Afgelopen dinsdagavond hadden we dokter Smetsers al even gesproken waarin ze had aangegeven deze week een gesprek te hebben met dokter Minard in Parijs. De dagen/uren gingen echter voorbij en hadden de hoop dat we deze week iets te horen zouden krijgen al een klein beetje opgegeven tot we wanmiddag rond half vijf door dokter Smetsers werden gebeld. Ze had afgelopen dagen overleg gehad met haar collega’s en vanmiddag contact gehad met dokter Minard.
In het kort komt het er op neer dat ze nog kansen zien. Ze kunnen uiteraard geen garanties geven maar ze denken dat de grote hoeveelheid chemo die Anne heeft ondergaan de oorzaak zijn van het mislukken in Amerika. De bloeduitslagen van vorige week laten een lichte stijging van de hoeveelheid T-cellen zien maar ligt nog onder grens van wat ze eigenlijk minimaal nodig hebben. Hoe langer we wachten des te groter de kans van slagen bij een eventuele volgende poging. De verwachting is echter dat we niet ongestraft kunnen blijven wachten omdat de tumor dan teveel kans krijgt om te groeien.
Het voorstel is nu om over ongeveer anderhalve week een MRI-scan van de borstkas en een MRI-scan van het hele lichaam en opnieuw bloedtesten te doen om te kijken hoe het ervoor staat. Er zit dan ruim 6 weken tussen de vorige MRI-scan en deze nog in te plannen scans en dat zou voldoende moeten zijn om te kunnen bepalen of en hoe hard de foute plekjes in die 6 weken zijn gegroeid. Als het (redelijk) stabiel blijkt dan geeft ons dat wat extra tijd en dan is het voorstel om eind april opnieuw naar Parijs te gaan voor een aferese. Als dat dan goed gaat heeft het lab in Amerika opnieuw 6 weken nodig voor het maken van een product. Mocht het maken van het product dan wel lukken dan zou het daarna dus toegediend kunnen worden (6 weken naar Parijs). Dat is nog ‘ver’ vooruit gedacht maar de kans dat dit onze vakantieplannen (waar iedereen erg naar uitkijkt) in de war gaat schoppen is hiermee wel groot. Dat is balen en zorgt ervoor dat we qua planning eigenlijk nog niet zoveel kunnen. Tegelijkertijd is het natuurlijk wel heel fijn dat men nog kansen ziet en die kansen willen we niet laten schieten.
Mocht straks blijken dat de plekjes wel (te) hard groeien dan is het voorstel te gaan voor behandeling met het medicijn Pazopanib uit het Antonie van Leeuwen ziekenhuis. Daar staan nog wel een aantal vragen open m.b.t. bijwerkingen en of het lichaam (met name het hart) van Anne dit wel aankan. Alle betrokken artsen zijn het er echter over eens dat dit medicijn in die situatie het meest effectief kan zijn.
We zijn dus gelukkig een stapje verder en eigenlijk ook wel met een goed bericht maar tegelijkertijd weten we dus ook niet heel veel meer en is het nog even afwachten hoe het allemaal zal gaan verlopen.
Met Anne gaat het goed maar ze heeft best een drukke week achter de rug en is daarom wel een beetje klaar met deze week. Wij ook, dus komt goed uit dat het nu weekend is. Fijn weekend!