De eerste dag van het nieuwe jaar was een moeilijke en pittige dag voor Anne. Vanaf het moment dat Anne uit bed kwam voelde ze zich niet goed. Rillerig, licht in het hoofd, misselijk en heel erg moe. In de middag kreeg Anne ineens heel veel pijn; Hevige en scherpe steken bij de bult aan de voorkant. Dusdanig erg dat Anne het uitkermde van de pijn en veel moeite had met ademhalen. Ik als eerste de zuurstof aangesloten en daarna meteen het ziekenhuis gebeld en gesproken met een dokter. De vraag in zo’n situatie is altijd wat denkt u dat we voor u kunnen doen en ja dat is lastig. Meedenken graag en als we denken dat het verstandig is richting ziekenhuis gaan. De dokter geeft aan intern te gaan overleggen en dan terug te bellen. Gelukkig trekt gedurende het wachten de pijn grotendeels weg. Bij het meten van de temperatuur is er een lichte verhoging maar gelukkig geen koorts. Als de dokter terugbelt ligt Anne weliswaar uitgeput achterover in de stoel maar is de pijn grotendeels weg en de ademhaling weer onder controle. De dokter vraagt zich af of er misschien sprake kan zijn van een longontsteking omdat Anne ook meer aan het hoesten is. In al mijn wijsheid geef ik aan dat ik denk dat dit niet het geval is (geef wel aan dat ik geen dokter ben). Omdat het nu weer goed lijkt te gaan besluiten we het aan te kijken. We mogen de pijnmedicatie wel wat verhogen/frequenter innemen en als de situatie toch dreigt te verslechteren meteen weer bellen.
Anita had vandaag ochtenddienst en kwam rond half 4 thuis. Opa en oma hadden heel lief aangeboden dat wij vanavond bij hun thuis zouden mogen komen eten. Maar dat liep allemaal een beetje in het honderd. Anne was uitgeput en ging naar bed maar ze voelde zich zo beroerd en was zo kortademig dat het allemaal niet heel relaxed was. Inmiddels was haar temperatuur ook gestegen en had ze ook echt koorts. Ook het hoesten leek erger te worden. Zou ze dan misschien toch een longontsteking hebben? We bellen naar opa en oma dat wij niet kunnen komen, Anne kan sowieso niet en we durven het ook gewoon niet aan. Maar wij hebben een hele lieve opa en oma (soms misschien wel iets te, de mensen die opa en oma kennen weten vast wat ik bedoel 😊). Ze hebben de auto volgeladen en zijn als een echte cateraar bij ons thuis de tafel komen dekken (niet zomaar eventjes snel, nee er echt werk van gemaakt) en hebben toen alsnog heerlijk samen gegeten terwijl we ondertussen via facetime op 2 telefoons Anne in de gaten hielden.
Anne was veel wakker maar heeft ook veel geslapen gelukkig. Gedurende de avond ging de temperatuur langzaam omlaag en was de pijn min of meer onder controle en zo gaan we de nacht in. De rust is gelukkig weer een beetje teruggekeerd maar dit was niet de start van het nieuwe jaar waarop we hadden gehoopt.
