Zo lekker als het gister ging, zo naar was deze dag. Het begon al dat Anne aan Anita vroeg de tondeuse mee te nemen want haar haar liet aan alle kanten los. Samen met Anita hebben ze het overige haar eraf gehaald en is Anne voor de derde kaal.
Anne had haar dag niet, ze moest tot tweemaal toe overgeven waardoor ze veel te moe was om een eindje door de gang te lopen. Ze sliep erg veel, de diĆ«tiste kwam langs maar die kwam niet verder dan dat Anne Ā elke drie uur iets moet eten. Het gewicht van Anne was weer gedaald naar 37,4 kg. Ook krijgt ze weer een fosfor drankje maar dat kwam er gelijk weer uit.Ā
Anita is vandaag ook niet lekker, kwam met hoofdpijn uit bed en nadat we hadden ontbeten rende ze naar boven om over te geven. Nadat ik de was had gedaan en alvast de kledingkast voor Anne in orde had gemaakt ging ik naar het ziekenhuis waar beide dames sliepen.
Er klopten twee dames aan de deur en vroegen of ze binnen mochten komen. De ene dame stelde zich voor in het Frans, ze spraken geen Engels. Deze dame had 8 jaar geleden haar kleine zoon verloren en hem beloofd wat voor zieke kinderen te betekenen. Haar zoontje heette Antoine en daar hebben ze de stichting die ze hebben opgericht naar vernoemd; Stichting Toinou. Anne mocht allerlei cadeautjes kiezen die ze daarna gelijk ging halen. Een knuffelbeertje, een katoenen tasje en een multivitamine drankje werd door Anne uitgekozen. Ze vroegen Anne of de foto met de dames op hun site zou mogen staan en Anne gaf hiervoor toestemming (zie foto). Het was een leuke afleiding van de dag.
Anne knapte ook wat op en kreeg een fentanylpleister geplakt ter vervanging van de constante fentanyl medicatieĀ via het infuus ter voorbereiding op het vertrek uit het ziekenhuis (als het goed blijft gaan komende vrijdag). Het was vandaag natuurlijk ook weer even tijd voor een kadootje uit de grote doos van Arjan en Cindy (magneet boekenleggers) en een leuke kaart van Eva.
We speelden nog een spelletje en daarna ben ik terug gegaan naar het RMD om te koken. Ik had Anne beloofd Pasta Pesto te maken, daar had ze trek in. Wel een heel gedoe in zo’n grote keuken waar je niks kan vinden, maar goed met de pasta, 3 borden en bestek weer snel terug naar Anne. Anne had toen haar vriendin Ilva aan de lijn dus Anita en ik konden rustig in een ruimte voor de oudersĀ onze pasta eten. Voor Anne waren twee penne al genoeg, maar het is echt heel lekker oma!!!
Na nog een spelletje gedaan te hebben was er voor Anne een eind aan deze vermoeiende dag. Morgen hopen we op een betere dag.
