Het is al weer een maand geleden dat Anne is overleden. Aan de ene kant lijkt het alsof het gisteren was maar er zijn nu al ook momenten dat het zo lang geleden lijkt Anne je omhelsde, haar stem hoorde, haar hand voelde, haar lach zag en dat die gedachten snijden op zo’n moment door je ziel. Die momenten lijken alleen maar vaker aanwezig te zijn en intenser te worden.
Hoe het met je gaat krijgen we de laatste tijd als vraag en iedereen die de vraag stelt realiseert zich dat dat naast een logische vraag ook een ‘stomme’ vraag is maar ja wat moet je dan vragen/zeggen? En dat klopt, het is ook een prima vraag maar de vraag is moeilijk te beantwoorden. Het gaat best wel goed met ons. Anita is voor het eerst weer aan het werk geweest en dat ging best wel okay. Ik was al aan het werk en ook dat gaat wel okay. Stan was al naar school maar is afgelopen donderdag en vrijdag ziek thuis gebleven. We proberen dus de draad weer op te pakken en aan de ene kant gaat dat wel okay maar alles is eerlijk gezegd anders. Slapen we goed? Nee, wij alledrie niet. Hebben we zin in de dag die voor ons ligt? Heel vaak niet. Weten we hoe we alles een plekje moeten geven? Nee, eigenlijk ook nog niet. Het is zoeken, proberen, doen en kijken waar het schip eventueel zal stranden. Voor nu houden we ons nog best redelijk staande.
Vrijdagmiddag 5 april kwamen Wendy, Esther en Lydia van school bij ons thuis. Ze hadden een grote doos meegenomen met daarin alle kaarten, brieven, tekeningen en origami gevouwen briefjes van de leerlingen en leerkrachten. Prachtig gebundeld in 4 boeken/schriften. Echt heel mooi. In het weekend meteen alles bekeken en doorgelezen. Wat mooi dat er zoveel jongeren en leerkrachten de moeite hebben genomen om iets mooi op te schrijven voor ons en als aandenken aan Anne.
Zaterdag 6 april ben ik met Stan en opa en oma naar het tuincentrum geweest (Anita moest werken) om nieuwe plantjes voor op het graf te kopen. De bloemstukken hebben het lang volgehouden maar zijn nu wel echt toe aan vervanging. Stan heeft de plantjes en een boompje uitgezocht. Stan wil ook heel graag een bonsaiboompje op het graf van Anne (dat was iets tussen Anne en Stan) maar die hadden ze niet in het tuincentrum dus dat gaan we later nog wel regelen. We zagen ook een hele mooie grote vlinder van blik dus die hebben we ook gekocht. Ook nog een schepje en een harkje zodat we het graf goed kunnen verzorgen. Na daar eerst even lekker geluncht te hebben zijn we naar het graf gegaan om de bloemstukken weg te halen en de nieuwe plantjes, boompje en vlinder te planten. Het is zonder de prachtige bloemstukken iets minder uitbundig maar het ziet er voor nu alsnog mooi en netjes uit.
De rolstoel van Anne is inmiddels opgehaald door MediPoint. Alle medicijnen zijn weggebracht naar de apotheek en deze week werden we opgebeld door Sorgente over het retour sturen van de voedingspomp. Langzaam maar zeker raken we alle medisch gerelateerde zaken kwijt en hoe gek dat misschien ook klink, het doet soms pijn om het weg te zien gaan. Net alsof er iedere keer een stukje Anne de deur uitvliegt.
Van de schoolfotograaf van Anne kregen we een mailtje met alle foto’s die hij afgelopen jaren van Anne heeft gemaakt. Hij had gehoord dat Anne was overleden en op eigen initiatief (na overleg met school) naar ons toegestuurd. Deze foto’s hadden we al fysiek maar nu ook digitaal en vooral het gebaar is erg mooi.
Gisteren zijn mijn ouders (ver-weg opa en oma) bij ons geweest. Eerst samen naar het graf geweest en daarna gezellig met elkaar gaan eten. Fijn om elkaar weer even gezien en gesproken te hebben.
Nu keert de relatieve ‘rust’ een beetje terug. Klinkt positief en dat is het misschien ook wel maar zo voelt dat nog niet echt. Afgelopen week is Anita een aantal keren gaan wandelen met bekenden om lekker buiten te zijn en te kunnen praten over Anne en wat je allemaal bezighoudt, heb ik deze week ook een keer kunnen doen met een oud collega en dat soort momenten zijn fijn en waardevol. Ook zijn we meerdere keren (individueel) naar het graf van Anne gegaan. Als ik naar mijzelf kijk dan vind ik het fijn om er met Anita, met Stan te zijn maar vind ik het eerlijk gezegd nog fijner om daar even alleen met Anne te zijn. Even met niemand rekening hoeven houden en de emoties er te laten zijn en komen zoals ze op dat moment zijn. Niets moet op zo’n moment maar alles kan en mag. Wat dat betreft is de plek waar Anne ligt ook echt een mooie plek. De grote oude kastanjeboom en het bankje zorgen ervoor dat je daar urenlang kunt zitten, praten met Anne, denken aan Anne en vaak ook met je telefoon in de hand kijkend naar foto’s en filmpjes van Anne en die tijd dan opnieuw (proberen) te beleven. Het zijn vaak verdrietige momenten maar er schuilt tegelijkertijd iets moois en rustgevends in en houden we Anne dichtbij ons.
