Vanaf vandaag zijn we alledrie 4 dagen vrij en daar waren we best wel een beetje aan toe. Stan werd vanochtend al om 5 uur opgehaald door zijn vriend Yelte en zijn vader. Ze gaan met z’n drieën een paar dagen naar Oostenrijk. Supertof!
Anita en ik hebben daarom besloten met z’n tweetjes een paar dagen naar Terschelling te gaan om de Walk of Grief te lopen. Mocht je interesse hebben dan kun je op de website https://www.walkofgrief.nl/ meer informatie vinden. We hadden daar begin dit jaar over gelezen (https://ikmisje.eo.nl/artikel/arjan-en-anemoon-maakten-een-rouwpad) maar toen niet verwacht dat we al zo snel in de gelegenheid zouden zijn zelf dit pad met elkaar te gaan lopen. Best een beetje spannend maar vooral heel fijn en mooi dat we weer eens iets samen met z’n tweeën kunnen en mogen doen.
Donderdag 29 mei (Hemelvaartsdag) – Vertrek naar Terschelling
We vertrekken om half negen en gaan eerst langs het graf van Anne. Dat doen we bijna nooit samen dus dat was eigenlijk al een mooi en passend begin van de komende dagen.
De reis verloopt redelijk voorspoedig. Bij de Afsluitdijk staan we een tijdje stil waardoor onze marge qua tijd best wel slinkt maar uiteindelijk zijn we mooi op tijd voor de boot die om 11:55 uur vertrekt. De boottocht duurt 2 uur. Het weer is pet, het regent pijpenstelen maar binnen op de boot is het prima toeven en genieten van kopje koffie en thee, lezen wat, kijken naar buiten en doen een spelletje. Voor we het in de gaten hebben zien we de vuurtoren en meren we aan in de haven van Terschelling. Anita is er vroeger als kind al wel eens geweest, ik nog nooit.
We gaan als eerste naar de fietsenzaak Thijs Knop om onze gehuurde fietsen op te halen. Ze nemen onze bagage aan, die brengen zij naar ons verblijf op Terschelling. Binnen 10 minuten is alles geregeld en lopen we met 2 fietsen door de straten van West-Terschelling. We lopen wat winkeltjes in en besluiten eerst een kopje hete chocomel met slagroom te nemen voordat we met de fiets in de regen naar Strandhotel Terschelling (https://www.strandhotelterschelling.nl/) gaan.
Het is een half uur fietsen, we hebben de stevige wind mee, het regent gelukkig niet heel hard en de omgeving is prachtig dus we genieten eigenlijk meteen al van het eiland en de omgeving. Om half vier komen we aan bij het strandhotel. Onze begage is er al, we worden vriendelijk welkom geheten en binnen 5 minuten staan we in onze kamer. We wisten dat het hotel oud zou zijn (ze gaan verbouwen en we hadden bij het boeken ook niet heel veel keuze meer) maar het is prima. Ons uitzicht op de duinen en de Noordzee is prachtig. Het is prima zo, veel meer hebben we niet nodig.
Na wat opgedroogd te zijn lopen we over het strand naar de zee en weer terug. Het waait hard en het is nog best fris maar wel lekker om zo direct vanuit het hotel het strand op te kunnen lopen voor een frisse neus. We rusten even uit, zoveel hebben we nog niet gedaan maar we zijn beiden behoorlijk moe. Daarna gaan we eten in ons hotel. Doen we normaalgesproken nooit maar deze keer voor de 1e avond hadden we gereserveerd voor het diner. We waren er niet zeker van of het wat zou zijn maar het was heerlijk. Daarna samen nog een keer naar de zee gelopen terwijl de zon (ja die was er vanavond ineens en de regen was weg) onderging. Prachtige en rustgevende omgeving. Dat is ook nodig want echte rust had ik vandaag nog niet gevonden maar zo in de avond op het strand komt dat langzaam maar zeker toch vanzelf. We schrijven de naam van Anne in het zand. De eerste keer te dicht bij het water waardoor de golven de naam van Anne weg spoelde voordat ik een foto kon maken. Dan nog maar een keer, de naam van Anne kunnen we niet vaak genoeg schrijven 💜
Nog een spelletje rummikub gespeeld en daarna op onze kamer tijd voor onszelf genomen. Vandaag was best een goede dag. Niets geforceerds gedaan. Gewoon samen op pad. Anne bij ons in ons hart, haar stralende foto met brandend kaarsje in het raam, haar naam noemend, soms om herinneringen op te halen, soms gewoon omdat het even goed voelt. ‘Gewoon’ samen vrij en op pad.
Door de dag heen ontvingen we leuke foto’s van Stan en zijn vriend. Mooi om te zien dat ze vandaag al veel hebben gedaan en volop aan het genieten zijn. Daar worden wij ook gelukkig van.
Vrijdag 30 mei – Etappe 1
Vanaf half 9 stond er een prima ontbijt voor ons klaar met uitzicht op de zee en stralend weer. Een heerlijke start van de dag. We hebben besloten vandaag etappe 1 te wandelen die start in West-Terschelling. Het is vandaag dus eerst een half uur fietsen voordat we kunnen beginnen. Het duurt niet lang of Anita vraagt zich af waarom ik geen elektrische fietsen heb gehuurd. Het is tegen mijn ‘principes’ maar misschien kunnen we de fietsen aan het einde van de dag wel inruilen. Dat geeft Anita moed. We beginnen met een kopje koffie en thee op het buitenterras van Hotel/Restaurant Zeezicht en daarna beginnen we de 15km lange 1e etappe vanaf de vuurtoren De Brandaris.
Het was een lange maar prachtige tocht door een afwisselende maar eigenlijk altijd schitterende omgeving. Soms waren we stil, verzonken in eigen gedachten, soms verwonderden we ons om hetgeen we zagen en soms hadden we ook mooie en fijne gesprekken met elkaar. Over ons, over Stan maar natuurlijk ook over Anne. Wat we moeilijk vonden en vinden, waar we ons schuldig over voelen of in tekortgeschoten voelen maar we halen ook mooie herinneringen op en praten er met elkaar over hoe we dat levend kunnen houden. Hoe we er voor zorgen dat Anne niet vergeten wordt, hoe we haar sprankelende gezicht, haar prachtige lach, haar liefde, haar kracht en haar sprankelende persoonlijkheid voort kunnen laten leven, niet alleen in ons leven maar ook in dat van anderen. Dat is een gedachte die mij de laatste tijd sowieso al veel bezighoudt en dan is het ook fijn om er nu zo met elkaar over te kunnen praten.
Onderweg komt er meerdere keren een lila vlindertje op ons pad. We benoemen het, weten niet goed wat we ervan ‘moeten’ vinden maar we accepteren het als iets moois. We krassen onze eerste regel van het gedicht ‘Loslaten is iets anders dan achterlaten’. We staan stil bij de Eenzame Boom, het symbool van de Walk of Grief. Een boom die je van ver op het eiland kunt zien, een prachtig silhouet heeft en automatisch iets met je doet. We doen er vandaag lang over, zo lang dat mijn horloge de route net niet helemaal kan registreren. Om 11 uur vertrokken bij de Brandaris en om 17:00 uur komen we aan bij ons eindpunt in Midsland. Om half zes brengt de bus ons terug naar West-Terschelling waar we om 18:00 uur hebben gereserveerd in restaurant Roots. Zonder daar echt mee bezig te zijn geweest past alles precies qua tijd en hebben we samen een mooie dag met elkaar mogen beleven.
Zaterdag 31 mei – Etappe 3 (gedeeltelijk)
Ook vandaag zijn we begonnen met een lekker ontbijt. Ik had zelf niet zo lekker geslapen maar verder voelen we ons goed en hebben we weinig last van de lange wandeling van gisteren. Vandaag is het opnieuw prachtig weer. Na flink puzzelen en overleg besluiten we om vandaag de 3e etappe te doen en dan niet helemaal bij het begin te beginnen en ook niet helemaal bij het einde te eindigen. In plaats van 19km lopen we vandaag een kleine 14km. We fietsen naar het Heartbreak Hotel en parkeren daar onze fietsen. We drinken een kopje koffie/thee en dan wandelen we zo’n 2,5km naar ons startpunt. Het is vandaag vrij rechttoe rechtaan. Eerst aan de rechterkant van de duinen door duinen, broedgebieden en heide. Bij het drenkelingenhuisje steken we de duinen over naar het strand en vandaar lopen we over het strand terug naar het Heartbreak hotel.
Ook vandaag hebben we fijne gesprekken met elkaar maar hebben we ook de nodige momenten dat we in stilte en met onze eigen gedachten verder lopen. In het drenkelingenhuisje hebben we op 2 plaatsen een hartje met Anne geschreven. Op het dak met de datum van vandaag en onder de bank de geboortedatum 10-08-2006 en de dag waarop Anne haar laatste adem uitblies 11-03-2024. Net als de Eenzame Boom doet ook dit drenkelingenhuisje automatisch iets met je. Moeilijk uit te leggen maar het was mooi om er te zijn en om de naam van Anne daar achter te laten in een hartje, zoals Anne voor altijd in ons hart zal zijn.
Terug bij het Heartbreak hotel nemen we een broodje kroket en milkshake en dan fietsen we langs de Waddenzee naar West-Terschelling waar we om half zeven hebben gereserveerd in restaurant Zeezicht. We hebben daar heerlijk gegeten. Tijdens het eten bekijken we wat foto’s op OneDrive die op deze op deze dag in de afgelopen jaren zijn gemaakt. Daar kwamen ook de foto’s uit 2022 voorbij waarbij Anne en ik bij het PMC waren voor controles en MRI-scans en er op dat moment toevallig ook een foodtruck festival voor het personeel en patiënten was. Mooie foto’s en prachtige herinnering. Er stond toen ook een photobooth waar Anne en ik toen foto’s hebben gemaakt. Bij het zien van die foto’s brak ik even, schoten de tranen in mijn ogen. Op dat soort momenten is het gemis van Anne even heel heel groot, even extra pijnlijk en voelbaar. Neemt niet weg dat dat soort foto’s heel waardevol en dierbaar zijn.
Na een kopje koffie gedronken te hebben zijn we naar het schattige theatertje gelopen dat zo ongeveer naast het restaurant staat. We hadden gisteren via Whatsapp gereserveerd en geen idee wat we konden verwachten. Misschien zijn we wel de enige maar niets was minder waar. Er passen 47 mensen in dit theater en er waren nog 2 lege plekjes. Superleuk en de film was ook mooi en toepasselijk. De film ‘The Way’ uit 2010 werd getoond. Het was inspirerend, herkenbaar en grappig en luchtig tegelijkertijd. Een mooie afsluiter van een opnieuw mooie en bijzondere dag.
Zondag 1 juni – Etappe 5 (soort van)
Na een wat mindere nacht slapen begonnen we vandaag met het inpakken van onze koffers om daarna te genieten van het lekkere ontbijt. Het is iets minder zonnig en het waait flink maar het is droog dus prima weer voor deze al weer laatste dag op Terschelling. Bij de box van de Walk of Grief zat een envelop en een (blanco) kaartje. De uitnodiging bij etappe 1 was om op dat kaartje te schrijven waarom en/of voor wie je de Walk of Grief loopt en deze kaart in de envelop te doen en deze door deze door de brievenbus van de vuurtoren De Brandaris te werpen. Vanochtend hebben we gehoor gegeven aan deze uitnodiging. Anita heeft de tekst op haar telefoon geschreven en ik heb het op het kaartje geschreven.
We betalen en nemen afscheid van het hotel. De bagage laten we achter, die wordt later opgehaald door de fietsverhuur. Wij fietsen naar Paal 8. Wandelen wat over het strand. Lezen stukjes uit het boek. Mijmeren we wat en lopen een stukje het water van de Noordzee in en besluiten dan om door te fietsen naar halverwege etappe 5. Helemaal lopen vandaag lukt niet omdat we dan aan het einde de fietsen weer moeten ophalen en hier is geen openbaar vervoer. Onderweg stoppen we even bij de Cranberries Bessenschuur voor een kopje koffie/thee en uiteraard een cranberrie taartje.
Na een flink stuk fietsen komen we onverwacht aan bij de haven van West-Terschelling. Hmm, we doen iets niet helemaal goed. We fietsen een stukje terug en besluiten dan een pad te nemen wat ons wel zou kunnen brengen bij paal 3 waar ook de laatste regel van het groeiende gedicht te vinden zou moeten zijn. Al lopende merken we al snel dat we niet gaan komen waar we denken te moeten komen. Gaan we door (de duinen liggen nog wel heel ver weg) of keren we terug. We besluiten door te lopen. Onderweg zien we de lila vlindertjes weer. We merken het op maar lopen ook door. En terwijl we doorlopen merk ik ineens dat ik daar heel veel moeite mee heb. Ik zit ermee en spreek het uit naar Anita. Of dat vlindertje nu Anne is, of een teken van Anne of gewoon ‘zomaar’ een vlindertje, wat maakt het uit?! Het is een vlindertje dat ons doet denken aan Anne, het brengt je qua gevoel dichter bij Anne, je voelt haar nabijheid en wat maakt het dan uit of dat echt is of niet, het gevoel is er. Ja, helemaal eens en we besluiten bij het zien van deze vlindertjes niet zomaar voorbij te lopen. Het duurde even voordat we weer een lila vlindertje zagen maar uiteindelijke werden we meerdere keren vergezeld door 1 of meerdere lila vlindertjes. Mooi, het gaf een gevoel van rust en troost en dat was voldoende.
Na een lange tocht komen we bij de duinen. We kruipen het bos uit en wat blijkt, daar staat het paaltje met de laatste regel van het groeiende gedicht. Okay, best prima gedaan. We klimmen de duinen op om even te genieten van het prachtige uitzicht. We krassen de laatste regel van het gedicht en besluiten dan om dezelfde weg terug te lopen, een andere optie is er eigenlijk niet maar zo erg was dat ook weer niet.
Uiteindelijk hebben we vandaag nog best wel een flink stuk gelopen. Meer dan we hadden verwacht maar het was mooi en goed. We posten ons kaartje bij de Brandaris en dan leveren we onze fietsen in. We kopen nog een souvenirtje voor onszelf en een paars schelpendoosje voor bij het graf van Anne. We lopen nog even naar het VVV kantoor waar we het logboek van de Walk of Grief bekijken om er daarna zelf ook een stukje in te schrijven. We hebben nog even de tijd om een bakje kibbeling te eten in de haven en dan is het tijd om naar de boot te gaan. Deze keer de snelboot die er 55 minuten over doet in plaats van 2 uur. Voor vandaag best fijn. Om kwart voor zes zitten we al in onze auto onderweg naar huis.
Onderweg krijgen we updates van Stan dat zij de hele dag in de file staan en pas na elf uur thuis zullen komen. Wij zijn uiteindelijk om 8 uur thuis en Stan wordt om 11 uur thuisgebracht. We hebben alledrie genoten van een paar heerlijke dagen!
