Om half zeven vanochtend worden we wakker gemaakt. Ze komen wat controles doen en nemen opnieuw bloed af. We blijven nog heel even liggen en dan ga ik mij als eerste douchen en daarna Anne. We hebben allebei best goed geslapen (wat een kussen al niet kan doen). Anne mag niet eten en drinken maar ik kan het niet laten om nog snel even een kopje koffie te scoren in het restaurant voordat deze dag echt gaat beginnen. Om kwart voor acht zitten Anne en ik beiden in mooi schoon blauw OK-pak klaar voor wat komen gaat. Anne leest in haar boek en nu maar hopen dat het doorgaat.
Het duurde stiekem toch weer wat langer maar om 9:30 uur kwamen ze ons halen. Met bed en al werden we naar de OK gebracht. Ik moest onverwacht snel de kamer verlaten wat een onprettig gevoel gaf maar ze waren binnen een half uur al klaar met het plaatsen van de lijn in de lies onder plaatselijke verdoving. Het had geen pijn gedaan maar Anne was toch niet helemaal okay. Ik denk dat het vooral de algehele spanning is en dat is natuurlijk begrijpelijk.
Vanaf de OK gingen we meteen door naar de IC-afdeling kamer 305 waar de leukaferese zal plaatsvinden. De dokters en verpleegkundigen staan al klaar en gaan meteen aan de slag. Het apparaat voor de leukaferese, de hartmonitor, de bloeddrukmeter en de saturatiemeter worden aangesloten en dan kan het beginnen. Het bloed loopt via de ene lijn naar het apparaat waar het bloed op leukocyten wordt gefilterd. Dat deel van het bloed gaat in een aparte zak, de rest gaat via de andere lijn terug het lichaam in. Bij de start was er nog even sprake van te lage bloeddruk waardoor het apparaat niet werkte maar na vervangen van de lijnen werkte het fantastisch en ging het zeer voorspoedig. Halverwege kwamen ze nog wat eten en drinken brengen en verder was het spelletjes doen, muziek luisteren en rusten. Anne had over het algemeen nergens last van, het hart en de bloeddruk bleven mooi stabiel en na ongeveer 3 en een half uur was het klaar. De persoon die het transport gaat regelen naar Amerika stond al klaar met een rood tasje waar de zak met afgenomen bloedcellen in ging, samen met een hele vracht aan documenten. Nu maar hopen dat het goed in Amerika aankomt voor verwerking en dat er voldoende cellen afgenomen zijn. Men verwacht van wel maar dat is niet exact te meten.
Rond kwart voor 2 koppelen ze Anne los en om half 3 zijn we weer terug op onze kamer. Tot zover is het echt fantastisch gegaan en daar zijn we erg blij mee. Anne mag wel voorzichtig lopen maar dat doen we niet echt. Anne blijft gewoon lekker in bed haar boek lezen en ik probeer wat te werken. Tussendoor komen er steeds mensen binnen dus heel gefocust werken lukt niet maar dat weet je van tevoren. Om half vier komen ze bloed afnemen om de hoeveelheid bloedcellen (leukocyten) te testen. Rond 18:00 uur krijgen we de uitslag dat alles er goed uitziet en dat de katheter eruit mag. Anne ziet daar nog wel een beetje tegenop maar dat valt reuze mee en is zo gepiept. Ze moeten er wel een aantal minuten druk op uit oefenen en dan gaat er flink wat tape overheen maar het doet gelukkig geen pijn. Anne moet daarna nog 2 uur plat blijven liggen en daarna mag ze in principe weer alles doen.
Tijdens het platliggen komt dokter Minard nog even langs om te vertellen dat de leukaferese goed is verlopen. Ze denken ruim voldoende (teveel) cellen te hebben afgenomen maar liever iets teveel dan iets te weinig. Het bloed is inmiddels per vliegtuig onderweg naar Amerika. Het is nog niet bekend wanneer de bewerking van de cellen klaar zal zijn. Er zitten namelijk ook nog een aantal weken tussen waarin het laboratorium gesloten zal zijn dus de kans is aanwezig dat het pas ergens in februari beschikbaar zal zijn. Dokter Minard wijst erop dat ze het daarom belangrijk vindt dat er door het PMC snel een beslissing wordt genomen m.b.t. tussentijdse behandelingen. Het liefst zou zij chemo en bestraling zien maar dat laat ze over aan het team van dokter Smetsers. Al met al is ze zeer blij en tevreden met hoe het verlopen is. Ze geeft aan dat we mogelijk morgen al naar huis mogen mits de bloedtesten van vanavond en vannacht in orde zijn. Dat zou heel fijn zijn!
Na 2 uur plat op bed te hebben gelegen wil Anne nog even naar buiten maar dat is nog best een stukje lopen en tegen de tijd dat we beneden zijn en de normale uitgang gesloten blijkt, besluiten we om weer terug te gaan naar de kamer. Het lopen gaat moeilijk en doet best een beetje pijn dus misschien verstandig om dat vannacht nog even te laten rusten.
In bed bellen we nog even met Anita en Stan, kijken nog even een aflevering van onze serie en gaan dan slapen. Het was een vermoeiende dag maar we zijn allemaal heel blij en dankbaar met hoe het is verlopen. Nu maar even bijkomen en proberen te slapen.