Op zaterdag 13 december 2025 vindt het seminar van de Vereniging Kinderkanker Nederland met als thema ‘Vorm geven aan rouw als een kind is overleden aan kanker’ plaats in het Prinses Máxima Centrum. Net als vorig jaar gaan Anita en ik daar naar toe. Vorig jaar hebben wij het ervaren als een hele mooie en bijzondere middag en we kijken dan ook uit naar de bijeenkomst dit jaar.
Dit jaar is wel een beetje extra bijzonder voor mij. Rond afgelopen zomerperiode is er wat intensiever contact geweest tussen mij en de werkgroep ‘Werkgroep palliatief en (na)zorg’ (https://www.kinderkankernederland.nl/werkgroep) van de VKKN om te kijken of ik daarin als vrijwilliger iets kon betekenen. De werkgroep, de mensen, de visie en het iets kunnen betekenen in een omgeving die mij na aan het hart ligt sprak (spreekt) mij erg aan maar na lang twijfelen in september toch besloten dat het voor mij nog te vroeg is om dit te doen. Wel heb ik ja gezegd op de vraag of ze mij af en toe mogen benaderen met vragen waarbij ik mogelijk iets kan toevoegen/bijdragen. Inmiddels is de eerste vraag aan mij gesteld en dat betreft deelname aan het seminar komende zaterdag. Het is maar een hele kleine bijdrage maar het is wel mooi om te doen (zie berichtje op Facebook en Instagram). Vooral de weg ernaartoe vind ik mooi. Zo begon het met de vraag een foto van mij en Anne inclusief een ‘korte’ introductietekst aan te leveren, kreeg ik de vraag zaterdag iets mee te nemen dat mij doet denken aan en/of verbindt met Anne, maar kreeg ik ook de vraag welk muzieknummer bij mijn verhaal past waar ik en/of Anne een speciale binding mee hadden/hebben. Dat zijn mooie vragen die regelmatig de nodige emoties losmaken maar je op weer een andere manier dichtbij Anne brengen. Ook de gesprekken met Marjolein en Nynke in aanloop naar zaterdag waren voor mij mooi en waardevol. Deze voorbereidingen gaan gepaard met een lach en een traan maar altijd met warm dankbaar gevoel aan de mooie herinneringen aan Anne. Tegelijkertijd moet ik ook eerlijk bekennen dat in dit proces regelmatig de ‘dolksteken’ van het missen van Anne in alles vaak zijn. Een pijn die niet weggaat, zelfs vaak erger lijkt te worden en waar ik een ‘haat’/liefde verhouding mee heb. Je wil deze pijn niet voelen en tegelijkertijd wil ik dat juist wel omdat Anne niet mag verdwijnen naar de achtergrond.
Nu staat zaterdag voor de deur. Ik ben bang dat ik eigenlijk te hoge verwachtingen heb van deze middag. Het gaat mij eerlijk gezegd niet zozeer om het seminar zelf en/of mijn beperkte deelname maar veel meer om de ontmoeting met andere mensen en de (hopelijk) mooie gesprekken. Maar ik weet ook dat als ik die ontmoetingen/gesprekken niet verwacht ze er ineens kunnen zijn (en dat is dan juist prachtig en helpend) maar als ik er van tevoren wel op hoop of dit zelfs verwacht, ja dan kan het heel erg tegenvallen. Ik probeer die gedachte los te laten en dag gewoon te ervaren zoals deze komt en ja dan kijken wij uit naar deze middag.
Als je meer wilt weten over dit seminar (je kunt eventueel ook online deelnemen) kijk dan op deze website: https://vkknsymposium2025.prinsesmaximacentrum-events.nl/page/1774796).
Welke foto?
Welke foto kies je dan als ze vragen om een mooie foto van jou en Anne? Hieronder de verzameling waaruit ik uiteindelijk de (bijna onmogelijke) keuze heb gemaakt…
Welke muziek?
Welke muziek kies je dan als ze vragen met welk nummer je een speciale binding hebt en past bij mijn/ons verhaal? Hieronder de verzameling waaruit ik uiteindelijk de keuze hebt gemaakt…
De dag zelf
Om half elf gaan Anita en ik richting Utrecht. De reis is en blijft altijd bijzonder vol herinneringen. Wij vinden het fijn om weer naar het PMC te gaan. Je zou misschien verwachten dat het moeilijk is om daar naar toe te gaan en te zijn maar het tegenovergestelde is waar en dat begint al met de reis. We parkeren onze auto in de P+R garage en lopen dan via het WKZ (kijken nog even door de deur naar de IC-afdeling Pelikaan waar Anne ruim 4 maanden heeft gelegen) en lopen dan via de regenboogbrug naar het PMC. Die brug…, pff, zoveel herinneringen. De brug brengt ons op de 2e verdieping van het PMC (afdeling solide tumoren) en gaan daar eerst even naar het toilet. We zien op dat moment een man en een vrouw naar de koffiemachine lopen en Anita vraagt aan mij of dat niet de mensen van de regenboogboom zijn. Ik heb niet goed opgelet maar als we teruglopen (na even twijfelen) vraag ik aan de man of zij toevallig van de regenboogboom zijn (als ik een beetje had opgelet dan had ik de regenboogboom van 1,5 meter hoog wel gezien maar ik ben er geloof ik niet helemaal bij met mijn hoofd). Het blijken inderdaad de mensen van de regenboogboom te zijn en er ontstaat een prachtig gesprek met 2 paar mooie mensen. Ik begin te vertellen dat ze ooit hebben gespeeld voor Anne en dat ik dat moment nooit ben vergeten en het filmpje wel honderd keer heb teruggekeken. Het verhaal en het filmpje is terug te vinden in het dagboek: https://dagboek.brinkplaats.nl/12-januari-2021/. Het moment waarop de man begint te spelen en Anne haar ogen sluit kan ik niet zien zonder dat tranen in mijn ogen schieten. Ik weet niet precies waardoor het komt maar ik vind dit zo’n ontroerend moment, een moment waarin Anne in een hele zware tijd een soort van zakt in een moment van rust. We laten het filmpje zien en we praten er op een hele mooie manier met elkaar over hoe de regenboogboom is ontstaan, wat het bezoek heeft betekent voor Anne en voor ons, dat Anne 2 kristallen steentjes kreeg omdat ze er ook eentje voor haar zieke oma wilde hebben. Dat was nu precies Anne; Zelf doodziek op de IC maar oma die ‘een beetje corona klachten heeft’ wilde ze een regenboog kristal geven. Ook dit filmpje staat in het dagboek: https://dagboek.brinkplaats.nl/9-maart-2021/. De eerste 5 minuten zijn voor mij mooi om terug te zien maar bij het zien van de laatste minuut komt alles terug en word ik verdrietig en boos tegelijkertijd. Zoveel pijn en zoveel ellende voor zo’n mooie lieve meid, onze Anne… 🥲
Aan het einde van ons gesprek omhelzen we elkaar en krijgen we een nieuwe kristal omdat het misschien mooi zou zijn deze bij het graf van Anne te leggen. Dat gaan we zeker doen. Een heel mooi symbool. Deze dag had niet mooier kunnen beginnen. Welke gesprekken of ontmoetingen ik mij vooraf had voorgesteld, deze zat er niet tussen en precies dat maakt het zo mooi. Anita en ik lopen de trap af naar beneden en zeggen tegen elkaar dat deze dag nu al waardevol is. Het liefst zou ik nu eigenlijk naar huis gaan, ik heb hier voldoende aan maar de middag moet nog beginnen…
Aangekomen in de foyer maken we oppervlakkig kennis met een aantal mensen maar we ontmoeten ook twee mensen die we in het voorjaar voor het eerst hebben ontmoet. Zij waren toen net hun zoon verloren en hadden de Walk of Grief op Terschelling gedaan. Het zijn twee prachtige mensen met wie wij vanaf het begin een klik hebben en ook nu weer. Zo stom, we hebben ook deze keer weer geen contactgegevens uitgewisseld maar daar ga ik nog wel achteraan want dit is een waardevol contact. We eten een broodje terwijl de mensen binnendruppelen en we krijgen alvast wat uitleg hoe het gaat verlopen en mogen dan vooraan plaatsnemen als het programma om half twee begint. Er is live muziek, de namen van onze kinderen verschijnen in hartjes in beeld en op het podium wordt Nynke (moeder van Berend die op 3-jarige leeftijd plotseling ziek werd en 7,5 maanden later is overleden) geïnterviewd aan de hand van het boek ‘B’ dat ze geschreven heeft. Ik luister wel maar het gaat vooral langs mij heen en het raakt nergens echt. Alleen als een vrouw uit het publiek begint te praten en zegt dat ze spiritueel begeleidster is en iets voor ons kan betekenen dan gaan alle haren bij mij overeind staan en raak ik heel erg geïrriteerd. Door de manier van praten krijg ik de neiging op te staan en de microfoon uit haar hand te rukken maar dat doe ik natuurlijk niet 🙂
In de pauze wordt de microfoon en zender bij mij geïnstalleerd. Na de pauze is het deel waarin lotgenoten (vader, moeder en broer) door Marjolein zullen worden geïnterviewd. Ik mag als eerste naar voren. Ik neem de envelop van Anne ‘open mij als… je even bij mij wilt zijn’ en de groene muts mee en laat het gesprek dan op mij afkomen. Het is nu zondag en ik weet nu eigenlijk al bijna niet meer welke vragen er zijn gesteld en welke antwoorden ik heb gegeven. Hoe raar ook, wel stormt het in mijn hoofd met gedachten dat ik vanalles niet hebt gezegd, dat het niet of veel te weinig over Anne is gegaan. Ik probeer die gedachten los te laten maar tot op heden lukt dat nog niet echt. Vreemd zoals dat vaak bij mij gaat. Als het over Anne gaat dan moet het over Anne gaan maar heb ik altijd het gevoel dat ik tekortschiet. Ik weet het niet, ik geloof dat het gesprek verder wel okay is gegaan, ik hoop het 💜 Als ik na het gesprek terugloop naar mijn stoel wordt het door mij gekozen nummer ‘You are the reason’ gespeeld. Dat is voor mij eigenlijk nog het meest mooie en dierbare moment. Het raakt mij weer en het lijkt erop dat ik niet de enige ben in de zaal waar dit nummer (tekst) een gevoelige snaar raakt. Ik wil bijna zeggen ‘dankjewel Anne 💜’
Hierna worden Yildiz (moeder van Jasmijn) en daarna Casper (broer van Luke) geinterviewd. Vooral het gesprek met Casper vond ik een mooi gesprek. Had hem vooraf al even gesproken en hij is gewoon een mooie en eerlijke kerel met een verdrietig maar ook mooi inspirerend verhaal. Het oog van Luke (irisfoto) dat hij altijd meedraagt zodat Luke mee kan kijken. Mooi!
Als het programma is afgelopen spreken we nog even met iemand uit de Achterhoek die er vorig jaar ook was en toen mooie gesprekken mee hebben gehad. Dit jaar zou ze eigenlijk niet komen maar toen ze zag dat ik zou spreken heeft ze besloten toch te komen. Ons verhaal over Anne, haar foto’s, de rouwkaart en hoe ze op die manier een beeld van Anne had gekregen had haar afgelopen jaar niet losgelaten. Ik merk bij mijzelf dat het gesprek dit jaar anders voor mij voelt maar dat ligt denk ik vooral aan mij. We praten nog even met Nynke, Anita koopt haar boek (heeft ze al op Storytel gelezen en geluisterd maar soms wil je iets wat mooi is ook gewoon fysiek hebben). We nemen afscheid van Marjolein en gaan dan weg. En mijn gevoel…? Niet goed…, leeg en eenzaam. Het klopt wat ik al dacht, na ons gesprek met de mensen van de regenboogboom was de dag klaar. In dat gesprek kwamen we heel dicht bij Anne. Vanmiddag was anders en dat is ook helemaal goed hoor, het was best een mooie middag maar heel vaak bij dat soort wat grotere evenementen merk ik dat er wel gesproken wordt (en daar ben ik zelf onderdeel van, deze middag zeker) maar dat het bij mij of voor mij een beetje de essentie mist of misschien beter gezegd mij achterlaat met een leeg gevoel. Kijk ik dan negatief terug op deze dag? Nee helemaal niet. Eerlijk is eerlijk, de middag zelf brengt mij niet zoveel maar anderen hopelijk wel maar de voorbereidingen in aanloop naar deze middag waren voor mij wel mooi en waardevol. Ik zie het dus maar zo, het is een kwestie van geven en nemen. In de voorbereiding was het nemen en hopelijk heb ik vanmiddag iets kunnen geven (ook al ben ik daar dan een beetje onzeker over).
Het liefst waren we daarna naar huis gegaan maar de jaarlijkse traditie om rondom sinterklaas met mijn familie te gaan bowlen en daarna gezellig samen te eten en bij elkaar te zijn stond nog op het programma. Stan was met de trein naar Barneveld gekomen en wij kwamen een kwartiertje later aan. Na een uurtje bowlen zijn we bij Gerard en Bettine gaan eten. Het was geen ideale timing maar het was goed om de familie weer een keer te zien en te spreken. Om half elf gaan we moe naar huis en realiseer mij dat de dag waar ik naartoe heb geleefd voorbij is en dat zijn voor mij altijd weer lastige momenten. Toch mag ik terugkijken op een periode waarin ik op een mooie en waardevolle manier bezig mocht zijn met Anne 💜
