Vorig jaar zijn we voor het eerst op Terschelling geweest om de Walk of Grief te lopen. Dat was zo’n mooie ervaring dat we toen eigenlijk al meteen besloten dat volgend jaar weer te doen. Ook net als vorig jaar was Stan opnieuw uitgenodigd door zijn vriend Yelte en zijn vader om met z’n drieën een paar dagen naar Oostenrijk te gaan. Fijn voor Stan en ook fijn voor ons te weten dat ook Stan een paar mooie dagen voor de boeg heeft tijdens dit Hemelvaartsweekend. Stan werd donderdagochtend al om 5 uur opgehaald waardoor wij nog ons nog even rustig konden voorbereiden.
Ook dit jaar hebben Anita en ik dus besloten met z’n tweetjes een paar dagen naar Terschelling te gaan om de Walk of Grief te lopen. Mocht je interesse hebben dan kun je op de website https://www.walkofgrief.nl/ meer informatie vinden. Opnieuw best een beetje spannend maar vooral heel fijn en mooi dat we opnieuw weer iets samen met z’n tweeën kunnen en mogen doen.
Donderdag 14 mei (Hemelvaartsdag) – Vertrek naar Terschelling
We vertrekken om half negen en gaan eerst langs het graf van Anne. We wilden eigenlijk nog wat nieuwe bloemen kopen maar even vergeten dat de winkels gesloten waren. Ondanks het regenachtige weer ziet het graf er nog steeds ‘mooi’ uit met alle bloemetjes plantjes, steentjes, lintjes en blijft het fijn om in gedachten bij Anne het graf te verzorgen, er gewoon even te zijn. Een mooi en passend begin van komende dagen.
De reis verloopt voorspoedig. We zijn ruim op tijd vertrokken en als we ook bij het begin van de Afsluitdijk in tegenstelling tot vorig jaar gewoon door kunnen rijden krijg ik het idee dat we echt veel te vroeg zijn maar ik dacht het nog niet of we stonden aan het eind van de Afsluitdijk lang stil. Zo lang dat we ons zelfs een beetje zorgen gingen maken maar uiteindelijk ging het hartstikke goed en zijn we mooi op tijd voor de boot die om 11:55 uur vertrekt. De boottocht duurt 2 uur. Het weer is pet, het regent pijpenstelen maar binnen op de boot is het prima toeven en genieten van kopje koffie en thee, lezen wat, kijken naar buiten en doen een spelletje. Voor we het in de gaten hebben zien we de vuurtoren en meren we aan in de haven van Terschelling. Het voelt bijna als de dag van gisteren dat we hier zijn geweest ondanks dat het toch echt een jaar is geleden.
We gaan lopend naar ons Hotel WestCord Hotel Schylge. Het is maar 1,2 km lopen maar stiekem is dat met koffer (waar het handvat bij het verlaten van de boot afbreekt) nog best een stukje lopen. Vorig jaar hadden een oud en versleten hotel (wel fantastisch) maar dit jaar was er echt niets meer te vinden dus hebben we het meest betaalbare hotel dat nog over was (nog steeds veel te duur eigenlijk) genomen maar dat houdt wel in dat we het deze keer ook echt wel luxer hebben. Het hotel ligt aan het water en ziet er echt goed uit en onze kamer en badkamer zijn fantastisch dus het begin is goed.
We rusten even uit en lopen dan terug naar het dorp West-Terschelling. We hadden deze keer geen fietsen gehuurd maar als snel komen we tot de conclusie dat het toch wel fijn is om een fiets te hebben dus net als vorig jaar weer naar fietsenzaak Thijs Knop en zonder aarzelen 2 elektrische fietsen gehuurd tot zaterdag einde dag. We eten heerlijk in restaurant Zeezicht en stappen daarna op de fiets om naar het donkerste plekje van Terschelling (Dark Sky Park De Boschplaat) te gaan. Het liefst hadden we dat met een gids gedaan maar die zijn er deze dagen niet en na lang fiets weten we waarschijnlijk wel ook waarom. We fietsen op gevoel door prachtige natuur, leuke dorpjes maar donker wil het maar niet worden. Als het om 22:00 uur nog niet donker is vinden we het wel mooi geweest, is ook nog best een eind fiets terug naar het hotel en of het zo fijn is om in het pikkedonker terug te fietsen is ook nog maar de vraag. Rond half elf zijn we terug bij ons hotel en hebben we een heerlijke fietstocht achter de rug en zeggen we ook tegen elkaar dat we echt een mooie eerste dag achter de rug hebben. Het zou heel slecht weer worden maar eigenlijk viel dat vandaag wel mee. Wel wat druppels gehad maar niet echt nat geregend. Niets geforceerds gedaan. Gewoon samen op pad. Anne bij ons in ons hart, haar stralende foto met brandend kaarsje in de open kast met daar omheen haar 2 musjes. Bij het zien van de mutsen zie ik ook altijd meteen Anne weer levendig voor mij dus dat is mooi. Soms spreek je de naam van Anne hardop uit, soms zijn het de stille herinneringen die ondanks het gemis en verdriet fijn zijn.
Door de dag heen ontvingen we leuke foto’s van Stan en zijn vriend. Zij zitten gewoon midden in de sneeuw. Mooi om te zien dat ze vandaag al het nodige hebben gedaan en volop aan het genieten zijn. Daar worden wij ook blij van.
Vrijdag 15 mei – Etappe 1
Na een nacht best goed geslapen te hebben gaan we om half 9 ontbijten. We hebben een prachtig uitzicht op de zee en op de Brandaris en het ontbijt was echt fantastisch. Heerlijk en ontspannen begin van de dag. We hebben besloten vandaag etappe 1 te wandelen die start in West-Terschelling. Die hebben we vorig jaar ook gelopen maar het is eigenlijk de mooiste route. We willen in eerste instantie proberen in omgekeerde volgorde te lopen maar we missen net de bus waardoor we dan bijna een uur zouden moeten wachten dus we lopen gewoon naar het normale startpunt; De Brandaris. Het is minder weer dan vorig jaar maar gelukkig hebben we vandaag qua weer niets te klagen. Het blijft grotendeels droog met af en toe zelfs een zonnetje. Het is wel fris maar dat heeft een mooi resultaat; Ik draag de Zuiderzee jas van Anne en de favoriete groene muts van Anne (en van mij). Anita draagt de zwarte muts van Anne die ze tijdens ons weekendje Rotterdam heeft gekocht toen ze voor de 2e keer haar haar begon te verliezen. Het voelt fijn, het voelt goed en op de een of andere manier brengt ons dat dichter bij Anne en loopt Anne met ons mee 💜
Het was opnieuw een mooie tocht door een afwisselende maar prachtige omgeving. Soms praten we met elkaar, soms over Anne, soms over het werk, soms over wat ons bezighoudt maar vaak ook zijn we stil en verzonken in onze eigen gedachten. Het blijft moeilijk om elkaar precies te vertellen wat je iedere dag weer voelt. Het is gewoon niet zo goed uit te leggen dat je met Anne in je hoofd op staat, je dingen doet en ook met haar in gedachten de nacht in gaat. Toch bespreken we ook dingen die echt moeilijk zijn en moeilijk blijven. Voor Anita blijft toch vooral heel moeilijk hoe het zo onverwacht fout kon gaan met Anne, of het niet anders had kunnen of misschien zelfs wel had moeten lopen. Dat ze er niet bij was, dat, ja vooral dat…, niet bij Anne zijn op de moeilijkste en laatste momenten… 😢 Ik speel daar ook een rol in en dat maakt het een moeilijk en gevoelig punt maar het was wel fijn om daar toch opnieuw met elkaar over te kunnen praten. Het ‘lost’ het niet op maar het helpt misschien wel een beetje voor onderling begrip.
Onderweg zien we een grote kudde Nederlandse landgeiten. Leuk! Maar als ze met z’n allen ineens de heuvel af komen rennen vragen we ons toch af of misschien niet even een stukje terug moeten lopen tot achter het hek. Zover komt het niet maar het voelde wel even ongemakkelijk om door tientallen geiten met hoorns omsingeld te zijn, tegelijkertijd was het ook een prachtig gezicht. We volgen de route via de paaltjes met het symbool van de Walk of Grief, de ‘Eenzame Boom’. We krassen de mooie gedicht regels weer op papier.
Het was een lange maar prachtige tocht door een afwisselende maar eigenlijk altijd schitterende omgeving. Soms waren we stil, verzonken in eigen gedachten, soms verwonderden we ons om hetgeen we zagen en soms hadden we ook mooie en fijne gesprekken met elkaar. Over ons, over Stan maar natuurlijk ook over Anne. Wat we moeilijk vonden en vinden, waar we ons schuldig over voelen of in tekortgeschoten voelen maar we halen ook mooie herinneringen op en praten er met elkaar over hoe we dat levend kunnen houden. Hoe we er voor zorgen dat Anne niet vergeten wordt, hoe we haar sprankelende gezicht, haar prachtige lach, haar liefde, haar kracht en haar sprankelende persoonlijkheid voort kunnen laten leven, niet alleen in ons leven maar ook in dat van anderen. Dat is een gedachte die mij de laatste tijd sowieso al veel bezighoudt en dan is het ook fijn om er nu zo met elkaar over te kunnen praten. Genieten van de verschillende uitzichten totdat we aankomen bij de Eenzame Boom. Ik kan het niet helpen maar die boom doet automatisch iets met mij. Symboliseert zoveel en het is een plekje om even tot bezinning en rust te komen.
Van vorig jaar weten we nog dat het vanaf dit punt nog een heel stuk door de toch wat saaiere polder lopen is en de wolken worden steeds dreigender dus we besluiten van de Eenzame Boom naar de bushalte te lopen die daar niet ver vanaf ligt. Net op tijd! We staan nog niet onder het afdakje of het begint hard te regenen. Er komen 2 mensen langsfietsen die bij ons even komen schuilen. Onverwacht ontstaat er een mooi gesprek over onze tocht en over Anne. Dat soort onverwachte momenten zijn altijd weer kadootjes. Na zo’n 50 minuten wachten komt de bus en rijden we terug naar ons hotel. Het was een mooie en waardevolle wandeldag samen. Door emoties is het ook best een vermoeiende dag dus als we terug zijn in het hotel is het tijd om even te rusten. We hebben een heerlijk bad en daar maken we meteen gebruik van.
Voor vanavond hebben we voor het eten gereserveerd in ons hotel. We krijgen een mooi plekje bij de open haard met uitzicht op zee. Het eten is verrassend goed en lekker. Daarna even opfrissen en gaan we weer naar het kneuterige maar oh zo leuke Westend Theater. Via Whatsapp weer gereserveerd bij Gerrit. De film die we vorig jaar hebben gezien was afgelopen woensdag weer getoond. Voor vanavond stond de film Hamnet op het programma en die had ik al op mijn verlanglijstje staan. Het was opnieuw wel leuk maar toch ook wel echter anders dan de vorige keer. Dat kwam ook wel door de film, ik vond het nog wel een aardige film waarbij het einde mij ook echt raakte en in mijn hoofd de nodige links met Anne werden gelegd maar Anita vond het maar een moeilijke film (en dat begrijp ik ook). Toch was het wel een mooie afsluiter van een hele mooie en waardevolle dag.
Zaterdag 16 mei – Fietsdag
Na een goede nacht slapen zijn we ook vandaag begonnen met een heerlijk ontbijt. We besluiten om er vandaag een fietsdag van te maken. Het weer is nu prachtig maar onzeker wat het de rest van de dag gaat worden. Ik heb een klein beetje last van een voetblessure waar ik tot op heden nog geen hinder van heb gehad maar het ook niet zover wil laten komen. En op de fiets kunnen we wat meer van het eiland gaan zien en dat vinden we ook wel mooi.
Kerk
Gesprek bij gedichtregel
Lunch
Cranberries taart
Regen
Diner
Zondag 17 mei – Regendag
Vandaag al weer de laatste dag en dus tijd om onze koffers in te pakken. Het regent buiten en de voorspellingen voor vandaag zijn niet best.
Kaartje schrijven
Foto’s en filmpjes kijken
Kaart posten bij de Brandaris
Boottocht
Thuis
Vandaag hebben we net als de vorige keer de snelboot die er 55 minuten over doet in plaats van 2 uur. Voor vandaag best fijn. Om kwart voor zes zitten we al in onze auto onderweg naar huis.
Onderweg krijgen we updates van Stan dat ook hun reis best voorspoedig gaat. Wij zijn uiteindelijk om half 8 thuis en Stan wordt om 9 uur thuisgebracht. We hebben alledrie genoten van een paar heerlijke dagen!