Van zondag 19 juli tot en met zaterdag 8 augustus zijn wij op vakantie geweest in Italië.
Zondag 19 juli
Reis naar tussenstop. Overnachten in hotel Villa Quattro Ducati in Kirchheim unter Teck. Duitsland
Maandag 20 juli
Reis naar startpunt van onze 3-daagse huttentocht in de Dolomieten. We overnachten in Dolomiti Sport Hotel in San Vito di Cadore.
Dinsdag 21 juli
1e dag van onze huttentocht. In theorie een relatief makkelijke dag van 7,5 km maar wel ruim 1.100 meter stijgen. In de praktijk hebben we meer kilometers gelopen en was het al met al best een pittig dagje. Prachtige tocht door de bergen en we komen net voor de regen/onweer bij onze hut. We overnachten in Rifugio Pietro Galassi.
Woensdag 22 juli
We staan al om 5:15 op om de zon boven de bergen zien opkomen. Mooi begin van wat beloofd een pittige dag te worden. In theorie een toch van 18 kilometer waarbij we 1080 meter stijgen en 1160 meter dalen. De praktijk was nog wat heftiger. We beginnen met dalen maar na een kilometer of 3 valt Anita op een lastig punt en blijft haar voet steken onder een rotsblok. We hebben niet direct in de gaten hoe groot het probleem is maar Anita heeft wel pijn aan haar enkel en kan eigenlijk iet meer normaal lopen. Gelukkig zijn we relatief dicht in de buurt van een rifugio waar we even wat gaan drinken en de situatie bespreken. Anita wil er niet aan maar het is ons en de mensen die ook bij de hut aanwezig zijn wel duidelijk, Anita kan niet verder. De enkel begint al te verkleuren en dik te worden. Wat ontzettend balen dit. Via de eigenaresse van de hut wordt er een taxi gebeld om Anita naar de volgende hut te brengen waar we vannacht zouden overnachten. Het kost veel geld maar we hebben geen keuze. In goed overleg besluiten we dat Anita met de taxi naar de hut gaat en dat Stan en ik de tocht van vandaag lopend vervolgen. Een heel lastig besluit voor ons alledrie. We willen Anita niet alleen laten en we willen Stan deze tocht niet onthouden. Gelukkig is de taxirit van Anita naar de hut goed verlopen hoewel de taxi niet helemaal tot aan de hut kon komen en Anita nog 10 (in de praktijk ruim 20) minuten moest lopen. Gelukkig is dat met de nodige pijn wel goed gegaan. Stan en ik hebben de tocht daarna afgemaakt. Het was voor ons beiden een zware tocht. Gelukkig was Anita er niet bij want dat was echt nooit goed gegaan. Het was wel een prachtige tocht maar we waren blij toen we rond 17:00 uur bij de hut aankwamen en we weer met drietjes bij elkaar waren.
Het is wel duidelijk, Anita kan deze huttentocht niet afmaken en daarom besluiten we maar meteen dat we morgen alledrie moeten proberen met de taxi weer terug bij de auto te komen. Ja, dat kost weer veel geld maar opnieuw is er eigenlijk geen alternatief. Ik bel dezelfde taxi en gelukkig kan hij ons morgen om 10:30 uur komen ophalen en terugbrengen naar San Vito di Carore waar onze auto staat. Het is ontzettend jammer maar het geeft ook rust dat dit nu besloten is.
Donderdag 23 juli
Met de taxi terug naar San Vito di Carodre. Daarna reis naar onze camping Arco aan de rand van de Dolomieten en een paar kilometer boven het Gardameer. We komen om 17:00 uur aan op de camping. Opa Jan en oma Anja zijn er al maar mochten onze tent helaas niet opzetten, wij moesten ons eerst fysiek aanmelden en dan mocht de tent worden geplaatst. Nou ja, het is niet anders. We drinken eerst wat en daarna met z’n allen de tent opzetten. Opa Jan had voor vanavond een restaurant voor ons geboekt waar we gezellig met z’n vijven hebben gegeten. (ik schrijf deze eerste dagen op vrijdagochtend 24 juli op de camping. ik wil eerst even praktisch opschrijven wat we hebben gedaan en later ook meer het dagboek verhaal schrijven. Maar ik merk nu bij het opschrijven van “met z’n vijven” dat ik het even heel moeilijk krijg. Anne is sowieso veel in mijn gedachten maar dat is niet altijd verdrietig maar nu bij het getal 5 (en dat is natuurlijk de hele tijd door ook met het getal 3) verkrampt alles in mij en lopen de tranen over mijn wangen. Veel wat wij deze vakantie doen herinnert aan eerdere vakanties waar Anne fysiek wel bij aanwezig was en waar zij en wij zo ontzettend van genoten hebben en we nu ook zulke mooie herinneringen aan hebben. Voor nu laat ik het hier even bij, komt later wel. Dit moest er nu even uit
Vrijdag 24 juli
Ik ben om 7 uur gaan douchen en nu zit ik hier op het terras (zonder koffie want kan alleen met contant geld en dat had ik nu even niet bij me, harde les 🙂 achter mijn laptop. Ik moest eerst nog even iets voor mijn werk doen en nu een begin gemaakt met verslag in het dagboek. Waarschijnlijk gaan we vandaag even op zoek naar een dokter om toch even naar de enkel van Anita te laten kijken en verder gaan we het wel zien.
Het is nu zaterdagochtend half 8 en is er ‘veel’ veranderd; Gisterochtend ben ik met Anita naar het ziekenhuis in Arco gegaan met het idee om toch voor de zekerheid maar even naar haar enkel te laten kijken en dan snel terug naar de camping. Het verliep echter anders en kwamen we per rolstoel pas om 18:30 uur weer terug op de camping. Bij de eerste hulp van het ziekenhuis in Arco zijn ze vriendelijk en spreken de belangrijkste mensen Engels wat in dit soort situaties heel fijn is. Vandaag is het veel wachten en dat begint al vroeg. Na de formulieren ingevuld te hebben is het wachten op de 1e dokter. Die kijkt kort, schrijft iets op en dan mogen we weer wachten. Daarna bij de 2e dokter en die zegt dat er een röntgenfoto gemaakt moet worden. Follow the green line and you’ll get there. De foto’s maken ging relatief snel en daarna was het wachten op de uitslag. Die uitslag liet lang op zich wachten maar was vervolgens ook niet wat we wilden horen; Je enkel is gebroken. Wat?! Dat is wel heel erg balen zeg! Wat nu? Ik doe er een tijdelijke spalk omheen en dan moeten jullie naar het ziekenhuis in Rovereto zo’n 40 minuten rijden van hier en daar zullen ze je enkel in het gips zetten. De breuk ziet er wel redelijk okay uit dus opereren hoeft niet maar je mag voorlopig echt niet lopen en je voet belasten. Hoe vervelend ook, toch maar goed dat we naar het ziekenhuis zijn gegaan want afgelopen 2 dagen heeft Anita er juist wel op gelopen met het idee de enkel niet te stijf te laten worden. Slecht idee waarschijnlijk.
We informeren Stan en opa en oma. Zij zijn vanochtend gaan kijken bij het wereldkampioenschap klimmen/bolderen dat naast onze camping wordt gehouden en zijn opa en Stan even naar het zwembad. Wel balen voor Stan maar het is even niet anders. Wij rijden naar het ziekenhuis in Rovereto. Eerst een rolstoel regelen voor Anita en dan de auto parkeren (hier wat lastiger maar uiteindelijk gelukt). In dit ziekenhuis lijkt ongeveer niemand Engels te spreken maar de mevrouw bij de informatiebalie is wel behulpzaam en brengt ons bij de juiste afdeling (we moesten hier de blauwe lijn volgen maar die moet je eerst zien te vinden en daarna zijn er wel 4 afsplitsingen onderweg dus fijn dat ze ons wilde helpen). De mevrouw bij de balie op deze afdeling spreekt ook absoluut geen Engels (of wil in ieder geval geen poging doen) maar ik heb een brief van het vorige ziekenhuis en daarmee lijkt het te lukken. We zijn relatief snel aan de beurt. Er zijn daar 2 doktoren die beiden gelukkig redelijk Engels spreken. De specialist valt maar meteen met de deur in huis; Je enkel is gebroken en dat ziet er niet zo goed uit dus je moet geopereerd worden. Dat kan niet hier dus we gaan je enkel opnieuw spalken en dan moet je terug naar Nederland om binnen 7 dagen de operatie uit te laten voeren en je enkel in het gips te zetten. Wat???! Anita vraagt nog of dit dan niet na de vakantie kan waarop de dokter zegt dat we morgen al naar huis moeten. Je kunt hier niks en je mag je voet absoluut niet belasten dus morgen naar huis. Na wat heen en weer praten komt het er op neer dat er 2 dingen belangrijk zijn; de voet mag niet belast worden en de operatie moet binnen 7 tot 10 dagen worden gedaan vanaf het moment dat de enkel is gebroken (afgelopen woensdag). Wat een enorme domper dit en dan drukken we ons nog zachtjes uit. Wij vinden dit natuurlijk niet leuk maar vinden het vooral voor Stan heel erg.
Wij lopen terug naar de uitgang en gaan daar even zitten. Ik ga meteen onze huisarts bellen (het is inmiddels al 3 uur geweest en morgen is het weekend) om te vragen hoe we dit moeten aanpakken. Onze huisarts is echter op vakantie dus moet ik een andere dokter bellen. Gelukkig lukt dat en na enig overleg wordt besloten dat we het ziekenhuis in Leiderdorp rechtstreeks moeten bellen. Ik word doorverbonden met de afdeling chirurgie en ik leg de situatie uit. Gelukkig worden we goed geholpen. Ze hebben doktersbrieven nodig (heb ik, ga ik foto’s van maken) en ook foto’s van de enkel (heb ik niet dus ga ik zo vragen). Ze vraagt of we zondag, maandag of dinsdag terug zijn. Zonder heel goed na te denken zeg ik dat maandag wel heel optimistisch is dus liever dinsdag. Dat komt goed uit want op maandag is er geen plek maar dinsdag kan Anita om 14:!5 uur terecht. Fijn dat het zo snel geregeld kan worden zeg ik nog. Ze hebben wel voor half 5 vanmiddag de brieven van de dokters en de foto’s nodig. Ga ik regelen! Ik hang op, maak scans van de brieven en stuur deze direct per mail naar het ziekenhuis. Daarna loop ik in mijn eentje terug naar de afdeling om te kijken of ik de foto’s van de enkel kan regelen. Natuurlijk dezelfde mevrouw achter de balie, ze zegt iets in het Italiaans en grist de papieren uit mijn handen en wijst dat ik moet gaan zitten in de wachtkamer. Dat doe ik braaf maar dat had ik niet moeten doen. Het duurt lang, heel lang. Tot 2x toe probeer ik met de telefoon in mijn hand waarop ik in Google Translate mijn vraag heb staan aan te geven waarom ik hier ben maar dit chagrijnig stukje mens wil letterlijk niets (doctore arriverà presto). Totdat het kwart over vier is en het stoom ongeveer uit mijn oren komt. Ik loop naar haar toe, leg de telefoon door het glas op haar toetsenbord en ik tik met mijn wijsvinger op het beeldscherm waar mijn Google Translate mijn vraag in het Italiaans laat zien. Ze wil de telefoon teruggeven maar ik maak geloof ik vrij duidelijk dat dat niet de bedoeling is. Ze leest de tekst en ineens is het binnen 5 minuten geregeld. Ik ben ook gewoon te lief weer, dat ik een uur eerder moeten doen maar goed. Bij de specialist krijg ik de foto’s te zien op het beeldscherm en daar maak ik foto’s van. Ik vraag nog waarom de dokter in het ziekenhuis van Arco heeft aangegeven dat een operatie niet nodig is en nu ineens wel. Het antwoord was onbevredigend simpel. In Arco zijn het geen specialisten en deze dokter is dat wel. De assistent-dokter zegt glimlachend “What my colleague says is true, no matter what the doctor in Arco said. My colleague is the specialist and they are generalists”. Nou het zal wel. Ik heb in ieder geval de foto’s en net iets voor half vijf kan ik deze per mail naar Nederland mailen. Ik krijg vrijwel direct antwoord dat ze alles goed hebben ontvangen en hebben toegevoegd aan het dossier. Fijn, dat is geregeld. Snel terug naar Anita.
Anita heeft ondertussen contact gehad met Stan en met haar moeder. Waarom we de operatie niet een dag later hadden kunnen plannen. Nu wordt ook nog de verjaardag van Stan (komende maandag) compleet verpest. Shit, daar heb ik door al het regelen even niet bij stilgestaan. Ik bel meteen weer naar het ziekenhuis maar die zijn er blijkbaar maar tot half vier. Daarna snel mailtje gestuurd naar het secretariaat met de vraag of de operatie eventueel ook op woensdag zou kunnen. Ik krijg vrijwel meteen antwoord. Maandag even bellen maar dat moet lukken, er zijn nog een paar plekjes vrij op de woensdag. Dat is fijn! Dan kunnen we maandag proberen er toch nog een leuke verjaardag voor Stan van te maken. Leuk is anders maar we moeten er toch maar het beste van proberen te maken.
Wij rijden terug naar de camping. We stoppen eerst bij een apotheek om Paracetamol en spuitjes tegen trombose te kopen die Anita iedere dag zelf moet toedienen. Daarna rijden we naar een winkel in Arco waar we een rolstoel huren (ze hebben alleen nog een kinder rolstoel maar gelukkig past Anita daar nog net in dus blij mee). Terug op de camping is Stan uiters realistisch en relaxed. Eigenlijk ongelooflijk. Stan is een geweldige mooie kerel (trots en dankbaar zijn de eerste woorden die in mij opkomen). Stan en oma bereiden het eten en aan tafel bespreken we heel open wat de opties zijn. Dat zijn er niet zoveel maar we zijn er ook wel snel uit. We gaan maandag de verjaardag vieren en daarna gaan we met z’n drieën terug naar Nederland. Hoe precies bekijken we nog wel even en hangt ook af van ons gesprek maandag met het ziekenhuis. Opa en oma zouden dinsdag gaan maar wilden er nog een paar dagen bij boeken maar dat gaan ze nu ook niet meer doen. De lol is er wel een beetje af maar we gaan er de komende dagen toch nog iets leuks van proberen te maken en in Nederland kijken we dan wel verder maar ook dan proberen we nog wel iets van onze vakantie te maken. Is wel het minste dat we voor Stan kunnen doen.
Het was een lange en vervelende dag maar de avond is gelukkig hartstikke gezellig. We lopen naar het stadje Arco, eten daar een ijsje en daarna doen we op de camping nog wat spelletjes. Fijn dat we deze rotdag toch nog zo gezellig met elkaar konden afsluiten.
Er waren vandaag heel veel herinneringen maar daar kom ik later op terug maar denk aan wat er vandaag exact 3 jaar geleden gebeurde. Onze beroemde gezinsfoto waar we een ijsje in onze handen hebben in Lazise. Met Stan in het ziekenhuis na de hagelstorm aangereden op elektrische step. Nu Anita in rolstoel duwen, met Anne zo vaak gedaan. Spuit tegen trombose, heeft Anne zo vaak toegediend gekregen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar daarover later meer.
Zaterdag 25 juli
Redelijk geslapen maar al vroeg wakker en om half zeven was ik er wel klaar mee. Eerst lekker douchen en nu op terras (nu wel onder het genot van kopje koffie) het verhaal van gisteren schrijven in het dagboek. We hebben gisteravond al een heel programma voor vandaag bedacht dus maar eens kijken of we dat ook in de praktijk kunnen brengen.
Zondag 26 juli
Tot later…, nu eerst ontbijten.