Het was afgelopen dagen nog best een beetje spannend hoe Anne zich zou voelen en of het allemaal wel zou (verantwoord) kunnen. Maandag hebben Anne en Anita uitgebreid telefonisch contact gehad met verpleegkundig specialist Inge en een pijndokter. Ten eerste om te proberen te achterhalen wat er speelde en waarom Anne zich zo beroerd voelde en ten tweede om te kijken wat er gedaan kan worden om Anne zo goed mogelijk te kunnen laten genieten van een paar dagen Londen. De anti-misselijkheids medicatie mag wat verhoogd worden, de pijnmedicatie mag laagdrempelig verhoogd worden en we krijgen voor het geval het nodig mocht zijn ook alvast de medicijnen voor een alternatieve antibiotica kuur. Dinsdag is er opnieuw contact om te zien hoe het gaat. We krijgen een brief en medicatielijst in het Engels vanuit het ziekenhuis die we kunnen overhandigen aan de douane. Met name nodig vanwege de hoeveelheid en type medicijnen en het feit dat we een zuurstoffles bij ons hebben. We krijgen de adres- en contactgegevens van een ziekenhuis in Londen. De arts daar kent dokter Merks ook goed en de contacten tussen het PMC en dat ziekenhuis liggen er al. We krijgen telefoonnummers door die we dag en nacht (ook in het weekend) kunnen bereiken. We mogen het pijnteam rechtstreeks benaderen. Iedereen is op de hoogte gebracht om ons zo goed en veilig mogelijk een paar dagen te laten gaan. Bijna met geen pen te beschrijven hoe fijn dat is, hoe mooi het is om te zien hoe ze er zo (pro) actief mee bezig zijn om Anne en ons een goede tijd te bezorgen. Gelukkig ging het vanaf maandag beter met Anne dan in het weekend maar het houdt niet over. Ze is extreem vermoeid en met name in de ochtenden zijn de hoest- en benauwdheidsaanvallen best wel heftig en beangstigend. Ook vanochtend weer en dat maakte Anne best wel even verdrietig. Gelukkig hoefden we niet heel vroeg te gaan waardoor we de dag rustig konden starten.
Om kwart over 11 kwam opa Jan om ons met de auto naar Schiphol te brengen. In de auto waren we stilletjes. Iedereen is eigenlijk een beetje (erg) moe. We hebben er zin in maar we zijn nog niet euforisch, dat gevoel moet nog komen. We zijn mooi op tijd op Schiphol. We kopen nog snel even wat broodjes bij de AH omdat we de thuis klaargemaakte broodjes waren vergeten (hopelijk blijft het daarbij) en daarna naar spoor 5-6. We hebben maandag een inklapbare rolstoel gehuurd bij de Vegro en daar maken we dankbaar gebruik van. Anne is te moe om echt te lopen en dat is nu gelukkig ook niet nodig. Om 12:33 uur komt onze Eurostar trein aan. We laden onze spullen in en zoeken onze plek. Het eerste deel van de reis tot aan Brussel zitten we helaas niet bij elkaar. Anita zit bij Anne en ik bij Stan. Het is warm en benauwd in de trein maar ondanks dat gaat het gelukkig goed.
In Brussel moeten we overstappen op de Eurostar naar Londen. Dat gaat gelukkig hartstikke soepel. Anne in de rolstoel doet wonderen. We hoeven nergens iets te vragen, mensen komen bijna op ons afrennen om aan te geven dat wij de binnendoor route mogen nemen. Eerst bij check-in, dan bij de bagagecontrole en daarna bij de paspoortcontrole. Ik maakte me hier vooraf wat zorgen over omdat we maar 35 minuten hadden en het nog best een stukje lopen was maar dit verliep perfect. Kregen ook geen lastige vragen, moesten alleen even de zuurstoffles uit de tas halen om te laten zien wat het was en dat was het. Snel naar de trein. Gelukkig was deze trein veel minder druk en zaten we met z’n viertjes bij elkaar. Veel fijner. Voor Anne hebben we het met een dekentje comfortabel gemaakt waarna ze ongeveer de hele reis heeft geslapen. Anne vond de reis vooraf door de tunnel wel een beetje spannend (onder water) en ik vond de reis door de tunnel een beetje spannend omdat ik niet goed wist of het nog iets met de luchtdruk zou doen. Weet ik nog steeds niet maar de reis verliep heel voorspoedig. Anne heeft geen aanvallen gehad en de zuurstoffles hebben we niet hoeven gebruiken. Superfijn.
Om 16:00 uur (Engelse tijd, het is hier een uurtje vroeger) komen we aan op Saint Pancras Station in Londen. Het weer is bar en boos. Ik wilde een Uber bestellen maar het is koud, Anne is moe en ik zie een typisch Londense taxi staan en de keuze is snel gemaakt. Het is druk op de weg maar met zo’n 25 minuten staan we voor de deur van het appartement. Ik had ondertussen al app-contact gehad met onze host Giovanni dus hij stond ons al op te wachten. We betreden een prachtig pand, komen in een grote brede hal terecht en gaan dan met de lift naar de 3e etage waar ons appartement #7 is. Het is meteen duidelijk, we hebben een goede keuze gemaakt. Het is een prachtig, groot en statig appartement. Twee grote slaapkamers en 2 badkamers waarvan 1 een badkamer ensuite is. Vanuit de slaapkamer zien we een deel van de Londen Eye. We zitten hier goed, we gaan het hier wel even volhouden denk ik.
Anne is erg moe dus Stan en ik gaan even met z’n tweetjes op onderzoek en boodschappen doen. We zitten op een perfecte locatie, direct naast Charing Cross station en vlakbij Trafalgar Square. Samen met Stan loop ik over Strand op zoek naar een supermarkt die we al heel snel vinden. Boodschappen gedaan voor het ontbijt en daarna op zoek naar een zaak voor lekkere broodjes. We komen uit bij YOLK waar ze echt heerlijke broodjes verkopen. Via beeldbellen met Anne en Anita bepalen we welke 4 broodjes er moeten komen voor ons diner van vanavond. We zijn te moe voor iets anders maar dit is prima. Na het eten gaat Anne in bad en doe ik wat spelletjes met Stan. Anita geeft Anne nog een massage en dan is het tijd om te slapen. Het bed is wel een dingetje. Het matras is hard, de kussens anders en het bed kan niet versteld worden in hoogte dus het is zoeken naar de minst slechte optie. Er worden kussens onder het matras gestopt om wat hoger te liggen, dekentjes onder het hoeslaken gelegd om zachter te liggen zodat Anne hopelijk lekker kan slapen.
Stan wil eigenlijk nog wel een rondje lopen dus ga ik met hem nog even de omgeving verkennen. Het is inmiddels droog geworden en eigenlijk best lekker weer. Wat zitten we op een fantastische plek. Binnen de kortste keren lopen we over de Theems, lopen we bij het reuzenrad de Londen Eye en staan we oog in oog met de prachtig verlichte Big Ben. Het is een heerlijke wandeling en gezellig om zo even samen met Stan te kunnen praten. Een echt genietmomentje.
Als we terugkomen ligt Anne al diep te slapen en dat gaan wij nu ook doen. Het was voor Anne een vermoeiende dag maar wel een dag die gelukkig heel goed is verlopen. Nu even goed uitrusten zodat we morgen hopelijk fit genoeg zijn om even wat leuke dingen te gaan doen. Good night!
