Gisteravond heeft Anne besloten dat ze vandaag naar het PMC wil en daarom zeggen we de huisarts voor vandaag af. Anne gaf gisteravond ook aan dat ze heel graag een scan heeft om erachter te komen hoe het ervoor staat. Ze heeft het gevoel dat de tumor hard groeit en dat ze daardoor ook zoveel pijn heeft. Deze vraag heb ik daarom vanochtend meteen per app naar Inge gestuurd en dat zou ze alvast gaan voorbespreken met dokter Merks.
Omdat ik vandaag verschillende werkafspraken heb staan en een andere collega door omstandigheden daar niet bij aanwezig kon zijn besluit ik vandaag te gaan werken. Voor mijn gevoel zou het vandaag vooral een check-up worden maar dat bleek niet helemaal het geval.
Anita gaat met Anne om 13:00 uur naar het ziekenhuis voor een gesprek met dokter Merks, verpleegkundig specialist Inge en de pijnarts die afgelopen vrijdagavond en zaterdagochtend aan de telefoon hebben gesproken. Het wordt een heel intens gesprek waar veel moeilijke onderwerpen worden besproken. De meeste met Anita erbij maar sommige ook zonder Anita. Er wordt besloten dat de Fentanylpleister wordt verhoogd van 75 microgram naar 100 microgram. De dosering morfine houden we zoals het nu is maar kijkend naar hoeveel Anne in het weekend heeft genomen zitten we al behoorlijk aan de bovengrens. Dat is ook meteen de aanleiding voor een moeilijk gespreksonderwerp. Als we hiermee de pijn niet onder controle krijgen dan zal Anne aan het pompje met infuus moeten. De medicijnen daarvoor krijgen we vandaag ook al mee naar huis. Het maakt Anne bang en verdrietig. Het voelt alsof het ineens allemaal heel snel gaat. Het voelt onwerkelijk, alsof het allemaal niet echt is maar tegelijkertijd voelen en beseffen we (en Anne niet in de minste plaats) dat het serieus is en dat maakt het heel moeilijk en verdrietig. We gaan eerst deze vorm van medicatie proberen, hopelijk kunnen we het daarmee nog heel lang volhouden en de pijn onder controle houden.
De dokter geeft aan dat hij snap dat Anne wil weten hoe het ervoor staat en hij is het er dan ook mee eens om een CT-scan in te plannen. Het is op dit moment heel druk in het PMC omdat ze afgelopen dagen zijn overgestapt op een nieuw computersysteem. Het is dus even afwachten hoe snel het kan maar ze gaan het proberen in te plannen voor deze week of volgende week. Fijn dat ze ook hier zo snel en positief actie ondernemen.
Anne is vandaag vooral heel erg moe, slaapt veel maar verder gaat het best wel okay. Vanavond hebben we samen met Stan en Anne Mario op de WII gespeeld. Anne was best wel energiek en er was weinig te merken van de intense gesprekken die ze vandaag in het ziekenhuis had gehad. Maar zodra Stan naar bed gaat en Anne en Anita verslag doen van de dag breekt ze wel en is het duidelijk hoe zwaar Anne het heeft. Niet verwonderlijk maar wel pijnlijk en verdrietig. Hoe moeilijk ook, tegelijkertijd is het ook ‘fijn’ dat ze het durft te laten zien en het uit te spreken. Samen praten we nog even verder, maken plannen en als laatste geeft Anne aan dat we ook nog een feestje zouden organiseren omdat we de verjaardagen vorig jaar niet hebben gevierd en de nieuwe keuken klaar is (en bedenk nog maar wat -on-zinnige redenen). Kunnen en mogen we dat gaan regelen? Ja natuurlijk, goed idee en daarom hebben we vanavond maar meteen een datum in april geprikt. De details (ken ik ook nog niet) horen jullie vanzelf.