30 april
Gesprekken in het PMC

door Bert | apr 30, 2024 | 2024, April, PMC, Thuis | 1 reactie

Anita en ik waren door verpleegkundig specialist uitgenodigd om vanmiddag naar het ziekenhuis te komen om na te praten over de laatste dagen van Anne in het ziekenhuis. Omdat we niet precies weten hoe vaak we nog naar het Prinses Maxima Centrum kunnen/mogen heb ik afgelopen dagen bedankkaarten gemaakt voor een aantal mensen in het PMC. Er werken heel veel lieve mensen maar een aantal zijn natuurlijk wel heel bijzonder en speciaal geweest in het leven van Anne en van ons en dat willen we ze ook graag duidelijk maken. We zeggen het al best vaak maar ik denk dat je dat niet vaak genoeg kunt benadrukken hoe fantastisch ze zijn als mens en hoe waardevol dat is voor patiënt en ouders. Ook al kun je niet iedereen bedanken het lijstje van echt bijzondere mensen werd toch nog best lang:

Stephanie Smetsers (oncoloog en hoofdbehandelaar)
Hans Merks (oncoloog en laatste paar maand vervanger van Stephanie Smetsers vanwege ziekte)
Inge Sieswerda (verpleegkundig specialist)
Arjanne van Norel (pijndokter en palliatieve zorg)
Amy Bongers (pedagogisch medewerker)
Peter Bekkering (fysiotherapeut)
Kees van de Ven (chirurg)
Rick Admiraal (oncoloog in opleiding, zaalarts)
Simone Walraven (receptie)
Team behandelkamer (aanprikken PAC en labafname)
VAS-Team (aanbrengen infuus en labafname)
Carianne (medewerkster dagbehandeling)
Sharon de Wit (fysiotherapeut, eerst in het PMC, later in Alphen a/d Rijn)

We hebben een persoonlijke kaart gemaakt met Anne op de foto en op de achterkant persoonlijke tekst geschreven (was even wennen maar noem het ouderwets maar schrijven met pen vonden we in dit geval persoonlijker en belangrijk). Tijdens het schrijven van de kaarten ga je dan in gedachten terug naar periodes in de afgelopen ruim 3 jaren. Lees je het dagboek terug om soms half vervlogen herinneringen weer boven te halen. Soms tovert het een glimlach op mijn gezicht, vaker voel ik dankbaarheid en nog vaker liepen de tranen over mijn wangen, verdrietig om wat Anne allemaal heeft moeten doorstaan en het gemis dat met de dag sterker lijkt te worden. Toch was het door de tranen heen mooi om deze kaarten te schrijven en op papier te zetten wat deze mensen voor Anne en voor ons hebben betekend en in veel gevallen nog steeds betekenen.

Om 13:00 uur vertrekken Anita en ik naar het PMC. Het is vakantieperiode dus we waren ruim op tijd. Terwijl we onder het genot van kopje koffie en thee zitten te wachten zien we oude vriend Wouter voorbijlopen. Ik wist dat hij in het UMC werkte maar had hem nog nooit gezien tot vandaag. Leuk om hem weer eens te zien en te spreken. Om 14:00 uur worden we opgehaald door Inge, dokter van Norel en verpleegkundige Christel. Fijn dat deze mensen alle tijd voor ons kunnen en willen nemen. We hebben heel lang zitten praten met elkaar. Christel was de verpleegkundige die op vrijdag 8 maart dienst had en er dus bij was toen het fout ging met Anne. Samen met haar heb ik de sprays gegeven toen Anne benauwd werd en zij was dus samen met mij de laatste die Anne heeft gesproken en bij bewustzijn heeft meegemaakt. We wilden haar graag spreken omdat Anita niet bij die momenten aanwezig was en omdat ik heel veel van die laatste momenten met Anne compleet kwijt ben. Dat niet meer kunnen herinneren frustreert maar maakt me vooral heel erg verdrietig. Verpleegkundige Christel kon ons wel meenemen in hoe het is gegaan maar de details waar je eigenlijk naar op zoek bent kon zij eigenlijk ook niet geven. We bespreken van alles en nog wat. Wat we met elkaar allemaal hebben meegemaakt, hoe Anne als persoon en als patiënt was, hoe sterk en hoe mooi Anne in alle facetten was, hoe wij het ziekenhuis en de artsen en verpleegkundigen hebben ervaren, hoe dankbaar wij daarvoor zijn maar ook over bijvoorbeeld palliatieve zorg in het algemeen, hoe wij dat ervaren hebben en wat een volgende keer misschien beter of anders zou kunnen. We geven aan Inge, dokter van Norel en Christel ook de envelop met dankkaart en de bijbehorende foto’s. De kaart willen ze nog niet lezen, te persoonlijk maar de foto’s worden uitgebreid besproken. Blijft bijzonder hoe prachtig Anne altijd weer op de foto stond.

Het was een intensief maar ook wel mooi gesprek. Toch verlaten we de kamer met een onbestemd gevoel. Komt dat doordat het voelt als een soort afscheid van hele lieve mensen? Heeft het er misschien mee te maken dat er nog zoveel onbeantwoorde vragen zijn? Gingen we wel goed om met verpleegkundige Christel? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik leeg en met een leeg gevoel de kamer verlaat.

Dokter van Norel vraagt aan Brian van het infuusteam om even bij ons te komen. Wij hadden voor het infuusteam ook een kaart met foto’s gemaakt. Brian heeft op donderdagmiddag 7 maart het infuus bij Anne aangebracht voor de CT-scan die toen gemaakt is. Hij heeft toen nog met Anne zitten praten over de behandeling in Parijs en het weekendje weg in Londen. Voor hem was dit ook emotioneel. Hij gaf aan dit erg bijzonder en fijn te vinden omdat het niet zo vaak voorkomt dat ze persoonlijk bedankt worden voor alle goede zorgen. Voor ons een kleine moeite (geen moeite want we zijn ze ook echt dankbaar) en voor hem en zijn team heel fijn en bijzonder.

Inge had dokter van de Ven gebeld om te vragen even bij ons te komen. Dat blijft een bijzondere, lieve en warme man. Een echt gevoelsmens die een hele bijzondere band met Anne had. Fijn om hem weer even te zien en te spreken en dat was geheel wederzijds.

Daarna hebben we nog een tijd met Simone van de receptie staan praten. Dat werd een heel mooi, bijzonder en persoonlijk gesprek. Wat mooi dat je met dit soort mensen zo open en bijzonder met elkaar in contact komt.

De overige kaarten zullen door Inge en Simone afgegeven worden. Dokter Merks is op vakantie maar hem zullen we ongetwijfeld nog wel een keer zien. De kaarten voor dokter Smetsers en Amy houden we nog even bij ons want die willen we persoonlijk overhandigen.

Om kwart over vijf verlaten we het PMC. Het was een lange en intensieve en emotionele middag met veel mooie gesprekken met hele lieve en bijzondere mensen. Eigenlijk was het heel goed maar toch, het onbestemde gevoel blijft. Ik weet het nog niet zeker maar ik denk dat het er ook mee te maken heeft dat het afscheid van het PMC en de mensen die daar werken steeds dichterbij komt en hoe vreemd dat misschien ook klinkt, dat doet pijn, maakt verdrietig en zorgt voor een soort extra leegte. Laten we dat maar even parkeren, we moeten vooral blij en dankbaar zijn dat we een dag als vandaag mochten meemaken en dat zijn we dan ook.

Vanavond zijn we spontaan met z’n drietjes naar de golfbaan in Bentwoud geweest. Op de kleedjesmarkt tijdens Koningsdag hebben we een complete golfset inclusief tas voor 25 euro kunnen scoren dus die gaan we maar eens testen. Stan heeft de laatste tijd de smaak te pakken en gaat met enige regelmaat met een vriendje of met opa afslaan en/of putten. Of we het goed kunnen? Stan wel aardig, over ons praten we nog even niet 🙂 Het was wel een gezellige afsluiting van de dag.