Vannacht hebben we beiden op de kamer geslapen. Ik niet zo goed maar Anne gelukkig goed en dat is het belangrijkste. Ze komen altijd meerdere keren even wat checks doen maar verder rustig en mochten we uitslapen. Niet dat mij dat lukte dus ben naar de ouderkamer gegaan om even te douchen en een kopje koffie te drinken met een broodje jam erbij. Rond half 10 werd het verband er bij Anne afgehaald en een uurtje later krijgen we te horen dat Anne naar huis mag. Ben je helemaal uit Nederland en dan krijg je zonder verdere toelichting de zin “you can go” te horen. Maar goed, wel heel fijn om te horen. Ik probeer meteen de praktische zaken te regelen voor de terugreis en dat is nog best ingewikkeld omdat de persoon die dit zou regelen niet aanwezig is en het overgrote deel geen Engels spreekt en niet weet wat er moet gebeuren. Gelukkig kom ik de dokter tegen die mij verder helpt en de persoon die afwezig is reageert vanuit huis en regelt samen met haar collega in het ziekenhuis dat we vandaag om 16:25 met de Thalys naar huis mogen. Superfijn! De dokter verteld mij nog dat ze wel heel blij zijn met het hoe het is gegaan. Ze hadden zich wel wat zorgen gemaakt omdat er in eerste instantie geen plek leek te zijn om de IC en dat zou dan wel een uitdaging zijn geworden. Gelukkig is dat goed gegaan en de resultaten van de laatste bloedtest waren ook goed dus we mogen met een gerust hart naar huis.
We moesten nog even achter het ontslagformulier aan maar ook dat kwam uiteindelijk om 12:15 binnen en toen waren we echt klaar voor vertrek. We krijgen te horen dat de taxi ons om 14:00 uur bij het ziekenhuis komt halen dus hebben we nog even tijd om een lekker broodje en salade te eten in het restaurant. Op dat moment krijg ik van onze verzekeraar dat de verlenging van het s2-formulier is goedgekeurd. Gelukkig, dat heeft deze keer niet veel moeite en tijd gekost, ook wel eens fijn.
Onze taxirit naar Gare du Nord duurde een klein uurtje. Anne was zo moe dat ze het grootste deel van de rit heeft geslapen. Het station ziet er van buiten echt prachtig uit en van binnen is het heel groot. Het wemelt er van de politie en de militairen, waarschijnlijk vanwege de aanslag die vanochtend heeft plaatsgevonden waarbij 6 reizigers zijn neergestoken met een mes. Gelukkig krijgen wij daar verder niets van mee. Wij halen een koffie en een frappuccino bij de Starbucks om de tijd te overbruggen totdat de trein zal vertrekken. We dachten dat we niet naast elkaar kwamen te zitten omdat Anne stoel 51 en ik stoel 55 had in coupe 17 maar we zaten tegenover elkaar aan het raam, nog gezelliger. De reis verliep heel voorspoedig. We hebben beiden veel gelezen en aan het einde een interessant gesprek gevoerd met de passagier die naast ons zat. Dat bleek Margje de Koning te zijn die vroeger directeur van de IKON was en nu directeur van Movies that Matter is. Ze heeft zelf ook 2x kanker gehad en het ook van dichtbij gezien bij het maken van documentaires. Het was een mooi gesprek tussen haar en Anne. Voor we het in de gaten hadden waren op station Rotterdam CS waar Anita al met de auto on stond op te wachten. Heerlijk, we zijn weer thuis. En wat het extra fijn maakt is dat het zo goed is gegaan. Dankbaar voor!
Het gaat goed met Anne maar ze was erg moe dus ze is vroeg naar bed gegaan. Deze week doen we even geen school, maar even rustig bijkomen van alles. Volgende week moet ze waarschijnlijk weer aan de chemo dus van ieder momentje rust moeten we dankbaar gebruik van maken.
