Afgelopen nacht heeft Anne niet zo goed geslapen maar ik heb niet de indruk dat het daardoor hele vervelende nachten zijn. Vanochtend heeft ze ook best wel lang uitgeslapen of lag ze in ieder geval lekker. Voordat ik naar Anne ging heb ik de kaarten die per post binnen zijn gekomen geopend en voorgelezen en dit alles gefilmd om het aan Anne te laten zien. Die kaarten mag ik niet meenemen haar kamer in vanwege de quarantaine regels dus doen we het zo en hangen we de kaarten op in het RMD want daar zal ze straks ook nog ruim 2 weken verblijven.
Aangekomen in het ziekenhuis ziet Anne er eigenlijk best wel okay uit. De koorts lijkt definitief weg te zijn. Vannacht geen verhoging en ook vandaag waren temperatuur, bloeddruk en hartslag (vandaag voor het eerst sinds dagen onder de 100) perfect. De misselijkheid, de verkoudheid en de pijn zijn er helaas nog wel maar overgeven niet of nauwelijks.
Anne wilde graag net als 2,5 jaar geleden in het WKZ een boekje waarin de verpleegkundigen een verhaaltje voor haar kunnen schrijven. Ik heb daarom eergisteren een schrijfboekje in het ziekenhuis gekocht en inmiddels hebben al 2 verpleegkundigen van de nacht geschreven. Ze mogen het in het Frans doen, daar komen we met Google Translate wel uit en maakt het eigenlijk nog net iets specialer. Leuk.
Rond half twaalf kwam de dokter voor het dagelijkse onderzoek en gesprek. De dosis morfine die Anne krijgt als op de knop drukt zal wat omhoog worden gezet omdat de pijn niet meer helemaal onder controle is. Het hoesten is erger geworden en er zit ook veel slijm dus ze spuiten de neus door met zout water. Geen pretje voor Anne. Ook wordt besloten de sondevoeding aan te gaan sluiten omdat eten nog steeds niet lukt (vandaag letterlijk niets gegeten) en haar gewicht nu ook voor het eerst onder de 40 dook. Anne besluit dat dit dan maar meteen moet gebeuren. Het plaatsen van de sonde duurt helemaal niet zo lang maar was niet fijn voor Anne. Het deed pijn bij het plaatsen maar eigenlijk nog meer nadien, het zit gewoon heel vervelend. Iedereen zegt dat dat gevoel na een dag of 2 weg is en dat is goed bedoeld maar 2 dagen is best lang en Anne wordt daar alleen maar verdrietiger van.
Vandaag was sowieso een dag waarop Anne wat vaker afwisselend verdrietig en bozig/opstandig is. Zo kwam net de nachtzuster zeggen (terwijl Anne bijna sliep) dat ze de neus wilde doorspoelen met zout water. Hoezo? Dat heb je vanochtend toch ook al gedaan? Dat gaat toch niet met een slang in mijn neus? En toen de verpleegkundige het beetje bij beetje deed vroeg Anne “can you do it all in just one time instead of pfjew pfjew” 😀 maar dat snapte de verpleegkundig niet (spreekt niet zo goed Engels) dus Anne’s bozige reactie was nou doe dan, ga dan. Dat heb ik Anne nog niet zo vaak zien doen maar tegelijkertijd ook niks mis mee en hartstikke begrijpelijk (ook al vind ik het soms best wel moeilijk om te zien). Eerlijk gezegd vind ik het razend knap dat ze dat niet veel vaker laat zien. Ik ben bang dat ik er zelf nog meer last van heb dan Anne (mijn lontje is niet heel lang zeg maar; als ik vanmiddag even een kopje koffie wil kopen en het apparaat doet het niet, ik van de 9e verdieping naar de begane grond ga waar 3 machines staan en bij alle drie doet het online betalen het ineens niet dan heb ik heel veel zin om de boel kort en klein te slaan. Niet gedaan overigens 😀). Sowieso een beetje een emo-dag. Meerdere keren moeten vechten tegen de tranen als ik Anne verdriet en/of pijn zie hebben. Het was helemaal geen slechte dag maar het zijn net die momentjes van pijn, van verdriet of het gevoel van beetje terug bij af zijn als er een slangetje uit de neus komt, een Anne die haar kussen checkt of er nog haren liggen. Dat zorgt ervoor dat het af en toe net wat meer raakt dan andere keren.
Verder was vandaag niet heel anders dan gisteren. Anne is echt extreem moe, ze kan haar ogen nauwelijks langer dan een kwartier openhouden. We hebben vanmiddag voor het eerst sinds dagen een poging gedaan om een film te kijken. Dat hebben we denk ik ongeveer 2x 10 minuten volgehouden en toen was het helemaal klaar. Lang verhaal maar het motto van vandaag was dus wederom slapen slapen en nog eens slapen. Ik heb vanmiddag daarom maar gewoon mijn laptop op schoot genomen om lekker rustig even te kunnen werken.
Vanavond wilde ze om acht uur al echt gaan slapen. Deed ze ook maar om negen uur komt het hele riedeltje van controles en aansluiten van verschillende medicijnen (en neus doorspuiten) dus was ze weer even wakker maar daarna was het meteen weer slapen. Om half tien hebben ze de voeding om de sonde aangesloten. Ze beginnen heel voorzichtig om te kijken of Anne het wel kan verdragen. In eerste instantie daarom alleen in de nacht en dan ook nog eens heel weinig (ik geloof 10ml per uur). Hopelijk verdraagt ze het goed en krijgt ze hierdoor weer wat energie en hopelijk ook wat minder moe. We gaan het zien.
