Vanochtend kreeg ik in het RMD weer 2 kaarten dus heb ik traditiegetrouw op het balkon een filmpje gemaakt van het openen en het voorlezen van deze kaarten (ik word nog een keer volleerd vlogger maar ik zie en hoor mezelf niet graag terug dus ik ga er geen hobby van maken 😀). Wel heel erg leuk al die kaartjes! Anne wordt blij van het kijken van deze filmpjes, het zien van de kaarten en horen/lezen van de lieve berichtjes ♥️
Toen ik vanochtend aankwam in het ziekenhuis bleek dat Anne vannacht helaas niet zo’n hele goede nacht achter de rug had. De pijn is eerlijk gezegd niet onder controle en dat maakt dat ze niet comfortabel ligt en daardoor ook niet goed kan slapen. Desondanks heeft ze nog best wel wat slaap kunnen pakken en is het verder allemaal goed gegaan. De bloedtesten waren goed en ook alle andere zaken die 24 uur per dag worden gecontroleerd zijn goed dus dat is natuurlijk superfijn.
Vandaag was het een ‘rustige’ dag. Dat rustig zet ik met opzet tussen aanhalingstekens want als je op zo’n dag wat werk probeert te doen kom je er achter dat rustig een ruim begrip is. Zo ongeveer iedere 10 minuten is er wel iets waardoor je je laptop weer opzij legt. Is het niet het ene alarm dan is het wel het andere alarm en is het niet de ene dokter dan is er wel een verpleegkundige die de kamer inkomt voor een gesprek, voor controles of het aanbrengen van de medicijnen. En dan is Anne er ook nog die uiteraard de alle aandacht en hulp krijgt die nodig is. Begrijp me niet verkeerd, is helemaal niet erg, we zijn tenslotte in het ziekenhuis en niet op kantoor maar toch.
Anne is ook vandaag erg moe en heeft dus ook best wel veel last van pijn. Het enige dat ze daar op dit moment aan doen is Anne vertellen vaker op de morfine knop te drukken. Ik heb nog voorgesteld deels terug te gaan naar de fentanylpleister omdat ik het idee had dat dat beter werkte maar dat willen ze in deze fase van de behandeling (nog) niet doen. Verder is Anne met enige regelmaat nog steeds misselijk maar overgeven heeft ze vandaag gelukkig niet gedaan. Wel is eten nog steeds geen optie. Ze heeft wel wat pogingen gedaan maar verder dan 2 hapjes brood en een paar hapjes van een Danone is het ook vandaag niet gekomen. In overleg met de dokter en diëtist wordt besloten vandaag de sondevoeding flink op te voeren omdat het nu wel echt belangrijk begint te worden dat Anne meer (energie) binnen gaat krijgen. Daar starten ze meteen mee zodat Anne overdag 2x en de hele nacht voeding krijgt. Nog wel steeds langzaam om te voorkomen dat ze het niet goed verdraagt. Tot op heden lijkt dat goed te gaan.
Dokter Minard komt ook nog even kijken en praten met Anne. Ze is blij met hoe het tot op heden gaat. Ze gaan vanaf morgen 3 dagen naar Mexico en komt daarna weer bij Anne kijken maar is al die tijd wel bereikbaar. Ze geeft aan dat het onvoorspelbaar is wanneer we effect gaan zien, kan over enkele dagen zijn maar kan ook pas over weken zijn.
De neurologische test wordt uiteraard ook weer afgenomen. Ik was even bang dat Anne de mist inging (deed ze ook maar dat had te maken met gespreksonderwerp van daarvoor waardoor ze even in de war was). Op de vraag welke maand het is zei ze november maar op de vraag of ze daar zeker van was werd het meteen gecorrigeerd. Verder was het een dikke 10 (eigenlijk een 10+ omdat ze Villejuif zegt i.p.v. Parijs op de vraag waar we zijn).
Anne krijgt ook de ‘opdracht’ wat vaker het bed uit te gaan, al is het maar even om de benen te strekken. We hebben daarom vanmiddag een spelletje (het nieuwe Quirkle kaartspel) uit bed gespeeld. We hebben het niet af kunnen maken maar het is een begin en al veel meer dan we de afgelopen dagen konden doen. Vanavond hebben we zelfs het 1e deel van een nieuwe serie van 50 minuten af kunnen kijken hoewel de laatste 10 minuten wel zwaar waren voor Anne. Neemt niet weg dat ook dit al wel meer is dan de afgelopen periode is gelukt.
Al met al wel een redelijke dag. Het is allemaal niet geweldig en best wel zwaar voor Anne. Ze lijkt ook weer meer (neus)verkouden te worden. Vanavond hebben we de neusgaten met een zoutwateroplossing doorgespoten maar echt geholpen heeft dat nog niet. Maar ondanks dat lijkt er nu wel een stijgende lijn te zijn ingezet. Anne zit nog wel steeds in aplasie maar de witte bloedcellen zijn weer licht aan het stijgen en de koorts is echt helemaal weg. Dat zijn dus goede berichten.
Nu hopen dat Anne vannacht wel lekker kan slapen. Ze maakte zich daar net wel zorgen over omdat ze geen lekkere houding zonder pijn kon vinden maar uiteindelijk verwacht ik dat de moeheid in combinatie met de morfine het over zal nemen. Laten we het hopen.
Morgen komt Anita met oma Anja en opa Jan naar ons toe. Donderdag zal ik dan met Jan terugrijden naar huis en nemen Anita en Anja het hier van mij over.
Welterusten.
