Vanochtend ging de wekker al om kwart voor 6. Te vroeg bleek. We waren beiden misselijk van de moeheid. Tot 3 uur had Anne lekker geslapen maar daarna was het vervelend en pijnlijk. We zijn in de eetkamer van het RMD gaan ontbijten maar Anne kreeg bijna geen hap naar binnen. Ook al voelde ze zich niet goed, ze heeft vandaag gelukkig niet overgegeven.
Vanuit het RMD is het zo’n 5 minuten lopen naar het ziekenhuis. We kunnen de receptie van de MRI-afdeling op level -1 heel snel vinden. Ik kom erachter dat ik de DVD met MRI-beelden ben vergeten dus ik ga snel terug om die op te halen. Ondertussen kan Anne zich aanmelden. Dan blijkt dat we een formulier moeten hebben die we niet hebben dus ik moet terug naar de centrale receptie en Anne wordt meegenomen voor de MRI. Het formulier bij de receptie heb ik gelukkig vrij snel. De MRI-scan blijkt een MRI van het hoofd te zijn. Dat is een korte scan die uiteindelijk maar zo’n 20 minuten duurde. Het was wel vervelend dat Anne aangeprikt moest worden in de arm omdat de mensen daar de port-a-cat niet konden/mochten aanprikken. Gelukkig ging dat echter best goed. We zouden de CT-scan pas om 14:00 uur vanmiddag hebben maar die konden ze er meteen achteraan doen. Hartstikke fijn natuurlijk.
Rond 9:00 uur waren we al klaar! Dat hadden we niet verwacht maar best wel fijn. We gaan terug naar het RMD. In de kamer aangekomen geeft Anne aan dat het tijd is voor een cadeautje dus pakt ze een willekeurig mooi ingepakt cadeautje van opa en oma. Het blijken 2 puzzelboekjes, leuk voor ons allebei en zeker omdat we de puzzelboekjes van thuis waren vergeten mee te nemen. Daarna gaat Anne naar de stilteruimte om een boek voor school te lezen/luisteren en ik stuur ondertussen nog wat mailtjes. Na een uurtje komt Anne terug en besluiten we beiden om even te slapen, we zijn beiden extreem moe dus even wat slaap kan geen kwaad.
Anne had in Google Maps gezien dat er een boulangerie niet zo heel ver van het RMD zou moeten zijn dus daar lopen we naar toe. We kopen een croissantje en een wrap, die laatste was niet geweldig maar het croissantje was de beste die Anne in tijden had gehad.
Om 15:00 uur worden bij het ziekenhuis opgehaald door een taxi en worden we gebracht naar het Necker kinderziekenhuis in hartje Parijs (niet al te ver van de Eiffeltoren die we een aantal keren van relatief dichtbij konden zien). Het Necker ziekenhuis is immens groot en de vraag van de taxichauffeur was waar hij ons moest afzetten. Geen idee natuurlijk dus gekozen voor de Emergency Ingang waar we vorig jaar ook zijn geweest. We hebben geen idee waar we moeten zijn maar volgen de bordjes cardiologie en daar vragen we iemand of ze weten waar wij moeten zijn. Het is eigenlijk ongelofelijk als je nagaat hoe groot dit ziekenhuis is en uit hoeveel gebouwen het bestaat maar binnen 10 minuten waren we op de plek waar we moesten zijn. Het mag ook wel eens meezitten. Bij het aanmelden bleek dat we wederom een formulier (verwijsbrief) moesten hebben maar die hadden we dus niet. Gelukkig werd dat zonder problemen opgelost. Anne kreeg eerst een ECG en daarna was het wachten op de hartecho. Dat wachten duurde wel even maar gelukkig kwam er een pedagogisch medewerker die aan Anne vroeg of ze iets wilde doen om de tijd te doden en hebben ze samen een spelletje UNO gespeeld. De hartecho werd gedaan door Professor Bonnet, die precies een jaar geleden ook de hartecho bij Anne heeft gedaan. Hij kon zich dat zelfs nog goed herinneren. De hartecho duurde deze keer maar kort (geen idee waarom eerlijk gezegd). Gelukkig zag het er allemaal normaal uit dus het hart zou geen belemmering mogen vormen voor de behandeling.
Doordat we wat langer hadden moeten wachten op de hartecho was de taxi een aantal keren door het ziekenhuis uitgesteld. Dat bleek voor de nodige problemen te zorgen want op een gegeven moment waren er 3 taxi’s met ons bezig die allemaal de verkeerde kant opgingen (stonden bij Gustave Roussy in plaats van bij het Necker ziekenhuis). Gelukkig was er een vriendelijke bewaker bij het ziekenhuis die steeds het woord voerde als een taxichauffeur weer belde waar we stonden. Lang verhaal kort, na veel gebel en overleg met onze contactpersoon in het ziekenhuis kwam de 4e taxi eindelijk opdagen en waren we rond 19:00 uur weer in het RMD. Anne was er toen wel helemaal klaar mee, erg moe.
Ondanks de moeheid zijn we toch meteen naar de keuken gegaan om te koken. Of nee, Anne ging koken en ik was het hulpje 🙂 Daarna snel terug naar onze kamer en zijn we beiden in slaap gevallen. Daarna nog wel wakker geworden, even videobellen met Anita en Stan, om 23:00 uur nog even kijken naar de ‘sparkling’ lampjes op de Eiffeltoren en nu gaan we weer slapen (ja, is nodig). Morgenochtend mogen we gelukkig een beetje uitslapen, we hoeven pas om 10:15 uur in het ziekenhuis te zijn.
