Anne had geen geweldige nacht achter de rug maar ook niet meteen een heel slechte nacht. Goed geslapen maar ook vaak wakker geweest. Vanochtend helaas wel weer overgegeven. Waarschijnlijk door combinatie van inspanning van het naar de wc gaan en last hebben van veel slijm. Heel vervelend. We dachten van de misselijkheid af te zijn maar is dat weer helemaal terug. In het begin van haar ziekte had ze heel veel last van slijm en daar waren we gelukkig van af maar ook dat is nu weer helemaal terug. Eerlijk gezegd weten we niet wat daar de oorzaak van is maar het is wel heel frustrerend voor Anne.
Vanochtend had ik een intens verdrietige Anne aan de telefoon. Ze had motivatie nodig om de dag door te komen. Het is moeilijk, het is veel en het wordt haar (begrijpelijk) bij vlagen te moeilijk, te veel. Het maakt boos, het maakt verdrietig, het maakt het soms zo uitzichtloos voor Anne en dan lig je ook nog eens in zo’n ‘stom’ ziekenhuis, duurt het zo lang voordat je naar huis mag en dan is Anne er even helemaal klaar mee. Dit soort momenten zijn zo begrijpelijk maar ook zo moeilijk. Wat ze je op zo’n moment? Alles wat je zegt voelt machteloos en zinloos. Stan gaf als motivatietip aan Anne om het tegenovergestelde te doen van wat ze bij de tenniswedstrijden altijd tegen elkaar zeggen; In plaats van blijf rustig gaf hij Anne als tip om ‘lekker’ boos te worden en alles eruit te gooien (bij tennis is dat onverstandig 🙂). Nou dat heeft Anne even gedaan. Toen ik aangaf dat ze de tip van Stan goed had opgevolgd zei ze dat dit nog niet alles was maar voor nu wel even genoeg. Anne is en blijft een mooie, speciale en bijzondere meid. Om haar wat op te vrolijken spreken we af dat ik thuis tijdens videobellen een van de cadeau’s die we thuis voor haar hebben ontvangen gaan uitpakken. Dat vond ze een goed idee maar ze gaat eerst douchen en dan gaan we weer bellen.
Vanochtend kreeg ik van Theo en Aartje 2 foto’s toegestuurd waarop ze samen met David en Kristel op de foto stonden. Het duurde even voordat ik begreep waar ik naar zat te kijken maar Theo en Aartje zijn onderweg naar een Normandie voor een korte vakantie en David en Kristel zijn onderweg naar Anne in Parijs. Hoe toevallig?! Komen ze elkaar onderweg tegen bij een tankstation. Grappig.
Begin van de middag opnieuw met elkaar gebeld en toen zag Anne er al een stuk beter uit. We hebben via beeldbellen een van de ontvangen pakketjes uitgepakt. Het bleek een lieve kaart en samengesteld pakketje van chocolade, maskertjes en tijdschrift te zijn van haar lerares geschiedenis en begeleidster van het Profiel WerkStuk (heet ook Anne). Superlief en vond Anne ook erg leuk.
Rond 2 uur vanmiddag krijg ik Anne weer aan de lijn, ze hebben zojuist dokter Minard gesproken. De dokter was eigenlijk wel blij dat Anne in Parijs blijft. Ze gaf aan bij Anne dat ze al 3x een aanvraag had gedaan om de CT-scan te vervroegen dus dat ‘durfde’ ze niet nog een keer te vragen (beetje vreemd) dus aan Anne de opdracht om dat maandag aan de dienstdoende dokter te vragen of de CT-scan niet op woensdag 25 oktober maar op maandag 23 oktober (28e ipv 30e dag na infusie) gedaan kan worden. In theorie zou Anne dan dinsdag 24 oktober misschien al naar huis mogen, dat zou natuurlijk wel super zijn. Morgen komt dokter Minard weer langs en dan zal ze ook een overzicht meenemen met alle data waarop Anne weer terug moet naar Parijs voor onderzoek. De eerstvolgende zal na 1 of 2 maanden zijn voor MRI-scan. Anne zal straks dus in principe voor minimaal 1 maand thuis mogen blijven dus dat is ook fijn. Anne had ook de vraag gesteld of ze ook van de 9e verdieping af mag, dus naar iedere verdieping van het ziekenhuis of zelfs even naar buiten en dat mag. Dat is fijn want Kristel en Eva zijn inmiddels aangekomen en onderweg naar het ziekenhuis en dan zijn er wat meer mogelijkheden om ergens gezellig te zitten.
Update Anja
Om 15.00 uur stonden Kristel, David, Tim en Eva op de stoep van het RMD huis en gaf ik ze een rondleiding door het huis en deden we de bestelling van Anne (lekker brood en smeerkaas) in de diepvries. Anne wilde dat we de rolstoel meenamen en zo liepen we naar het ziekenhuis. We zochten de speelkamer op waar een fijne stoel staat en kon Anne de vakantiegangers begroeten. Ze kreeg van Eva een tasje vol cadeautjes, zoals heerlijke pepernoten in een chocolade jasje, een lippenbalsem en BRUINE mascara, die Anne graag wilde maar nergens te koop was. We speelden 3 kaarten van de black stories en toen werd het tijd om naar hun Parijse onderkomen te gaan. Anne wilde mee naar beneden om ze uit te zwaaien. Anita nam Anne weer mee naar boven waarna Anne bijna gelijk in slaap viel, Het was misschien toch te vermoeiend voor Anne, dus morgen even aankijken om het bezoek wat aan te passen.
