgende afspraak gewoon in het postvak van de dokter kunnen doen. Maar als het inmiddels 10 uur is ga ik toch maar eens rondvragen en blijkt dat we ons bij het secretariaat hadden moeten melden. Zucht. Gelukkig komt dokter Pablo Berlanga (vergezeld door de Japanse dokter in opleiding) na een belletje bijna meteen om Anne op te halen. We kennen deze dokter nog niet, is een Spaanse dokter die heel goed Engels spreekt en erg vriendelijk is. Hij wil vooral weten hoe het met Anne gaat sinds ze vorige week maandag uit het ziekenhuis is ontslagen. Welke medicijnen ze gebruikt en of er klachten/vragen zijn. Daarna verricht hij nog wat metingen en onderzoekt Anne lichamelijk. De uitslag van het bloed is nog niet binnen maar de resultaten van afgelopen keer zagen er al best wel heel goed uit. Op alle fronten was de lijn omhoog ingezet en zag het er gewoon goed uit. De uitslag van de CT-scan van gisteren en de bloedtesten van vanochtend zullen morgen met dokter Minard worden besproken.
Na dit gesprek mogen we terug naar het RMD en hebben we voor vandaag geen verplichtingen meer in het ziekenhuis. Anne besluit even te gaan slapen en ik ga alvast het een en ander regelen voor ons vertrek. Van onze contactpersoon Sassia Yettou die alles voor ons regelt krijg ik te horen dat er voor morgen nog maar 1 treinreis beschikbaar is en die zit te kort op het gesprek met dokter Minard. Wel is er aan het einde van de middag nog een vlucht beschikbaar, of we dat willen. Oef, dat is wel een lastige vraag. Ik ga kijken of Anne nog wakker is om dat met haar te bespreken. Onze vlucht terug uit Italië deze zomervakantie was natuurlijk een hele enge en nare ervaring. Anne schrikt van de vraag maar geeft ook aan dat ze nog wel een keer met mij/ons wil vliegen voordat er b.v. een keer een schoolreis met het vliegtuig gemaakt moet worden. Dan is dit natuurlijk wel een uitgelezen kans maar maakt het niet minder spannend. Ik spreek met Anne af dat ik eerst aan dokter Smetser vraag of zij hier nog een mening over heeft. Gelukkig reageert dokter Smetsers meteen en zij zit er net zo in als ik. Medisch gezien is er geen reden om niet te vliegen, het is vooral proberen rustig te blijven en niet in paniek te raken omdat juist stress invloed heeft op de ademhaling en kan zorgen voor problemen. We kiezen er dus voor om morgen met het vliegtuig te gaan. Brengt wel even wat meer spanning met zich mee maar vertrouwen erop dat het zonder problemen moet kunnen.
Inmiddels hebben we vanochtend thuis een sondepomp en voeding ontvangen dus dat is mooi op tijd binnen. De thuiszorg is ook geïnformeerd en zal vanmiddag nog contact opnemen als achtervang. De meeste praktische zaken zijn voor nu gelukkig geregeld. Vanmiddag ga ik de rolstoel inleveren en kijken of ik al het een en ander in en met het RMD kan afronden zodat we morgen zo rustig mogelijk toe kunnen werken naar onze terugreis.
Het terugbrengen van de rolstoel ging zonder problemen. In het ziekenhuis heb ik een andere rolstoel voor vandaag/morgen kunnen vinden. In de tijd dat ik weg was heeft Anne contact met haar schoolvriendin Lysanne. Gezellig bijkletsen en werken aan het profielwerkstuk (PWS).
Aan het einde van de middag ontvangen we onze vliegtickets. In eerste instantie alleen die van Anne maar na e-mail en telefonisch contact gelukkig ook die van mij. We hebben de kamer al een beetje opgeruimd en de tas al half ingepakt. Aan het begin van de avond ga ik nog even samen met Anne naar het winkeltje om wat boodschappen te doen voor het avondeten. Samen maken we pasta pesto, best lekker maar ook vanavond eet Anne niet heel veel. We doen samen nog 2 spelletjes (bolletje-bolletje en bonanza) en gaan dan naar onze kamer.
Op onze kamer aangekomen realiseer ik mij ineens dat ik geen paspoort bij me heb. Ik ben met de auto gekomen en ging ervan uit dat we met de trein naar huis zouden gaan. Ik heb dus alleen mijn rijbewijs bij me 🙁 Ja ik weet het, dat is niet handig. Ik heb tot op heden ook altijd mijn paspoort bij me gehad (ik denk nog nooit hoeven laten zien, in ieder geval niet in bij onze treinreizen maar ja je zult het net zien). Vervolgens ben ik daar ongeveer de hele avond mee bezig geweest en weet ik nog niet veel. Via WhatsApp heb ik contact gehad met Air France. Via hun kreeg ik een link om te checken of ik zo kon reizen en het antwoord op de site was ‘you are cleared for boarding’. Toen ik dat vervolgens deelde met Air France kreeg ik te horen dat ze als Social Media Team geen garanties konden geven en dat ik contact moest opnemen met de ambassade. Die is uiteraard morgenochtend pas om 9:40 uur open maar heb ze via het WhatsApp al wel de situatie uitgelegd. Ook heb ik de assistente van het ziekenhuis ingelicht. Nu maar hopen dat dit goed gaat komen. Best wel balen, verpeste onze laatste avond hier en we weten ook nog niet hoeveel problemen dit gaat opleveren. We balen sowieso al dat we niet met de trein kunnen, we zitten ook met een hele lading aan medicijnen waaronder vloeistoffen. Met de trein is dat geen probleem, bij het vliegen (waarschijnlijk) wel. Gewoon een hoop gedoe maar ja het is niet anders, ook dit komt vast wel weer goed.
Met Anne gaat het gelukkig goed. Het is nu half 11 en gaan maar slapen. Morgen moeten we om half 10 naar het ziekenhuis. We hoeven dus niet heel vroeg op te staan maar wel op tijd omdat we ook de kamer nog moeten schoonmaken en de betaling van het RMD moeten regelen en waarschijnlijk het nodige overleg over het reizen zonder paspoort. Dus klaar mee (voor vandaag) :-). Welterusten.
