Vanochtend ging onze wekker om kwart voor 7 af. Te vroeg eigenlijk want Anne lag nog diep te slapen. Ze heeft vannacht in een ander bed gelegen en daar zit een duidelijk beter matras in dus dat was fijn. Helaas was dat goede gevoel heel snel over. Bij het ontbijt was het al zichtbaar dat het niet goed ging en toen we om kwart voor 8 naar het ziekenhuis wilde ging het eigenlijk helemaal niet goed. Ze kon nauwelijks (rechtop) lopen en ademen was moeilijk. Ik wilde daar nog een rolstoel pakken maar die was van iemand anders en Anne wilde niet dat ik naar het ziekenhuis liep om een rolstoel te halen dus langzaam zijn we toch samen naar het ziekenhuis gelopen. Bij het ziekenhuis aangekomen vroegen we om Emla om te verdoven maar dat kregen we niet want ze wilden deze keer bloed afnemen via de arm en niet via de pac. Lekkere start van de dag, niet dus. Maar eerlijk is eerlijk het aanprikken in de arm ging verbluffend goed en het afnemen van het bloed nog beter. Dat was nieuw maar wel heel fijn. Daarna nog even een covid-test om vervolgens uren te wachten op de testresultaten.
Het resultaat was gemixt. Hetgeen gisteren niet goed was in het bloed was nu gelukkig wel goed. De waarde die te maken heeft met de nierfunctie was vandaag echter nog hoger dan gisteren en daar moeten ze wel wat mee maar dat doen ze pas vanavond. Wij mogen terug naar het RMD om even te relaxen en dan worden we tussen 4 en 5 weer in het ziekenhuis verwacht.
In het RMD maakt Anne een lekker gebakken eitje voor de lunch en daarna gaan we naar onze kamer. Formulieren invullen, wat werkdingetjes en tussen de bedrijven door de ipad van Anne opnieuw instellen. De ipad was onder beheer van school maar daardoor kun je sinds dit schooljaar tussen 8 en 5 alleen maar de door school toegestane apps gebruiken. Dat is hier in Parijs natuurlijk wel super onhandig. Gelukkig werkte school meteen mee en hebben ze de ipad direct uit beheer gehaald maar ja nu moest ik hier in Parijs met hele brakke wifi deze ipad helemaal opnieuw zien in te stellen. Lang verhaal kort, aan het einde van de avond was de ipad weer volledig geïnstalleerd en klaar voor school en entertainment gebruik.
Om kwart voor 5 zijn we weer in het ziekenhuis. We moeten even wachten voordat de kamer op afdeling La Mer klaar is. Als het eindelijk zover is blijken we een opname formulier te moeten hebben en inderdaad die hebben wij vanochtend bij het aanmelden niet gekregen. Ik moest zo snel mogelijk naar beneden rennen omdat nog op tijd te kunnen regelen maar ik was net 5 minuten te laat, om half zes waren ze gesloten. Gelukkig mag ik dat nu morgenochtend gaan regelen (kon me ook niet voorstellen dat ze ons hierdoor weer terug zouden sturen).
We liggen nu in kamer 107 van afdeling La Mer in quarantaine en dat is best streng. Anne moet meteen haar kleren uitdoen, douchen en schone kleren aantrekken. Ik moet een jas aan, haarmuts op en mondkapje op gedurende de tijd dat ik in de kamer ben. Alles dat je meeneemt de kamer in moet eerst ontsmet worden en dat geldt dus ook voor iedereen die (ook al is het maar even) binnenkomt. Vanaf nu zal Anne zo’n 2 weken in deze kamer moeten blijven.
Inmiddels hebben we de nodige artsen en verpleegkundigen gezien en gesproken. Medicatie moeten we helemaal uit handen geven en wordt op een aantal plekken aangepast. In plaats van Oxicodon krijgt Anne nu een ander soort morfine in vloeibare vorm. De huidige antibiotica wordt vervangen door Bactrimel en de paracetamol willen ze het wat rustiger mee aan doen. Voorgaande keren wilden we dit deel steeds in eigen beheer houden maar met de behandelingen die eraan zitten te komen lijkt het ons verstandig dat deze keer over te laten aan het ziekenhuis.
Bij Anne is vanavond de pac aangesloten en zal ze de hele nacht vloeistof via het aangesloten infuus krijgen. Dit doen ze voor de nieren en dan gaan ze morgenochtend om 6 uur opnieuw bloed afnemen om te kijken hoe het ervoor staat.
Iets over 11 uur neem ik afscheid van Anne en ga ik terug naar het RMD. Hopelijk kan ze vannacht lekker slapen in het ziekenhuisbed. Qua pijn gaat het sinds de middag gelukkig een stuk beter. Af en toe is er wel zo’n moment van hevige pijn maar gelukkig niet zoals vanochtend. Gelukkig zijn de artsen het er over eens dat de pijn zoveel mogelijk bestreden moet worden en dat ze daar ook alles aan zullen doen.
Al met al een dag die heel lastig begon maar verder best wel okay is verlopen. Het blijft ongelofelijk om te zien hoe Anne dit allemaal ondergaat. Zo vaak zo veel pijn, zoveel onzekerheid, zoveel mensen die iets van haar willen en dan nog maar 17 jaar jong zijn. Ik verwonder mij er iedere keer weer over. Ik krijg er tranen van in mijn ogen als ik er aan denk maar het maakt me trots en het inspireert mij als ik zie hoe Anne het doet. Nu is het de hoogste tijd om even lekker te gaan slapen. Welterusten.
