Vannacht hebben we eigenlijk wel een rustige nacht gehad. Ik heb tot 3 uur in de nacht bij Anne gezeten en daarna heeft Anita tot 7 uur bij Anne gezeten. Zo hebben we beiden nog best even kunnen slapen en gelukkig had Stan ook best wel goed geslapen.
Anne was vandaag nog rustiger dan gisteren. Het laat eigenlijk zien dat Anne steeds iets zwakker wordt, de ademteugen worden ook steeds korter maar toch is het ‘fijn’ om Anne zo rustig en vredig te zien liggen. Ook al is het heel erg dubbel wat ik nu zeg, we zien deze paar dagen waarin Anne steeds rustiger oogt ook als een cadeautje. Heel graag zou je Anne nog even willen zien en spreken maar tegelijkertijd beseffen we ons heel goed dat zo’n moment er in onze gedachten waarschijnlijk veel mooier uitziet dan in de praktijk en zo’n moment voor Anne hoogstwaarschijnlijk een angstig moment zal zijn en dat wil je niet. Nu is het rustig en vredig en het geeft ons en anderen de tijd om nog even met Anne te zijn en ‘rustig’ afscheid te nemen.
Vanochtend bij het ontbijt zei Stan dat hij denkt dat vandaag een moeilijke dag zal worden en dat kan ik alleen maar beamen. Het wordt ook een dag waarop de tranen met enige regelmaat opwellen en we door verdriet worden overmand. Het is zo onwerkelijk als je Anne zo ziet liggen en het gevoel hebt dat ze eigenlijk gewoon ieder moment wakker kan worden.
Omdat Anne vandaag zo rustig was zijn er toch nog wat mensen langsgekomen wat heel fijn was. Vanochtend kwamen Ilse en Bettine. Vanmiddag kwamen Dirk en Simone, Petra en Tim en Joost. De opa’s en oma’s waren er vanmiddag ook en vanavond waren Gea en Richard met Danique, Heidi en Fabian er. Het was soms (vaak) emotioneel maar het was ook mooi en fijn dat dit vandaag nog kon. Ook Stan werd gelukkig niet vergeten. Samen met Dirk sportief bezig geweest, met Joost en Tim naar de McDonalds geweest om wat te eten en vanavond met Danique en Fabian spelletjes gespeeld. Voor Stan natuurlijk fijn om af en toe ook even de kamer uit te kunnen en bezig te zijn met iets anders.
Vanochtend hebben we samen met de verpleegkundige een vingerafdruk gemaakt van de duim van Anne en de duim van Stan en deze ingelijst. Mooie dierbare en tastbare herinnering voor later. Ook hebben we samen met Ilva (via foto’s en Whatsapp) gekeken naar welke kleren we Anne aan willen doen. Best een raar idee om daarmee bezig te zijn maar ook wel mooi om dat zo samen te doen en erover na te denken.
Vanochtend kwam er vrouw onze kamer binnen met de vraag of ze welkom was om wat ontspanningsoefeningen te doen met Anne en ons. We zaten er niet echt op te wachten maar je kent ons we zeggen niet zomaar nee maar dat hadden we eigenlijk wel moeten doen. Het ging over positieve energie, licht in je hart om te laten stralen en een verlichte trap van 10 treden waarbij je bij iedere trede een jas (van angst, van pijn, van verdriet etc.) uit moest doen. Het binnentreden van een mooi verlichte tempel waar geen pijn, ziekte, angst of oorlog was. Ik weet dat ik aan de nuchtere kant ben maar bij het uitdoen van de jas van pijn, verdriet en angst haakte ik af. Het maakte mij eigenlijk een beetje bozig, hoe kun je dit soort dingen doen/zeggen in een situatie als deze?! Vanaf dat moment ben ik in de modus gegaan dat het niet over mijzelf ging maar over Anne die naar een plek gaat waar geen angst, benauwdheid, verdriet of pijn is. Dat gun ik haar enorm en die gedachte geeft troost en biedt wat rust.
Vanmiddag werden we gebeld door pedagogisch medewerker Amy. Ze vertelde ons dat Anne een wens had voor de uitvaart maar dat ze door de tijd zijn ingehaald en Anne het idee dat ze had niet heeft kunnen verwezenlijken. Het idee was prachtig maar ook ambitieus dus Amy had samen met Anne ook een meer realistisch idee besproken maar ook daar waren ze nog niet aan toegekomen. Wij kunnen een deel van het idee vanmiddag zelf verwezenlijken. De collega van Amy komt daarvoor de spullen brengen. Fijn dat Amy dit verhaal met ons deelt en wat mooi dat we het idee van Anne op deze manier toch nog kunnen realiseren. We hebben samen ook gelachen omdat in het hele verhaal weer duidelijk een Anne naar voren kwam die heel duidelijk wist wat ze wilde. “Leuk idee Amy maar ik wil toch mijn idee”. Zoals Amy zei “Je weet hoe Anne dat kan zeggen” en ja dat weten wij 🙂
Het is nu half 2 in de nacht. Ik had mijn laptop al veel eerder gepakt maar binnen een minuut weer weggelegd, ik durfde de hand van Anne niet los te laten. Ik had het idee dat het einde ieder moment zou kunnen komen. Dat gevoel heb ik nog steeds eerlijk gezegd maar toch iets minder sterk dan paar uur geleden. Ik weet het niet. Tussen het typen door stop ik weer en pak ik de hand van Anne vast en praat ik even met haar. Het voelt steeds echter en dat doet pijn en maakt verdrietig. Ik vind het wel mooi dat Stan vanavond niet in de andere kamer maar in een bed naast het bed van Anne wilde slapen. Ik heb het idee dat hij niet heel goed slaapt maar ik vind het wel mooi dat hij deze nacht dicht bij Anne wil blijven.
Wat de rest van de nacht ons gaat brengen weet ik niet maar voor nu ligt Anne rustig te slapen.
