Na een nacht niet al te goed slapen gingen wij rond half 9 uit bed. Lekker stijf en wat pijntjes her en der van de harde bedden maar verder was het best een redelijke nacht. Eten mag Anne niet dus doe ik het ook niet. Tot 10 uur mag Anne nog wat drinken maar koffieapparaat is stuk dus ook ik kom niet verder dan wat water. Samen uit samen thuis zeg maar. We krijgen te horen dat Anne rond 12 uur naar de OK zal gaan voor het plaatsen van de katheter. Voor die tijd moet ze zich gedoucht hebben en het mooie steriele OK pakje aantrekken.
Tussendoor komen de mensen van Prinses Margot weer voor het aanvullen van de kralenketting. Iemand van de kerk kwam nog even langs voor een gezellig praatje met Anne en tussendoor hebben Anne en ik spelletjes gespeeld om de tijd te doden. Vanaf half 12 zitten Anne en ik beiden in een mooie blauw pakje klaar in een schoon bed te wachten op wat komen gaat. Dat duurt en dat duurt en we beginnen ons zorgen te maken dat hetzelfde gaat gebeuren als de vorige keer. We kijken nog een aflevering van onze favoriete serie en dan rond 15:00 uur komt de verpleegkundige ons vertellen dat het vandaag inderdaad niet doorgaat. Er zijn een aantal spoedgevallen tussendoor gekomen waardoor het plaatsen van de katheter vandaag niet meer gaat lukken. Tsjonge jonge, wachten is ook een vak maar we zijn eigenlijk ook nog wel blij met de mededeling want we mogen even wat gaan eten en het houdt in dat Anne vannacht niet in bed hoeft te blijven liggen vanwege de katheter. Anne en ik kleden ons aan en zijn in het restaurant even lekker gaat eten en drinken. Daarna nog een korte wandeling buiten gemaakt om onze spieren los te maken en een frisse neus te halen.
Onderweg terug naar onze kamer komen we dokter Alexandrova tegen die de leukaferese gaat doen en ze loopt meteen mee naar onze kamer omdat ze ons wil spreken. Ze legt uit dat de katheter morgenochtend tussen 8 en half 9 zal worden geplaatst op de IC-afdeling en dat rond half 10 de leukaferese op de IC-afdeling zal worden gedaan. Ze zegt wel 60x ‘do not worry’ maar wel altijd na een zin die je zorgen baart. Ze komt eigenlijk gewoon zeggen dat er risico’s aan de behandeling zitten, dat ze het uit voorzorg op de IC-afdeling doen maar dat ze hopen/verwachten dat alles gewoon goed gaat. Vervolgens krijg ik een formulier onder mijn neus gedrukt waarop dit nog eens duidelijk staat verwoord en of ik dat formulier wil tekenen. Voor zover dat mogelijk is zijn we op de hoogte van de risico’s, is daar de afgelopen dagen veel over gesproken met de specialisten in Frankrijk en in Nederland en hebben we met elkaar besloten om door te gaan. Toch, als je dit soort teksten op papier ziet staan moet je altijd weer even slikken maar we weten ook wat het belang is van deze behandeling dus de handtekening gezet en in samenspraak met Anne aangegeven dat we door willen gaan met de behandeling (we zijn er nu toch 😊).
Het goede nieuws is dat ze nu alles in 1 dag willen doen. Dus eerst de katheter plaatsen, daarna de leukaferese die blijkbaar in 3 tot 4 uur zou kunnen (vorige keer hadden ze het over 6 uur) en als het goed is gegaan mag de katheter er dan ook al weer uit. Wel moeten we blijven slapen ter observatie maar al met al klinkt dit helemaal niet vervelend. Belangrijkste is dat het morgen dan wel door kan gaan. Anne staat als eerste op de lijst dus kans is groot. Fingers crossed.
De dokter komt langs met een stapel documenten die opnieuw ondertekend moeten worden. Het gaat over onze goedkeuring voor de behandeling. Die documenten hadden we al tijdens onze 1e trip naar Parijs getekend maar dat is nu blijkbaar te lang geleden dus vandaag moeten we opnieuw tekenen. Thuis had Anita al getekend en nu moesten Anne en ik onze handtekeningen zetten om deelname opnieuw officieel te maken.
Om half 6 komen ze voor een bloedtransfusie. Uit de bloedtesten bleek dat ze aan de lage kant zat dus er wordt 1 zak bloed gegeven. Deze transfusie duurt 2 uurtjes en iedere 30 minuten komt de verpleegkundige even controleren of alles in orde is.
Dokter Minard komt nog even langs om uit te leggen wat er morgen gaat gebeuren en dat ze er alle vertrouwen in hebben. De resultaten van de bloedtesten waren goed. De troponine waarde was wat lager (2600 tov 3500 vorige keer) en de NT-proBNP waarde was echt veel lager dan de laatste keer in het PMC (270 tov 21700). Ik ga dat nog navragen maar het resultaat van het PMC moet een foutje zijn geweest. De waarde is nog wel wat te hoog maar dit is gelukkig toch een heel ander verhaal.
Het eten kwam binnen voor 1 persoon dus ik heb in het restaurant een lekkere pasta voor Anne gekocht en ik heb het ziekenhuismaal genuttigd; aardappelpuree met visvingers en taartje toe. Groente? Nee. Lekker? Nou 🤔 nee 😀 maar toch gezellig samen gegeten.
Anne heeft nog even in haar Engelse boek gelezen terwijl ik dit dagboek aan het bijwerken was. Nog even beeldbellen met Anita en Stan, een aflevering gekeken van onze serie en toen zijn we rond half 10 gaan slapen. Er staat Anne morgen een intensieve dag te wachten en we worden al om half zeven gewekt dus op tijd slapen lijkt ons een goed idee. Welterusten!
