Voor Anne was het vandaag een spannende dag. Vanavond moet ze samen met Sasja en Lysanne het profielwerkstuk (PWS) op school gaan presenteren. Ze hebben daar met elkaar een half jaar aan gewerkt. Het (beladen) ontwerp is ‘Leukemie en de behandeling van kinder door de jaren heen’. Voordeel was wel dat ze vandaag niet naar school hoefde en thuis samen met oma kon oefenen.
Vanochtend werd ik gebeld door verpleegkundig specialist Inge ter voorbereiding op ons gesprek van morgen. Dit werd onverwacht een moeilijk en emotioneel gesprek voor mij. We hebben veel besproken maar het begon met de vraag of we morgen nog concreter met elkaar moeten benoemen waar we staan. Ik heb daarbij aangegeven niet te kunnen spreken voor Anne en Anita maar ze wilde het van mij weten. Mijn antwoord was dat ik denk en het gevoel heb dat de tijd is aangebroken zaken concreter te gaan benoemen. Natuurlijk zijn er nog heel veel vragen, is er niet overal een concreet antwoord op en kunnen er ook nog hele verrassende dingen gebeuren maar we zijn het er eigenlijk wel over eens dat de uitspraak “Hope for the best, prepare for the worst” nu van toepassing is. Ook al was het een emotioneel gesprek, het was ook een mooi gesprek en heel fijn dat daar zoveel tijd voor wordt genomen.
Vanavond om half zeven gaan Anne, Anita en ik naar school. Anne gaat alvast naar het lokaal om zich samen met de meiden voor te bereiden en wij krijgen in de aula met alle aanwezige ouders nog wat informatie of de laatste fase van dit examenjaar. Wij zitten er toch een beetje anders dan anders bij. Voortdurend schieten de gedachten door je hoofd wat Anne wel of niet kan of zal gaan doen/halen. Maar goed, we horen het aan en gaan daarna naar het lokaal waar het groepje van Anne en nog 3 andere groepjes hun PWS zullen gaan presenteren. Anne en de meiden mogen als 3e gaan presenteren voor de leerkracht en klas vol jongeren en ouderen. Superspannend natuurlijk maar ze deden het fantastisch en eerlijk is eerlijk, Anne deed het ook nog een het beste van allemaal (sorry, ik ben uiteraard niet objectief maar ik meen het wel). Niet normaal zoals ze daar vooraan op de tafel zat (ze mocht zitten i.v.m. haar ademhaling en benauwdheid); Stralend, duidelijk en energiek. Hoe ze de 1e vraag vanuit het publiek ook beantwoorde. Het was een vraag waar ze al een beetje bang voor was “Waarom hebben jullie dit onderwerp gekozen?”. Omdat de andere meiden niet reageerden pakte Anne het voortouw en gaf een duidelijk antwoord dat eindigde met “en ik heb er ook wel een beetje ervaring mee”. De rillingen lopen nu nog over mijn rug maar Anita en ik zijn vooral megatrots op hoe ze dit heeft gedaan. Ook blij (vooral voor Anne) dat het ook zo goed is gegaan. Weer een mijlpaal en voor Anne heel fijn dat dit hoofdstuk is afgesloten. De moeder van Sasja had voor alledrie nog een roos meegenomen. Erg leuk! Nog even snel een foto en daarna snel naar huis en genieten dat dit achter de rug is.
