Vanochtend ontving ik een berichtje van dokter Smetsers met de vraag wanneer ze mij vandaag kon bellen over een helaas niet zo positieve update uit Parijs. We hebben uiteraard meteen telefonisch contact gehad. Het was een goed gesprek maar helaas wel met een slechte boodschap. Vanuit Amerika is het bericht gekomen dat het bewerken van de T-cellen niet gelukt is. De laatste leukaferese is wel goed gegaan, ze hadden zelfs meer cellen dan de 1e keer maar de verwerking ervan is niet gelukt. In het laboratorium plaatsen ze een extra gen in de T-cellen zodat deze T-cellen de tumorcellen kunnen herkennen. Dat onderdeel lijkt niet (goed genoeg) gelukt te zijn. Daarnaast moeten deze (bewerkte) T-cellen zich vanzelf vermenigvuldigen en ook dat blijkt niet (voldoende) gelukt te zijn. De exacte details van het hoe, wat en vooral waarom ontbreken nog en dat is wel belangrijk voor definitieve conclusies.
Voor nu houdt het in ieder geval in dat deze behandeling (en de 6 weken naar Parijs voorlopig) niet zal doorgaan. Dat is op z’n minst heel vervelend nieuws en hoe slecht het nieuws is zal sterk afhankelijk zijn van verdere berichtgeving uit Amerika. Is het nu gewoon domme pech en kunnen we het nog een keer proberen of zijn ze er achter gekomen dat het om welke reden dan ook helemaal niet gaat lukken. Heel veel vragen nog waarop we komende dagen hopen en verwachten antwoord te krijgen.
Dit bericht heeft natuurlijk ook consequenties. In principe waren de behandelingen (voorlopig) klaar maar dat zal nu weer moeten worden herzien. Komende dinsdag moeten we nu met Anne naar het PMC voor onderzoeken en zal er een MRI-scan worden gemaakt om te zien waar we nu staan. Heeft de chemo nog iets gedaan, is het beter geworden, hetzelfde gebleven of is het (laten we hopen van niet) slechter geworden. We hebben dinsdag ook een gesprek met dokter Smetsers om te kijken wat er in de komender periode kan/moet. Die MRI-scan is dus best wel spannend.
Met Anne gaat het redelijk. Nog steeds veel en erg moe. De laatste tijd moet ze ook weer meer hoesten en heeft ze vooral veel meer pijn. Dat is wel een punt van zorg en ook daar zal komende dinsdag in het ziekenhuis extra naar worden gekeken. Iedereen zal begrijpen dat het mentaal ook niet makkelijk is voor Anne. Dat laat ze met vlagen merken maar ze is ook telkens weer in staat om te schakelen en gezellig mee te doen en stralend te kijken. Blijft bewonderenswaardig hoe knap en hoe sterk onze lieve Anne is.
Met elkaar gaan we dus best wel een spannende periode tegemoet maar we blijven hopen en vertrouwen dat het goed komt en dat dit ‘slechts’ een tijdelijke hobbel in het proces zal blijken.