Vannacht jammer genoeg iets minder goed geslapen dan gisteren, beetje veel wakker geweest maar gelukkig geen gekke dingen verder. We hadden de wekker op kwart over acht gezet zodat we nog op tijd voor het ontbijt zouden zijn. Daar had Anne spijt van, ze was extreem moe. We zijn toch gegaan om hopelijk wat te gaan eten maar heel veel werd het echter opnieuw niet. Te moe, geen trek en ook best wel veel pijn dus zijn we vrij snel weer naar onze kamer gegaan. Anne ging meteen op bed liggen en heeft nog even heerlijk geslapen. Ondertussen ben ik even bezig geweest met werk en moest ik zien te regelen dat de taxi ons om 11 uur niet bij het ziekenhuis maar bij het hotel kwam ophalen. Dat heeft de nodige moeite gekost maar om kwart voor 11 had ik het geregeld en om 5 voor 11 stond de taxi voor de deur. Ondertussen kregen we ook een mailtje vanuit het ziekenhuis dat we de treintickets op het station moesten regelen. Huh, niet weer he. We hebben die boodschap gewoon genegeerd want volgens mij hebben wij de juiste tickets al in ons bezit.
Om twaalf uur komen we aan bij het station. Anne voelt zich opnieuw helemaal niet lekker. Heel moe en erg misselijk. We gaan op zoek naar ‘Paul’, een zaak waar ze hele lekkere broodjes verkopen. We konden daar gelukkig ook op een bankje zitten. Anne wordt echter steeds misselijker dus ik ga op zoek naar spuugzakjes. Uiteindelijk 3 zakjes gekocht in een winkeltje van het station. Bij Paul toch een heel lekker broodje gekocht voor in de trein en daarna richting de trein. Natuurlijk moesten we helemaal aan het einde van de super lange trein zijn. Gelukkig waren onze tickets gewoon in orde en zijn we snel gaan zitten.
In de trein kwamen de gekochte zakjes al snel van pas. Anne werd steeds misselijker en moest uiteindelijk overgeven. Eigenlijk gelukkig maar want daarna voelde ze zich een stuk beter. Zo goed zelfs dat ze driekwart van het broodje heeft gegeten. Anne wordt gebeld door haar mentor van school met de vraag of ze vanmiddag nog een persoonlijk stukje voor het jaarboek kan inleveren. Dat kan wel maar daarvoor moest ze nog even aan de slag. In de trein hebben we daar samen aan gewerkt en verzonden naar de mentor. Verder heeft Anne ongeveer de hele reis geslapen.
Iets over half vier komen we aan op Schiphol waar Anita ons staat op te wachten met de auto. Snel naar huis, we zijn er wel even klaar mee.
Om half zes komt de thuiszorg om bij Anne een nieuwe sonde in te brengen. Het is een dunner slangetje dan Anne vanuit Frankrijk had. Hopelijk gaat dat goed met de voeding en krijgen we niet te maken met verstoppingen. Voor Anne was het niet fijn. Ook Anne is er wel even klaar mee. Fijn dat het nu weekend is en we even tot rust kunnen komen.
