Vanmiddag moest Anne opnieuw naar het ziekenhuis voor bloedonderzoek. Omdat er daarna ook een gesprek met dokter Smetsers zou zijn, zijn we met z’n drieën gegaan. Dealgemene controles en het afnemen van het bloed verliepen soepel. Tijdens het wachten op het gesprek met dokter Smetsers hebben we nog een tijdje gesproken met verpleegkundig specialist Inge. Dat was al weer een tijdje geleden en daarom wel gezellig. Ze gaat voor Anne nog een goed woordje doen bij de organisatie van de Zuiderzeevaart, altijd goed 😊
Het gesprek met dokter Smetsers begon ontspannen. Anne ziet er goed uit, is energiek en praat goed. Ze krijgt van dokter Smetsers als grapje nog een verlaat chocolade paasei en het is een mooi en open gesprek. De uitslag van het bloed is uiteraard nog maar gedeeltelijk binnen. De waardes zien er allemaal best wel goed uit behalve de leukocyten, die zijn wel iets gestegen maar eigenlijk veel te weinig. Dat zegt nog niet alles omdat het gaat om het aantal T-cellen in de leukocyten maar je moet wel heel optimistisch zijn om te denken dat op basis van deze waardes straks ineens mooi gestegen aantallen T-cellen gaan krijgen te zien. In eerste instantie verloopt het gesprek ook dan nog best positief en bespreken we met elkaar de optie Parijs en wat als dat toch niet gaat lukken. Maar als de dokter aan Anne de vraag stelt hoe het verder met haar gaat en of ze zich zorgen maakt dan slaat de sfeer om en is Anne erg verdrietig. Ze wil dat niet en je ziet haar bijna boos worden op zichzelf om de pijn en het verdriet niet te laten zien maar dat lukt niet. Gelukkig maar maar tegelijkertijd ook moeilijk en verdrietig om die worsteling te zien. Heeft het allemaal wel zin, waar doe je het voor, hoeveel tijd is er nog, moet je je nog wel druk maken over school of gewoon volle bak leuke dingen gaan doen. De dokter geeft aan dat die onzekerheid en die vragen ook echt reëel zijn en tegelijkertijd ‘gek makend’ zijn maar ze geeft ook aan dat iets als school ook een doel en een houvast geeft en dat alleen leuke dingen doen uiteindelijk heel mooi klinkt maar in de praktijk soms lastig kan zijn omdat het doel ontbreekt. Het is een emotioneel maar ook wel een mooi en goed gesprek. We geven aan dat Anne de 1e drie weken van de zomervakantie naar Italië wil en dat we bijna koste wat het kost dat willen laten doorgaan. De dokter is het daar helemaal mee eens. Wel spreken we af dat we resultaten van het bloed en de definitieve beslissing over Parijs afwachten voordat we daadwerkelijk gaan boeken. We gaan er in principe vanuit dat volgende week deze beslissing definitief gemaakt zal gaan worden dus die ene week extra kunnen we ook nog wel wachten. Gelukkig kan Anne het gesprek nog met een lach afsluiten en gaan we naar huis om te genieten van het weekend dat voor de deur staat. Eigenlijk was het een momentje ziekenhuis waar niet al teveel op het programma stond maar het was voor Anne en voor ons best wel intens. Nu eerst weekend, begin volgende week de uitslag van het bloed en dan hopelijk snel uitsluitsel over Parijs en eventuele verdere behandeling. Groetjes van ons viertjes!