Na ons gesprek van afgelopen dinsdag met dokter Smetsers en Hoeben merken we aan Anne niet eens een hele grote verandering maar voor Anita en mij is dat toch anders. Daarom hebben we dokter Smetsers gevraagd om een gesprek zonder Anne. Niet om iets voor haar achter te houden maar om duidelijker te krijgen hoe we er nu echt voorstaan zodat het ons kan helpen er op de juiste manier voor Anne te zijn. Afgelopen donderdagavond belde dokter Smetsers ons op en hebben we bijna anderhalf uur met elkaar gesproken. Het was inhoudelijk een moeilijk gesprek maar wel heel fijn om zo heel open en eerlijk met elkaar te praten. De dokter geeft ook aan dat het voor haar en haar collega’s ook vaak moeilijk is om de juiste woorden te gebruiken. Ze praten daar intern ook vaak over. Je kunt dezelfde boodschap vaak op meerdere manieren vertellen maar de manier waarop je iets zegt kan wel heel bepalend zijn hoe je er vervolgens mij omgaat en hoe je je voelt. Dat is in dit geval niet anders, dokter Smetsers heeft voor de ene manier gekozen en dokter Hoeben heeft een andere manier van het overbrengen van de boodschap. Wat we gezamenlijk vaststellen is dat we eerlijk en realistisch moeten blijven naar onszelf en ook naar Anne maar tegelijkertijd ervoor zorgen dat we niet alle hoop wegslaan. We beseffen ons dat er een wonder nodig is maar stellen tegelijk vast dat dat het dan ook is waar we ons aan vasthouden. Wel zal het zo zijn en blijven dat we bij iedere (nieuwe) behandeling luisteren naar Anne, heeft het wel zin, wat kost het haar en wat kan het haar mogelijk opleveren. Die vragen worden in deze fase steeds belangrijker en de wil van Anne staat hierin uiteraard op de 1e plaats.
Afgesproken dat we nu doorgaan met de chemo omdat het erop lijkt dat het de tumor onder controle houdt of misschien zelfs wel iets kleiner maakt. Begin augustus zal er dan weer een MRI-scan worden gemaakt en op basis daarvan gaan we met elkaar kijken wat de mogelijkheden zijn en of we die mogelijkheden ook in de praktijk kunnen en willen brengen. Wel gaf de dokter aan dat als we niets doen het heel snel kan gaan. Toen we vroegen of een rugoperatie om de scoliose te verhelpen ooit nog op de agenda zou komen vertelde ze dat we er rekening mee moeten houden dat dat niet meer zal gaan gebeuren.
Het is soms best onwerkelijk om dit soort gesprekken te voeren maar toch ook wel weer fijn om dit te kunnen bespreken met onze dokter. Het helpt ons maar tegelijkertijd vinden we het ook moeilijk hoe en wat we bespreken met Anne. In afgelopen dagen wel gedaan en je merkt bij Anne de onzekerheid en het verdriet dat daarbij hoort. We proberen daar zo goed mogelijk mee om te gaan, er vooral voor haar te zijn maar makkelijk is het niet, vooral niet voor Anne.
Ondertussen is het ongelofelijk hoe Anne het allemaal doet. Ze zat midden in de toetsweek en je merkt dat het steeds zwaarder aan het worden is maar ze blijft doorgaan, in het weekend naar oma geweest om te leren en ook thuis iedere keer toch nog even de boeken erbij. Gelukkig had ze vandaag de laatste 2 toetsen en daarmee is school nu eigenlijk klaar en heeft ze Havo 3 succesvol en superknap gehaald.