Vandaag moesten we naar het WKZ om foto’s te maken van de rug en een gesprek met orthopeed Prof. Kruyt. Hij is de specialist als het gaat om scoliose en krommingen in de ruggenwervel. Bij het maken van de foto’s moest Anne zover mogelijk naar rechts en naar links buigen om te kijken hoe flexibel de ruggenwervel is. Het maken van deze foto’s is altijd zo gepiept en daarna op gesprek bij de professor.
Het gesprek begon beetje vreemd omdat hij zei ‘Anne, je weet dat je een forse scoliose hebt opgelopen. Daar ga je niet meteen dood aan maar…’ en toen kwam een collega binnen die hem nodig had en moesten Anne en ik na de ‘maar…’ een kwartier wachten. We hebben er maar een beetje om zitten lachten toen Anne zei ‘nou ik ga er tenminste niet meteen dood aan, da’s mooi nieuws’ maar het voelde wel wat ongemakkelijk.
Toen de professor terugkwam ging hij vertellen wat ze als team besloten hebben. De grote operatie waarbij alle wervels worden vastgezet durven ze niet aan. De kans op ernstige ontstekingen is te groot. Dat komt met name door forse bestraling die er is geweest op de rug van Anne waarbij niet alleen de slechte maar ook de goede (afweer) cellen zijn doodgemaakt. Daardoor zijn ontstekingen een groot risico, zeker bij de grote scoliose operatie.
Ze willen nu eigenlijk gaan voor een minder zware variant waarbij er een sneetje van 7 cm boven in de rug en een sneetje van 7 cm onder in de rug wordt gemaakt. Op die 2 plaatsen wordt dan een zogenoemd anker geplaats en vastgeschroefd aan de wervels. Dan wordt er een titanium staaf van onder naar boven ingebracht en aan de ankers vastgezet. Op deze manier kunnen ze Anne grotendeels recht krijgen. Niet zo mooi als wanneer alle wervels worden gezet maar best okay. De draaiing van de wervels kunnen ze daarmee niet corrigeren maar zien ze als een overkomelijk probleem. Belangrijkste voor de artsen is dat het niet erger wordt en dat kunnen ze hiermee sowieso voorkomen.
De professor was er behoorlijk optimistisch over. Voor ons gevoel een beetje te maar misschien is het ook echt zo. Hij gaf aan dat Anne dan ongeveer 5 dagen in het ziekenhuis zou liggen en dat ze na 2 weken eigenlijk alles weer zou mogen. Niet dat alles dan al zou kunnen maar ze mag wel alles proberen. Of dit correct is waagt iedereen nog wel te betwijfelen maar goed dat wachten we af. De risico’s zijn besproken en dan gaat het met name over de zenuwen die daar lopen maar hij gaf aan dit dagelijks te doen en dat we ons daar geen zorgen over hoefden te maken. Ook gaf hij aan dat de titanium staaf zou kunnen breken. Dat kan gebeuren zonder dat je er iets van merkt maar dat zorgde voor Anne toch wel wat angst en die angst bleef ook nog wel even hangen. Logisch, klinkt ook wel eng hoewel de dokter aangaf dat dat eigenlijk wel meevalt behalve dat de operatie dan opnieuw moet. Het grootste risico is ook bij deze operatie de mogelijkheid op infectie. Als dat het geval mocht zijn dan zullen ze ook niet lang proberen dit op te lossen. De risico’s zijn dan te groot en dan halen ze alles er meteen uit en wordt dan bepaald of ze het later nog een keer gaan proberen.
Tijdens ons gesprek belde de professor nog even met chirurg Kees van de Ven. Wat echt bijzonder is, is dat dokter van de Ven meteen het hele dossier van Anne uit z’n hoofd kan benoemen. Aan alles merk je de enorme betrokkenheid van deze dokter. Omdat de dokter op de speaker stond konden we meeluisteren en daarbij zei dokter van de Ven tussen neus en lippen door iets dat bij mij lang is blijven hangen. Hij gaf bij de professor aan dat ze eerst de MRI-scan van volgende week moesten afwachten omdat de kans op de recidive niet heel klein is. Een klein zinnetje waarvan je weet dat het zo is maar als je het hoort wordt het toch weer even werkelijkheid. Gelukkig viel Anne het niet op en hebben we er verder ook niet over gesproken.
Op zich was het dus best een goed gesprek. Met elkaar afgesproken dat we eerst de uitslag van de onderzoeken van volgende week afwachten en dat hij over 2 weken telefonisch contact met ons opneemt. Als de resultaten van de onderzoeken goed zijn dan zullen ze dan de operatie gaan inplannen. De professor gaf dat het geen haast heeft en het na de zomervakantie mocht maar Anne gaf meteen aan dat het wat haar betreft voor de zomervakantie mag. We gaan het er nog wel over hebben maar het is wel fijn dat we nu concreter weten wat er op het programma staat. Wel gaf de professor aan dat Anne nog wel een kilo of 10 erbij zou mogen hebben. Dat was misschien wat overdreven maar de boodschap was wel dat iedere kilo extra voor de operatie welkom is en zal helpen een eventuele operatie beter door te komen en daar sneller van te herstellen. Van hem mocht ze de groente laten liggen en wel een keer extra langs de McDonalds 🙂
Omdat Anita vandaag jarig is zijn we vanavond met z’n viertjes gezellig gaan eten bij restaurant De Beren. Ruim 2 uur heerlijk gezeten en ontspannen en gezellig bij elkaar geweest. Prachtige afsluiting van deze dag.
