Vannacht probeerden Anita en ik de hele nacht wakker te blijven maar dat was vrijwel onmogelijk kwamen we achter. Vanaf half 3 hebben eerst Anita en daarna ik een uurtje of 3 geslapen (min of meer). Ook Stan heeft niet veel langer dan 3 uurtjes geslapen. Het lukte gewoon niet en dat is natuurlijk niet zo gek.
Anne heeft een rustige nacht gehad. De ademhaling ging langzaam maar zeker steeds iets minder heftig. Het vervelende gezicht van Anne die keihard moet werken om adem te halen met de mond wijd open wordt langzaam ‘fijner’ om te zien, Anne moet nog steeds hard werken maar zo te zien wel veel minder hard en de mond minder ver open. Gedurende de nacht kwam de verpleegkundige om de anderhalf à twee uur even kijken om te zien hoe het met Anne en met ons ging. Dat was fijn, ook om even te kunnen praten. De nacht is lang en stil en dan gaan de vele gedachten in je hoofd met je aan de haal. Wat is er vanaf half 1 allemaal voorgevallen, hadden we dingen anders kunnen doen, hadden we dingen niet anders moeten doen, waarom ging het zoals het ging, waarom zou Anne nu niet meer wakker kunnen worden, waarom, waarom, waarom… En dan is het fijn om je vragen te delen en erover te praten. Heb je dan overal antwoord op? Nee helaas niet maar het helpt wel (een beetje).
Vanochtend wilden we samen met de verpleegkundige het bed en Anne zelf wat opfrissen. Nieuw zuurstofmasker, nieuw kussen, nieuwe lakens. Klinkt niet zo heftig maar dat bleek het wel te zijn voor Ane. Het zuurstofmasker was niet eens heel lang weg maar Anne hapte meteen naar lucht en kreeg al snel blauwe lippen. Ineens schoten haar ogen open en keek ze ons aan. Of ze ons ook echt zag en herkende weten we niet maar het was op een bepaalde manier wel fijn, zeker voor Anita (maar ook voor mij en ook Stan konden we er nog net even bij roepen), om Anne nog even in de ogen te kijken en het gevoel te hebben elkaar nog even te hebben gezien. Daarna was er wel meteen de paniek in de ogen van Anne en een handgebaar wat leek op meer bewust aanwezig zijn. Nadat we het nieuwe zuurstofmasker hadden geplaatst en Anne haar hoofd kon neerleggen op het nieuwe kussen werd ze langzaam maar zeker weer rustiger maar dat koste wel de nodige tijd en energie.
Stan vraagt tijdens het ontbijt op de kamer wat hij vandaag nu moet doen. Ja dat is best wel een lastige vraag. Zou het niet een idee zijn om een vriend te vragen hierheen te komen. Ja dat ziet Stan wel zitten, zou wel leuk zijn als Maarten zou kunnen komen. Anita neemt contact op en Maarten wil graag komen na zijn atletiektraining. Komt goed uit, die training is tot 11 uur en dan vertrekken opa en oma naar het ziekenhuis dus nemen Maarten dan meteen mee. Bleek een goed idee te zijn want Maarten is tot bijna einde middag gebleven. Samen hebben ze gesport, in de speeltuin bezig geweest, alle games gespeeld die in het PMC te vinden zijn, van tafeltennis tot minigolf tot airhockey. Ook zijn ze naar de muziekkamer geweest om muziek te maken op gitaar en drumstel. Heel fijn dat dit kon.
Omdat we meer tijd krijgen met Anne dan gisteren gedacht neemt Anita contact op met een aantal mensen om te zeggen dat als ze nog willen even langs mogen komen. We beginnen met Ilva de beste vriendin van Anne en haar ouders. Zij komen in de ochtend. Het is emotioneel maar ook heel mooi. Er vloeien tranen maar er wordt ook gelachen en verhalen en anekdotes worden met elkaar gedeeld. Aan het eind laat Ilva nog even zien dat ze onder haar trui het Lion King shirt aanheeft dat ze samen met Anne heeft gekocht. Dan weet je dat je met de beste vriendin van Anne te maken hebt. Anne heeft afgelopen 3 jaar 80% van de tijd in het ziekenhuis geslapen in hetzelfde Lion King shirt, haar absoluut favoriete shirt. Het was emotioneel en verdrietig maar het was ook mooi en goed.
Opa Jan en oma Anja nemen niet alleen Maarten mee, maar ook een tas met kleren. We hebben vanochtend doorgegeven welke kleren ze van Anne moeten meenemen. We hebben verschillende setjes zodat we hier samen kunnen bepalen welke kleren we Anne straks willen aantrekken.
Vanmiddag komt Eva samen met haar ouders David en Kristel. Anne en Eva hebben ontzettend veel dingen samen gedaan, iedere donderdagavond bij opa en oma gezellig kletsen, filmpjes maken, dansjes doen maar ook iedere zomer de kampeerweek met opa en oma waar ze alle avonturen als enige 2 meiden samen delen. Het is moeilijk voor Eva om Anne zo te zien maar toch is het fijn dat dit moment er kon en mocht zijn.
Opa Jan en oma Dirkje komen daarna ook. Zo kunnen we elkaar even afwisselen, kunnen de opa’s en oma’s nog even met elkaar praten en kunnen we ook even eten terwijl er anderen bij Anne aanwezig zijn. Blijft lastig om weg te gaan bij Anne dus lang weg blijven we eigenlijk nooit.
Vanavond komen Arjan en Cindy met de kinderen langs. Het is een zeer emotioneel afscheid. De kids hebben een hele goede band met elkaar. De uitjes met de familie, de befaamde kampeerweek, de donderdagavonden, de feestjes en uitjes met opa en oma. Het is een prachtig stel van 7 kleinkinderen van opa en oma en dat maakt dit moment met elkaar bijzonder emotioneel. Ook voor Stan is dit moeilijk en verdrietig maar het is ook wel weer goed dat het verdriet er ook bij Stan even uitkomt. Stan heeft het moeilijk, eigenlijk best wel heel erg moeilijk maar is ook een binnenvetter en kan/wil het niet altijd uiten. Dit was zo’n moment waarop alles er even uitkomt. Hoeveel tranen er ook waren, het was wel een mooi moment.
Daarna maken we de bedden klaar. We zijn moe. Het is misschien een rustig verlopen dag maar de momenten waarop het verdriet, de wanhoop, de machteloosheid, de vertwijfeling en soms misschien zelfs ook wel een beetje boosheid ons overmand waren vandaag veel aanwezig en dat vreet energie. Anita en ik spreken af dat we het vannacht wat gestructureerder gaan doen. Anita en Stan gaan om 10 uur als eerste slapen en om 3 uur vannacht zal ik Anita wakker maken en hoop ik even te kunnen slapen.
Het is nu 00:45 uur en Anne ligt er rustig bij. Haar ademhaling is gelukkig veel rustiger dan gisteren. Wel is het zo dat je ziet dat de ademhaling steeds hoger komt te zitten waardoor ze steeds wat minder zuurstof binnenkrijgt. Dat is echter best een langzaam proces en zoals de verpleegkundige net aan mij vertelde; “ik heb al de nodige verhalen over Anne gehoord, zo te horen is het een vechter en dat zien we nu ook weer”. Hoe fragiel Anne er misschien uitziet, ze is sterk en heeft een enorme wilskracht. Dat is ons in de afgelopen dagen, weken, maanden, jaren al vaker opgevallen. Als Anne iets wil kan ze zich enorm opladen om er voor de volle 100% voor te gaan. Soms echt geen energie maar dan toch op pure wilskracht. Dat lijkt ook nu het geval. Onze prachtige, lieve, sterke meid die zich niet zomaar gewonnen geeft.
Oh ja, vergeet ik eigenlijk nog bijna het belangrijkste voor vandaag; We vonden een filmpje van Anne dat ze 2 weken geleden heeft opgenomen in Londen. Het filmpje is speciaal voor Anita en is diep ontroerend mooi. Het is precies wat Anita nodig heeft en ze ook zo verdient maar daarnaast gaat dit filmpje nog honderdduizend keer bekeken en geluisterd worden omdat daar Anne zit zoals we haar willen herinneren; Puur, heel eerlijk en gewoon heel erg prachtig. Grootste cadeau van vandaag is gegeven door Anne zelf. What’s new?!
