Afgelopen nacht heeft Anne wat minder geslapen maar ze heeft niet direct een hele slechte nacht achter de rug. De koorts kwam en ging en toen ik vanochtend bij haar kwam leek het erop dat de koorts weg was. Om half 11 bleek de koorts echter weer terug te zijn en hebben ze meteen dokter Minard gebeld wat te doen. Ze besluiten via het infuus een andere antibiotica toe te dienen. Uitslagen van de bloedtesten van gisteren zijn er nog niet, duurt meestal zo’n 2 dagen. Ook vanochtend wordt er weer bloed afgenomen en nemen ze opnieuw een covid-test af omdat Anne wat verkouden begint te worden. De verstopte neus begon een paar dagen geleden al en sinds gisteravond begint ze ook wat meer te hoesten (vanochtend bij het douchen zelfs vervelend veel met ouderwets veel slijm).
De dag begint voor Anne ronduit beroerd. Ze voelt zich helemaal niet goed, is ontzettend misselijk en op een gegeven moment komt alles er weer uit en dat terwijl er eigenlijk al niets meer in haar maag zit. Daarna nog wel een half broodje met jam gegeten maar dat is natuurlijk niet voldoende. De voeding gaat echt nog wel een ding worden (is het al).
Ze doen hier steeds heel moeilijk met geven van medicatie tegen de misselijkheid. Dat heeft deels te maken met de chemo maar toch snappen we dat niet helemaal. Gelukkig kwam de dokter om half twaalf vertellen dat ze een ander middel tegen de misselijkheid via het infuus gaan geven en dat als dat niet voldoende is Anne kan vragen naar een extra middel (haldol). Of het helpt weten we nog niet maar het is wel fijn dat er nu iets meer mogelijk lijkt te zijn.
Om half 1 worden er weer controles gedaan en is de temperatuur gezakt naar 37.7 dus dat is fijn. Het eten voor de lunch komt binnen maar Anne is heel moe, moet niet denken aan eten en doet haar ogen dicht om te slapen. Misschien wel even goed ook.
Ik ga geven terug naar het RMD om de was te doen en ga daarna snel terug om er op tijd bij te zijn als ze de 3e rond chemo komen aansluiten. Ook vandaag krijgt Anne hetzelfde als de vorige twee keer, dus opnieuw 2 verschillende medicijnen. Dat is vandaag voor het laatst, morgen krijgt ze maar 1 medicijn.
Helaas wordt het beroerde gevoel vanmiddag alleen maar erger. Anne is heel erg moe en slaapt/rust veel. Eten is geen optie en iets doen ook niet. De 3 meter lopen naar het toilet zijn eigenlijk al te veel en ondanks de medicatie blijft de misselijkheid hevig aanwezig. En ook vanmiddag moet Anne op een gegeven moment heel veel overgeven. Er blijft echt niets binnen. Helaas is ook de koorts terug en die zal vandaag ook niet meer verdwijnen ondanks medicatie. Vanaf vanmiddag tot half elf vanavond zit de temperatuur stabiel rond 38.7. Ze staan een beetje voor en raadsel waardoor het komt, ze denken dat het mogelijk een reactie is op de chemo maar weten doen ze het niet. Naar alle waarschijnlijkheid zal dokter Minard morgen komen om hier iets (hopelijk) zinnigs over te zeggen. Hoe beroerder hoe noodzakelijker een kadootje dus deze keer een gouden envelop. Blijkt een heel lief kaartje van Eva en Kristel te zijn die een glimlach brengt op het gezicht van Anne en dat is de de kleur van de envelop waard.
Het avondeten laat Anne eigenlijk helemaal schieten. Ze voelt zich beroerd. Vanavond zit ze nog wel lang met haar schoolvriendin Lysanne te videobellen en dat doorbreekt toch eventjes het rotgevoel dus dat was wel heel fijn.
Ik blijf nog even wat langer bij Anne omdat hier ineens heel hard regent en onweert. Op zich ook prima want de verpleegkundige komt tussen half 10 en kwart voor 11 alle laatste zorg voor de nacht doen. Anne krijgt een nieuwe fentanylpleister, paracetamol tegen de koorts en de pijn, haldol tegen de misselijkheid, morfine tegen de pijn en ondertussen krijgt ze nog steeds vocht en (met tussenpozen) antibiotica via het infuus. Tussen de bezigheden door wordt Anne heel misselijk en geeft ze weer veel over. Dat lucht wel op maar goed is het niet en de medicatie die ze net had genomen kan ze nog een keer nemen. Erg vervelend allemaal. De temperatuur is ook nu 38.7. En oh ja, de uitslag van de coronatest was negatief (beetje goed nieuws kan geen kwaad 🙂
Het is nu elf uur. Anne gaat slapen en krijgt hopelijk een lange en goede nachtrust en ik ben inmiddels terug in het RMD waar we inmiddels al weer een week verblijven. Dagen duren soms lang maar nu ik erbij stilsta dat we alweer een week verder zijn gaat het toch ook best wel weer snel allemaal.
