Na lang wikken en wegen hebben wij besloten om dit jaar met z’n drietjes als gezin op wintersportvakantie te gaan. Stan heeft vorig jaar de smaak te pakken gekregen en Anita vond het altijd al leuk. Ik was iets minder enthousiast, ik vind vakanties zonder Anne nog steeds lastig en daarbij komt dat ik ook geen heel groot fan ben van de wintersport. De duidelijke reactie van Stan op de vraag of hij met school op wintersport wilde gaan (ik wil liever met jullie) heeft mij over de streep getrokken. Hoe mooi is het om dit met het gezin te kunnen en te mogen doen?! Doen dus!
Zaterdag 14 februari
Voordat onze reis begint zijn Anita en ik vanmorgen eerst nog naar het graf van Anne gegaan. Anita had mooie rode rozen en een hartjes vaasje met bloemetjes erin gekocht. Samen hebben we het graf ‘mooi’ gemaakt en zijn we samen even bij Anne geweest. Een nog weer extra verdrietig en pijnlijk moment, een moment waarop het gemis van Anne extra zwaar voelbaar is. Wel fijn om dit moment samen te delen.
Vanmiddag rond 13:00 uur vertrekken wij met z’n drietjes in onze auto richting Frankrijk. We wilden eigenlijk in 1x naar ons huisje in Samoëns rijden maar aangezien ik de laatste tijd behoorlijk vermoeid ben hebben we op het laatste moment toch besloten om de reis in 2 dagen af te leggen. En dat bleek een verstandig keuze. Geen files, heerlijk weer en lekker rustig op de weg. Gisteravond heb ik een hotel geboekt in Chalon en Champagne, precies op de helft van onze reis van 1000 km en daar komen we rond 18:30 uur aan. Relaxte reis achter de rug en een mooie tijd om aan de avond te beginnen. Het is een leuk dorpje en we zitten midden in het centrum dus wandelen we op ons gemak door het dorp om op zoek te gaan naar een leuk restaurantje. Hoe moeilijk kan het zijn dacht ik? Heel moeilijk! Het is vandaag valentijnsdag ♥️ Leuk hoor maar vandaag even niet. Alle restaurants zitten vol. Uiteindelijk vinden we er eentje en toen bleek dat alle restaurants vanavond alleen maar een (duur) valentijnsmenu hebben. Maar besloten weer op te stappen want het eten op het menu sprak ons even los van de prijs ook niet aan. Balen! Lang verhaal kort, we hebben een soort alternatief van de Mac gevonden voor een broodje kebab. Dat was niet wat ik in gedachten had maar goed, het is niet anders.
Zondag 15 maart
Vanochtend voor het ontbijt loop ik nog even het dorp in om naar de grote kathedraal de Notre Dame te gaan om een kaarsje aan te steken voor Anne en even een moment alleen te zijn. Om 8:15 uur krijg ik een appje van Anita dat zij en Stan aan de ontbijttafel zitten. Samen genoten van een simpel maar prima ontbijt en daarna zijn we weer de auto in gestapt voor de resterende ruim 500 km. Ook vandaag is het mooi weer. De wegen zijn soms slecht (maar ja dat weten we) maar verder gaat de reis net zo voorspoedig als gisteren en rond 14:45 uur zijn we al aangekomen op onze plaats van bestemming; Samoëns. Het is een prachtig dorpje en we zitten zo ongeveer in het centrum, beter kan eigenlijk niet. Het is even spannend hoe het huisje eruit ziet want de foto van de buitenkant leek niet veel meer dan een hele oude schuur te zijn maar het is prachtig. Heel authentiek, redelijk klein maar prima voor ons. Goed begin van deze vakantie. We pakken onze spullen uit en richten het huisje in. Natuurlijk hebben we ook een foto van ons complete gezin met Anne erbij meegenomen. Die staat op onze tafel met een kaarsje erbij die dag en nacht brandt. Wat zou het mooi en fijn zijn geweest als Anne hierbij aanwezig was maar dat is niet het geval maar (onder andere) op deze manier is Anne er toch bij 💜
We hebben van tevoren snowboards en schoenen voor Stan gehuurd bij de Intersport en die zit lekker naast ons huisje. Als eerste gaan we onze spullen ophalen. Dat duurt langer dan gehoopt maar verloopt verder vlekkeloos. Stan krijgt zelfs compleet nieuwe gear (lucky basterd). Nadat we onze spullen in huis hebben gelegd lopen we naar de skilift. Zo’n 1,2 km lopen maar prima te doen. We kopen de skipassen voor de komende 6 dagen. De automaat geeft aan dat het morgen slecht weer zal worden en het onverstandig is al kaarten te kopen maar Stan wil daar niets van weten. Nou ja, laten we hopen dat het meevalt. Daarna verkennen we het dorpje (erg leuk) en doen boodschappen voor het avondeten. We kijken nog even naar de Olympische Spelen, Stan en ik doen nog een rondje door het dorp maar het sneeuwt ineens flink dus dat werd een kort rondje en daarna gaan we op tijd slapen. Morgen moeten we namelijk fris aan de ‘start’ verschijnen.
Maandag 16 februari
We hebben de wekker op 8:00 uur gezet want Stan wil niet teveel tijd verliezen. Toch gaat ook hij akkoord dat we het rustig aan doen. De voorspellingen zijn niet geweldig en waarom zouden we meteen om 9:00 uur aansluiten in de ongetwijfeld lange wachtrij?! Nou okay dan, een half uurtje later mag ook. Rond half 10 lopen we richting de skilift. Gelukkig, geen wachtrij dus we kunnen meteen de gondel in naar boven (Samoëns 1600). Alles is wit dus de omgeving is prachtig maar we zien al wel dat het mistig wordt onderweg naar boven. Die mist bleek vandaag niet onze vriend te zijn. Stan en Anita boarden meteen weg alsof ze het gisteren nog hebben gedaan. Ik daarentegen ben het helemaal kwijt. Ik heb geen balans, geen gevoel, het zicht is slecht, ben onzeker en het lukt dan ook voor geen meter. Het niet zien van de dieptes en het überhaupt slechte zicht door mist maar ook door de sneeuw (het sneeuw vandaag bijna onafgebroken) en het feit dat het superdruk is op deze pistes bezorgt mij een slecht begin van de dag. Ik raak gedesoriënteerd en duizelig en dat helpt niet. Gelukkig hebben Stan en Anita geduld met mij 😍 Naarmate de dag vordert zijn er ook momenten waarop het stopt met sneeuwen en het zicht beter wordt en dat helpt mij om het gevoel weer een beetje terug te krijgen. Rond 12:30 uur proberen we in een restaurant te gaan lunchen maar het blijkt dat je de restaurants hier enkele dagen van tevoren moet reserveren anders is er 100% zeker geen plaats en vandaag al helemaal niet omdat het skigebied Flaine is afgesloten vanwege het slechte weer en iedereen dus in dit gebied zit (aha, daarom is het zo enorm druk). Gelukkig hebben ze boven nog wel een loungebar waar we kunnen zitten. We kopen een warme chocomel en een kop pompoensoep en eten onze zelfgemaakte broodjes en dan kunnen we er weer tegenaan. Stan is duidelijk ouder geworden. Hij neemt vandaag vaak het voortouw en dat vind ik wel mooi om te zien. In het begin van de middag hebben we een paar mooie afdalingen en gaat het ook bij mij een stukje beter en dat is toch wel fijn. Helaas is de 2e helft van de middag een stuk minder. De woorden die Stan sprak toen we thuis kwamen “zo zwaar heb ik het nog nooit gehad” geven precies weer wat voor middag we hebben gehad. Het sneeuwde onafgebroken, het waaide hard waardoor het behoorlijk koud aanvoelde en het zicht was vaak minder dan 10 meter (ik zag vaak letter niet verder dan 1 a 2 meter). Echt verschrikkelijk. Stan kon er best wel goed mee omgaan en ook Anita ging nog best wel goed. Ik niet. Door het ‘niets’ kunnen zien viel ik vaak letterlijk achterover of zat ik ineens aan de kant een meter diep in de sneeuw. Nog nooit ben ik zo vaak gevallen. Het ging gewoon niet dus de laatste bijna 2 kilometer naar de gondel naar beneden heb ik (op de laatste 400 meter na) gelopen. Het is eigenlijk niet de gondel die we willen, deze brengt ons in het dorpje naast Samoëns maar we hebben geen tijd meer. Om 17:15 uur stappen we in de gondel en de laatste vertrekt om 17:30. Als we beneden komen moeten we wachten op de (overvolle) bus naar Samoëns. Om 18:00 uur komen we aan in het dorp. Pfff, best wel een pittig dagje. Geen gebrek aan sneeuw en ook zeker leuke dingen gedaan maar ik hou toch ook wel van een strakblauwe lucht met een zonnetje enzo 😊
Vanavond zijn we moe maar doen nog wel gezellig samen een spelletje voordat we naar bed gaan. Hopelijk gaat het morgen iets beter maar de voorspellingen zijn nog slechter dan vandaag dus ik ben er bang voor. Toen ik vanavond daarom voorzichtig voorstelde morgen de wekker iets later te zetten was Stan het daar niet mee eens dus het wordt niet zeuren, gewoon gaan of zoiets maar we hebben wel geleerd van vandaag.
Dinsdag 17 februari
Vandaag ging de wekker op nadrukkelijk verzoek van Stan weer af om 8:00 uur maar ik ben stiekem nog even wat langer blijven liggen. Stan dacht gezien te hebben dat het niet zou sneeuwen vandaag maar in de gondel omhoog kregen van onze medepassagiers te horen dat het juist de hele dag zou gaan sneeuwen en toen we bij Samoëns 1600 aankwamen sneeuwde het inderdaad. Geen goed vooruitzicht maar gelukkig bleek het uiteindelijk vandaag reuze mee te vallen. Het stopte vrij snel met sneeuwen en het zicht was voor het overgrote deel van de dag veel beter dan gisteren. Enige nadeel was dat er heel veel liften vandaag gesloten bleven waardoor het erg druk was op de overgebleven pistes. Toch hebben we ons vandaag best wel prima vermaakt. Rond 12:00 uur zijn we naar beneden geboard naar het dorpje Vercland en hebben daar in een restaurantje wat gedronken en gegeten. Vandaag zijn we wel op tijd gestopt, ten eerste om herhaling van gisteren te voorkomen en eerlijk gezegd waren we alledrie ook behoorlijk vermoeid. Om iets voor half vijf waren we weer in ons huisje. We hebben bij een pizzarestaurant 50 meter verder op 3 pizza’s besteld voor vanavond 19:00 uur en verder hebben we het rustig aan gedaan. Ik ben nog even een rondje door het dorp gelopen. Wilde even naar de kerk maar die is gesloten vanwege renovatiewerkzaamheden. Stan en ik hebben nog even een aflevering van een nieuwe serie gekeken en nu is het tijd om te slapen. Het lijkt erop dat morgen wel eens de ‘mooiste’ dag van de week kan gaan worden dus we hopen morgen naar Flaine te kunnen gaan maar dan moet de lift er naar toe wel geopend zijn en wij natuurlijk weer fris en fruitig zijn.
Woensdag 18 februari
Vandaag ging de wekker wat vroeger af omdat Stan en ik eerst naar de bakker gaan. Een mooie grote bakker waar het druk was maar het toch ook wel weer vlotjes ging. Wel lekker om de ochtend zo samen met een wandeling door het dorp te beginnen, zeker ook omdat ik eigenlijk opzag tegen deze dag. Vandaag was voor mij een behoorlijk lastige dag. Ik denk sowieso veel en vaak aan Anne maar de ene keer heeft dat meer effect op mijn gemoedstoestand dan de andere keer. Vandaag was moeilijk en dat zorgt ervoor dat ik ook niet (echt) kan genieten van een dag als vandaag. Het was vandaag best een mooie dag in de bergen. De lift naar Flaine was vandaag voor het eerst weer open dus vandaag zijn we vooral in en om Flaine geweest. Een prachtige omgeving maar het boarden lukt mij niet goed. Ik ben fysiek en mentaal niet stabiel en dat maakt zo’n dag als vandaag alleen maar moeilijker. Toch hebben we met elkaar ook wel genoten van de sneeuw en het fysiek bezig zijn. Stan gaat echt als een speer, vindt de meeste pistes al een beetje saai en gaat waar hij kan even iets van de piste af om sprongetjes te maken en/of het wat uitdagender te maken. Niet dat altijd alles lukt. De sprong in het funpark deed wel even pijn maar hij doet het wel. Stan is steeds degene die zit te wachten totdat Anita en ik eindelijk een keer aan komen en dan maar meteen weer door 😀. Wel heel leuk dat hij het zo goed kan en er ook echt van geniet. Anita gaat ook best lekker maar heeft gisteren een harde val gemaakt waar ze best wel last van heeft en dat maakt soms ook wat onzeker, zeker als het zicht (ook vandaag weer) soms erg slecht is. Afijn, we hadden vandaag een mooie wintersportdag in de omgeving van Flaine en zijn ook vandaag zonder ongelukken weer naar huis gegaan. Anita en ik hebben eerst met de auto boodschappen gedaan bij de Carrefour. Rond 18:00 uur kwam de eigenaresse van het huisje even langs om ons te ontmoeten en te vragen of alles naar wens was. Mochten er nog mensen een keer in deze omgeving op vakantie willen dan kunnen we haar van harte aanbevelen (rechtstreeks contact, scheelt weer in de kosten 😀). Dit huisje heeft plaats voor 3 personen maar blijkbaar is het appartement hiernaast ook van haar en daar kunnen 8-10 personen in. Wie weet. Vanavond hebben we gegourmet, nog wat spelletjes samen gedaan, met Stan nog even 2 afleveringen van onze serie gekeken en nu is het de hoogste tijd om naar bed te gaan want ook morgen moeten we van Stan gewoon weer op tijd op.
Ik lees iedere dag in het dagboek terug wat er op deze dag x-jaar geleden gebeurde. Vandaag (18 februari) was het in 2021 Anne’s Day. Een prachtige dag en als ik het verslag van die dag teruglees en de foto’s zie dan krijg ik opnieuw kippenvel en tranen in mijn ogen. Ten eerste omdat het zo’n mooie liefdevolle dag was maar ook hoe moeilijk het was. Dat besef kwam nog harder binnen bij het lezen van het verslag van 18 februari 2024; Het regelen van de wens van Anne om naar de musical Mathilde te gaan in Londen maar ook hoe zwaar Anne het op deze dag (in het weekend) had. Mooie herinneringen doordrenkt met hele verdrietige herinneringen. De ene keer vaar ik op de mooie herinneringen maar vaak ook ‘verdrink’ ik in de verdrietige en moeilijke herinneringen. Vandaag is zo’n dag 💜
Donderdag 19 februari
Vandaag hebben we er (niet perse van tevoren bedacht) een lange snowboard dag van gemaakt. Toen we aankwamen bij de lift stond er een gigantische rij maar uiteindelijk gaat het nog best redelijk snel. Ook vandaag is het niet echt lekker weer. Het sneeuwt, het is mistig en het zicht is vaak echt heel slecht. Stan is echter onze aanjager, hij is niet te stoppen dus wij volgen maar, ook al gaat dat soms met wat geklaag en tegenzin. Anita heeft helaas best wel wat pijn van haar val eerder deze week maar ze houdt zich groot en zo leggen we nog best behoorlijk wat kilometers af. Tussen de middag lunchen we op de piste. Eten onze eigen broodjes maar bestellen we naast 3 hete chocomel met slagroom ook een bakje patat om iets warms binnen te krijgen. Vandaag is de lift naar Flaine gelukkig open dus daar zijn we vandaag het meeste te vinden. Omdat Stan maar door willen blijven gaan besluiten we eigenlijk te laat om terug richting Samoëns te gaan gezien de weersomstandigheden. Als we op de terugweg op een splitsing komen zit Stan net iets te ver ons op te wachten om aan te geven dat we naar rechts moeten. Anita en ik doen dat maar als we aan het einde van dat pad wachten op Stan komt hij niet en zien we hem ook niet. Waar is hij nu? Dan gaat de telefoon en belt Stan: “Het gaat goed hoor maar ik weet niet waar ik ben”. Bij die splitsing dacht hij off-piste wel weer op het pad te kunnen komen maar dat bleek niet het geval. Eerlijk is eerlijk, ik heb mij best zorgen gemaakt. Het was supermistig en mede daardoor ook al best donker aan het worden en de tijd dat de liften zouden stoppen kwam angstig dichtbij. Maar Stan blijkt niet zo snel zenuwachtig te worden en heel goed voor zichzelf te kunnen zorgen. Hij komt op eigenlijk gelegenheid bij een lift die we kunnen gebruiken en daar vinden we elkaar weer. Gelukkig! Snel door naar de lift waarmee we terug kunnen naar Samoëns. Die lift sluit om 17:30 uur, toen we er aankwamen stond ook daar een gigantische rij, blijkbaar waren wij vanwege het weer niet de enige die zo laat waren. Uiteindelijk gaan we om 17:32 uur met de gondel naar beneden en hebben we de langste snowboarddag achter de rug.
Anne is heel veel in mijn hoofd maar ik krijg het niet voor elkaar om dat te delen met Anita en Stan. Ik weet gewoon niet hoe dit goed te doen. Ik probeer het ook een beetje van mij af te zetten om er voor elkaar een fijne tijd van te maken maar dat lukt niet helemaal. Tijdens het eten en het spelen van een spelletje komen er steeds herinneringen en beelden terug van onze vakantie in Italië in de zomer van 2023. De herinneringen en de foto’s zijn prachtig maar op deze momenten doet het ook pijn en mis ik Anne enorm en voel ik hoe incompleet we met z’n drieën aan tafel zitten. Hieronder een paar foto’s die vaak in mijn gedachten zijn geweest deze week 💜 Bij het schrijven van dit stukje ga ik op zoek naar deze foto’s en merk ik dat er een foto is die heel vaak in mij voorbij is gekomen omdat ik dit altijd een hele mooie foto heb gevonden die mij diep raakt. Het is Anne in de stoel bij het ontbijt op mijn verjaardag in Italië. Nu bekijk ik de foto weer in het echt. De foto raakt mij nog steeds maar tegelijkertijd merk ik ook dat de foto mij verdrietig maakt als ik kijk naar uitdrukking op het gezicht van Anne en de blik in de ogen van Anne. Zo raar, dit heb ik al vaker meegemaakt dat foto’s en herinneringen na verloop van tijd ineens iets anders bij mij oproepen. Ik kan het niet goed verklaren maar ondanks dat blijft het nog steeds een dierbare foto 💜
Vrijdag 20 februari
Vannacht echt slecht geslapen en opgestaan met een slecht voorgevoel over vandaag. Deze ochtend kan ik ook niet echt goed verbergen dat ik er vandaag echt geen zin heb. Het liefst zou ik thuis blijven en spelletjes spelen, door het dorp slenteren en dat soort dingen maar ik kan Stan dat niet aandoen. Het weer is nog slechter dan afgelopen dagen. We lopen iedere dag naar de lift maar deze keer pakken we de bus naar Verclan. Slecht idee. Stan en ik komen misselijk uit de bus dus eerste stop is het toilet en daarna naar boven. Als we boven op de berg aankomen blijken alle liften naar de andere gebieden gesloten te zijn vanwege lawinegevaar en het slechte weer. Het zicht is nagenoeg nul en iedereen moet in dit kleine gebied blijven waardoor het extreem extreem druk is op de piste. Niet te doen en rond 13:00 uur besluiten we maar terug te gaan naar ons huisje. Stan is er niet blij mee (zonde van onze dag) maar Anita en ik zijn er eigenlijk heel blij mee, dit is gewoon niet leuk. Anita en ik gaan in de middag op zoek naar enkele souveniertjes. Altijd als we ergens op vakantie zijn willen we een souvenirtje hebben voor bij het graf van Anne. Anne vond het altijd leuk om een souvenir uit te zoeken voor thuis en ook op deze manier willen we Anne onderdeel maken van onze belevenissen. We kopen een mooi hartje van metaal/hout met daarop ‘Samoëns’ die we in de boom bij Anne kunnen hangen 💜 Voor onze souvenir plank in ons toilet hebben we eerst een pistebordje in ons hand maar daarna zien we een blikken (ouderwetse) gondel en die vinden we (op dat moment mooier) en besluiten die te kopen. We lopen samen door het dorp, genieten van de omgeving (mooi authentiek dorpje) en proberen tegen beter weten in nog een restaurantje te vinden voor vanavond. Oma Anja heeft Stan de opdracht gegeven deze week een keer op haar kosten uit eten te gaan maar dat blijkt nogal een opgave te zijn. We willen heel graag een keer fonduen maar dat maakt het niet meteen makkelijker. Alle restaurants zijn volledig volgeboekt. Als we thuis zijn blijf ik tegen beter weten in googelen en bellen totdat ik ineens beet heb. Een prachtig 4 sterren hotel met een mooi restaurant en de mogelijkheid om te fonduen en de prijzen zijn vergelijkbaar met wat ik heb gezien. Vanavond om 19:15 uur zijn we welkom. Super! Ik ben blij dat ik dit toch nog heb kunnen regelen, er was deze week eigenlijk al teveel niet gelukt. Ik maak mij wel een beetje zorgen of het een goede keuze is maar het blijkt een perfecte keuze te zijn. De mensen zijn super vriendelijk. We dachten in eerste instantie aan kaasfondue. We halen nog even de herinnering aan een vakantie met opa en oma waar Anne ook bij aanwezig was boven tafel. Dat was ook in Frankrijk waarbij Anne heel graag een keer wilde kaasfonduen en dat hebben we toen gedaan. Een mooie herinnering 💜 Toch kiezen we met elkaar niet voor de kaasfondue maar voor fondue bourguignonne (vleesfondue) en dat blijkt een perfecte keuze. We bestellen deze keer zelfs een half flesje rosé wijn en zo hebben we samen een hele gezellige en fijne avond met elkaar. Een beetje een rotdag met een heel fijn einde. Met Stan spreken we af dat we morgenochtend proberen de 1e lift naar boven te nemen. Het belooft morgen qua weer de beste dag te worden en dan gaan we wel zien hoe lang we boven blijven en of we dan morgenmiddag al vertrekken of toch zondagochtend vroeg.
Zaterdag 21 februari
Vanochtend gaan Stan en ik eerst naar de bakker. Daar blijkt een langere rij te staan dan als we mooi op tijd naar de lift lopen. Gelukkig, daar is het vandaag voor het eerst lekker rustig en kunnen we meteen naar boven. Het weer is nog niet geweldig maar het is op de pistes wel lekker rustig en alle liften zijn open dus we gaan meteen weer richting Flaine. Ik ben nooit goed geweest in pistekaarten en ik kan ook nooit onthouden waar we precies zijn en waar we naartoe moeten. Als het moet kom ik er prima uit maar eerlijk is eerlijk, deze vakantie is Stan onze absolute leider. Hij weet precies waar we zijn, waar we naartoe moeten en vooral ook waar hij naartoe wil 😃 Stan wil het liefst naar funparken waar je wat kunt stunten. Soms komen we daar en is Stan helemaal in zijn element. Soms denken we er te kunnen komen door de diepsneeuw piste te pakken maar dat resulteert in heel vermoeiende vallen en opstaan momenten waar we gelukkig wel zonder kleerscheuren uit komen. Het zicht is vandaag gelukkig overwegend goed en zo hebben een leuke afsluitende dag op de pistes. Als het aan Stan ligt gaan we vandaag door totdat het donker wordt maar in goed overleg besluiten we rond 14:00 uur vanuit Flaine weer terug te gaan richting Samoëns. Niet voordat we op de piste als afsluiter een chocomel met slagroom en een panini voor Stan hebben genuttigd. Precies op het moment dat we onderweg zijn richting huis breekt de lucht voor het eerst deze week open en wordt het prachtig weer. We weten uit ervaring dat het tussen 2 en 3 steeds het mooist is en dan al heel snel compleet anders kan worden maar het helpt Stan niet in de verwerking dat het zo goed als afgelopen is. Toch pakt hij het goed op en zo pakken we op de terugreis nog een paar heerlijke pistes, neemt Stan iedere sprongetje of stukje naast de piste waar dat kan. Heel fijn dat we met dit weer en deze pistes zo kunnen afsluiten. Maar het is ook goed geweest zo. Anita heeft behoorlijk veel pijn en is een beetje angstig geworden om te vallen dus het is goed zo.
Om 15:15 uur komen we aan bij ons huisje. We brengen meteen onze spullen terug bij de Intersport (we waren bang dat het druk zou zijn maar dit was binnen 2 minuten gepiept). Stan gaat even douchen, ik haal de auto op en binnen een uur hebben we het huisje opgeruimd en is de auto ingepakt. Om half vijf vertrekken we uit Samoëns. Het is toch fijner om vandaag al een stukje te rijden zodat we morgen de hele afstand niet in 1x hoeven te rijden. Het is nu nog licht, het is niet druk en zo rijden we richting Dijon, zo’n 3,5 uur rijden voor onze stop van vannacht. Stan krijgt de opdracht een hotelletje te vinden. Dat blijkt lastiger dan gedacht maar uiteindelijk toch een hotel gevonden in Dijon Nord. Onderweg stoppen we bij een restaurantje om wat te eten en om 21:15 uur komen we aan bij ons hotel. Zijn we ook wel aan toe want we zijn allemaal moe maar wel okay.
Toen we vanmiddag vanuit de lift terugliepen naar ons huisje ben ik nog even gestopt bij de souvenirwinkel. Ik weet niet zo goed waarom maar ik droomde vannacht over de gekozen souvenir op ons toilet (ouderwetste gondel) en het pistebordje dat we niet hebben gekozen en dat maakte mij verdrietig. Het was niet de juiste keuze. Het rode bordje was van de Marmotten piste en de term ‘Marmotten tocht’ is een begrip bij ons en was dat zeker bij Anne. Wij zijn met Anne en Stan tussen 2010 en 2020 verschillende keren op vakantie geweest (al dan niet met opa en oma) naar Barcelonnette in de Alpen en daar hebben we een aantal keren de marmotten tocht gelopen. Waarom kiezen we dan voor een nietszeggende gondel?! En die gedachten kon ik niet loslaten en ben ik teruggegaan om alsnog dit pistebordje te kopen. Gisteren waren er nog heel veel, nu was er nog precies 1 over. Pff, ik begrijp best dat mensen misschien denken hoe belangrijk is dat nu helemaal maar ik ben heel blij dat er nog eentje over was 💜
Hieronder enkele heerlijke foto’s van onze marmotten tocht van 2015 in de Alpen bij Barcelonnette in Frankrijk. Moeilijk om onder woorden te brengen en goed te zeggen maar deze foto’s laten voor ons een andere Anne zien, een Anne die we misschien soms bijna vergeten zijn maar deze vakantie (en zo waren er gelukkig zo veel) waren zo ongelofelijk mooi en zijn voor ons hele mooie en kostbare herinneringen. Mijn dagelijkse gedachten gaan bijna altijd uit naar de Anne vanaf 2020 en daarna maar bij het zien van deze foto’s komen alle herinneringen weer boven en het besef wat een mooie kinderen wij hebben en wat een mooie dingen we samen hebben mogen doen. En daarom…, daarom wilde ik dus graag het souvenirtje van het bordje met de naam van Samoëns en de Marmotte piste… Dierbare herinneringen uit 2015 – 2026 en hoe ’toevallig’ ook dat de 15 van 2015 ook op het souvenirtje staat 💜
Zondag 22 februari
Na een nachtje wat minder slapen ben ik vanochtend maar vroeg uit bed gestapt en beneden in de ontbijtruimte onder het genot van kop koffie het dagboek bijgewerkt. Stan en Anita komen om 8 uur ook naar beneden voor een sober maar verder prima ontbijt en dan vertrekken we richting huis. Het regent vrijwel de hele rit, alleen in Nederland is het droog. Onderweg rijden we de benzinetank vrijwel leeg omdat het tankstation waar ik naartoe wilde geen benzine meer had. Via een omweg naar een dorpje om toch nog op tijd voldoende te hebben voor de resterende kilometers. Zonder problemen komen we iets voor vijven thuis aan, ongedeerd en wel na een weekje wintersport. Wij laden de auto snel uit, doen alvast een wasje en daarna mogen we komen eten bij opa en oma. Wat fijn en heerlijk! Vanavond maar op tijd naar bed want morgen moeten we alledrie weer vroeg aan de bak.