Vandaag is het valentijnsdag, daar hebben wij niet zoveel mee maar dit werd een dag die (nog meer dan anders) in het teken stond van de liefde voor Anne. ♥️ Om 10 uur werden Anita en ik in het PMC verwacht voor een gesprek met dokter Smetsers. Niets medisch of verplicht, nee ‘gewoon’ omdat wij het heel fijn vinden om haar te zien en te spreken en zij zo lief is ons vrij te voelen dat te vragen en dit mogelijk te maken. We voelen ons soms wel een beetje bezwaard om een beroep te doen op de lieve mensen van het ziekenhuis maar dat ligt aan ons want alle mensen daar staan daar zo voor open, bieden alle mogelijkheden en laten ons meer dan welkom voelen. Ik denk dat niemand precies begrijpt hoe fijn dat voor ons is. We zouden iedere maand wel met deze mensen willen praten. Over ons maar vooral ook over Anne. Zij kennen Anne en ons als geen ander en dat maakt het zo bijzonder, zo waardevol.
Als we aankomen bij de receptie op de 2e etage zit daar onze lievelings receptioniste Simone. De ontmoeting is warm, hartelijk en liefdevol. Terwijl we nog even fijn met elkaar staan te praten komt dokter Smetsers ons halen voor ons gesprek. Ook dit weerzien is warm en liefdevol. Uiteindelijk hebben we ruim 2 uur met elkaar zitten praten. Over onszelf, hoe het gaat, over de vragen die ons bezighouden en natuurlijk over Anne. Het was intens maar ook heel mooi. We hadden het fotoboek van Anne en Ilva meegenomen, niet zeker wetend wat we daarmee zouden doen maar het was heel fijn dat we dit boek hadden meegenomen. Daarmee werden de herinneringen aan onze prachtige Anne nog meer levend en tastbaar. We hadden ook nog een ‘valentijnskadootje’ meegenomen. Een plantje met op het potje hartjes in de lievelingskleuren van Anne en de tekst ‘You are amazing’ want dat was en is ze. Ditzelfde potje/plantje hebben we ook bij Anne neergezet want al er iemand Amazing is dan is het Anne wel 💜 Het was een bijzonder mooie ontmoeting met een fantastische dokter maar nog meer een prachtig lief mens. We zijn dankbaar en hopen elkaar zeker nog vaker te zien en te spreken en dat spreken we ook met elkaar af.
Anita en ik gaan daarna even lunchen in het restaurant van het PMC. Daar liggen heel veel herinneringen en we kunnen er eigenlijk geen genoeg van krijgen om die herinneringen op te nemen en te ervaren. Terwijl we daar zitten komt verpleegkundig specialist Inge nog even langs. Heel fijn om elkaar weer even te zien en te spreken want ook Inge is een fantastisch mens en heeft een plekje in ons hart veroverd. Ze herinnert ons eraan dat we vorig jaar de vraag hebben gesteld of het mogelijk is nog een keer met dokter van de Ven te praten. Hij heeft aangegeven daarvoor open te staan dus de vraag is of wij dat ook nog steeds zouden willen. Ja heel graag zelfs! Nou dat gaat ze regelen. We spreken af dat we dat niet vanmiddag doen maar ergens volgende maand, hebben we iets om naar uit te kijken. Fijn!
Na de lunch lopen we nog even naar de 2e etage om afscheid te nemen van Simone. Terwijl wij met haar staan te praten komt ’toevallig’ dokter van de Ven langs en raken we aan de praat. “Hebben jullie vanmiddag iets te doen?” is zijn vraag. Nee, niet echt. “Nou ik heb toevallig ook even niets te doen dus zullen we een bakkie doen?”. En zo komt het dat we in de buurt van het restaurant ineens in gesprek zijn met dokter van de Ven. Wij hebben hem vanaf dag 1 meegemaakt. Toen Anne op 3 december 2020 op de IC in het WKZ terecht kwam is Anne die avond meteen geopereerd en dat was door dokter van de Ven. Alle operaties zijn sindsdien door hem gedaan maar dat is niet het belangrijkste. Vanaf dag 1 was er een speciale klik tussen Anne en deze dokter. Vanaf het allereerste moment had ik het gevoel dat hij op een andere manier meeleefde en het (nog) beter begreep dan anderen. Daar heb ik ook wel eens met Anne over gesproken en we hadden beiden het idee dat deze dokter misschien wel eens hetzelfde zou meegemaakt kunnen hebben. Dat bijzondere gevoel kwam ook terug toen we vorig jaar na het overlijden van Anne in het ziekenhuis waren om een aantal bijzondere mensen te bedanken. Dokter van de Ven legde toen een hand op mijn schouder en vroeg “voel je haar?”. Dat was voor mij een moeilijk moment omdat juist daarin mijn worsteling zit, ik wil Anne voelen maar ik voel het niet. Ondanks mijn worsteling voelde het tegelijkertijd meteen heel bijzonder, gemeend, warm, doorleefd en mooi. Tot op de dag van vandaag is die zin, deze vraag door mijn hoofd blijven spelen. Dat bijzondere, dat mooie zette zich vanmiddag in ons gesprek door. Het was een bijzonder gesprek, intens, liefdevol en spiritueel. Bij vlagen ging het over zaken waar ik een dag geleden waarschijnlijk van had gezegd dat het niet mijn ding was maar dit was zo’n integer en mooi gesprek. Ook aan dokter van de Ven lieten we het fotoboek zien en was het fijn om de foto’s samen met hem te bekijken en Anne levendig te herinneren. Tijdens het kijken maar ook toen het boek gesloten voor ons op tafel lag streek hij af en toe ongemerkt met zijn hand over de foto van Anne, het was ontroerend mooi. Nadat we denk ik zo’n 2 uur hadden zitten praten was het mooi geweest en namen we afscheid. Na enige aarzeling vroeg dokter van de Ven of hij nog een ding mocht zeggen. Natuurlijk mag dat! “Ik voel dat Anne haar energie verdeeld over heel veel mensen…”. Hij strijkt zachtjes met zijn hand nog een keer over de foto op het omslag van het fotoboek… “…mooi mens 🥲”. De rillingen lopen over mijn rug en tranen schieten in mijn ogen. Deze dokter is ook een mooi mens en we zijn dankbaar dat hij er voor Anne mocht en wilde zijn en ook dankbaar voor deze mooie ontmoeting.
Zo rond half vier vertrekken we uit het PMC. We zijn uitgeput, het was een emotionele dag maar het was vooral ook een hele mooie dag waarop we mooie mensen mochten ontmoeten, mochten praten over wat ons bezighoudt, we moeilijk of juist mooi vinden maar vooral heerlijk om zo mooi over onze lieve Anne te mogen praten.
Het was een bijzondere valentijnsdag. We missen je ontzettend lieve Anne maar we zullen altijd van jou blijven houden 💜
