Na een wat mindere nacht waarin Anne niet echt een lekkere houding kon vinden en nogal wat last van pijn had werd Anne vanochtend pas tegen 12 uur wakker (en daar had ze zelfs wat hulp van mij bij nodig). Toch nog even heerlijk (uit)geslapen. Het is duidelijk dat Anne erg moe is en dat ze deze rust goed kan gebruiken. Fijn dat we vandaag de mogelijkheid hadden om daar gebruik van te maken.
Na douchen en innemen van alle medicatie gaan we in de eetkamer nog even wat eten voordat we richting het ziekenhuis gaan. Het regent flink dus deze keer hebben we er een race van gemaakt om in het ziekenhuis te komen. Voordeel daarvan was dat de rolstoel (en Anne) zo stuiterde dat ze in het ziekenhuis als eerste naar het toilet moest. Nou als dat ervoor nodig is om de stoelgang op gang te helpen dan prima. Als eerste gaan we naar de 9e verdieping om te vragen naar de sonde. De zuster geeft aan dat het handiger is om eerst de scan te maken en daarna terug te komen voor het inbrengen van de sonde.
We gaan naar verdieping -1 voor de CT-scan. Helaas moet er een infuus geplaatst worden en dat gaat niet vanzelf. Misschien denken jullie ‘Anne heeft dit soort dingen al zo vaak meegemaakt, dat wordt steeds makkelijker’. Ik kan jullie vertellen, het lijkt met de week moeilijker te worden. Anne weet gewoon te goed wat haar te wachten staat. De rechterarm proberen ze als eerste maar ondanks het wroeten en de bijbehorende pijn lukte het daar niet. De linkerarm ging daarna gelukkig vrij snel wel goed. Dit infuus is vandaag nodig voor de contrastvloeistof tijdens de CT-scan. Beetje slechte timing want morgen moeten we weer de nodige buisjes bloed afnemen en zal er dus opnieuw geprikt moeten gaan worden. Balen maar het is niet anders. De CT-scan was binnen een kwartiertje zonder problemen gedaan. Daarna weer naar de 9e verdieping voor een nieuwe sonde. We gaan het niet eens vragen of het nodig is (wilden we eerst wel), we weten dat het gewoon nodig is omdat eten op eigen kracht nog (bijna) niet lukt. Anne zag hier ook enorm tegenop. Laten we het erop houden dat het is gelukt maar fijn was het niet.
Rond half vijf zijn we weer terug in het RMD. We gaan beiden even op bed liggen. Anne omdat ze heel moe en uitgeput is en ik omdat ik knallende hoofdpijn heb en eerlijk gezegd ook moe ben (weet niet waarvan). Rond zes uur ga ik nog even boodschappen doen. Echt koken gaan we vanavond niet want Anne ziet het niet zitten om iets te eten. Ze wil het liefst een stokbroodje met soep dus dat heb ik gekocht. Na het eten sluiten we de sondevoeding aan en doen we in de eetkamer een spelletje Kolonisten van Catan. Daarna terug naar de kamer om nog een aflevering van onze serie te kijken en nu gaan we slapen want morgen moeten we al om kwart over 8 in het ziekenhuis zijn dus uitslapen is er helaas niet bij. Het was voor Anne best wel een moeilijke dag maar gelukkig hebben we de dag nog wel goed kunnen afsluiten. Welterusten.
