Anne heeft vannacht een redelijke nacht gehad. Vannacht had ze nadat ze naar het toilet was geweest wel overgegeven. Toen ik vanochtend bij haar kwam voelde ze zich echt beroerd. De koorts had de hele nacht aangehouden en vanochtend was de temperatuur 38.7. Om 11 uur was de temperatuur echter al 39.7 en zat Anne rillend en trillend in bed en had in de 2 uur dat ik er was al 3x veel overgegeven. Gaat niet lekker dus. Ze nemen opnieuw bloed af, geven paracetamol en antibiotica via het infuus en gaan nadenken over alternatieve medicatie om de misselijkheid tegen te gaan. De morfine tegen de pijn neemt Anne oraal maar dat zorgt er inmiddels voor dat ze het ongeveer direct weer uitspuugt dus vanmiddag zullen ze dat ook via het infuus gaan regelen.
Het is nu kwart voor 2 en ligt Anne eindelijk een beetje rustig in bed en hoop ik dat ze gewoon even in slaap valt. Ze is ontzettend moe en iedere inspanning, hoe klein ook is op dit moment eigenlijk te veel dus rust rust en nog eens rust. Je weet nu meteen weer wat voor een rotspul chemo is. We weten dat het nodig is en het veel kan opleveren maar het kost op dit moment ook best wel veel. Gelukkig is dit de laatste dag chemo en hopelijk vinden we dan snel weer de weg terug omhoog. Het geeft mij even de gelegenheid om via Teams deel te nemen aan het projectoverleg van het werk.
Iets over drieën komen ze de laatste chemo aansluiten. Deze keer maar 1 medicijn (fludarabine). De dokter komt langs om opnieuw de nodige controles te doen (koorts is vanmiddag rond de 38.7, de bloeddruk goed en de hartslag tussen de 140 en de 150). Ze maakt ook een foto van de bobbel bij het borstbeen met een meetlint ernaast. Dat zullen ze de komende dagen met enige regelmaat gaan doen om het effect van de behandeling te monitoren. De verwachting is dat het na de behandeling van komende vrijdag eerst zal groeien en daarna weer zal slinken (wie weet zelfs wegtrekken). Na de chemo worden alle leidingen weggehaald en dat wat er nog nodig is wordt vervangen. Anne krijgt nu ook een tasje met een morfinepomp. Als ze pijn heeft kan ze op het knopje drukken en krijgt ze een beetje morfine toegediend via het infuus.
Dit is voor Anne een zware dag in alle opzichten. In totaal heeft ze overdag 6x veel overgegeven en eigenlijk niets gegeten. Alleen vanavond een paar hapjes droog brood maar ook die gingen er na een uurtje uit. Alles kost enorm veel moeite en iedere inspanning zorgt meteen voor extra misselijkheid (en in veel gevallen overgeven). Zelfs praten kost haar veel moeite, grootste deel van de dag was het alleen enkele woordjes fluisteren. Dat laatste is eigenlijk nog de beste graadmeter voor hoe pittig Anne het op dit moment heeft. Bij de laatste controles voor het slapen gaan bleek Anne 40 graden koorts te hebben. De dokter komt langs voor extra controles maar ze besluiten dat er naast het geven van extra paracetamol op dit moment even niet iets anders hoeft te gebeuren. Slapen is het beste dat Anne nu kan gaan doen.
Ik ben nog even bij Anne gebleven maar iets over 10 samen besloten dat Anne lekker gaat proberen te slapen en dat ik terug ga naar het RMD. Mocht er iets zijn (hoe onbelangrijk het misschien ook lijkt) mag ze me altijd appen of bellen (ik tenslotte niet voor niets hier). Ik hoop vooral dat ze gewoon een hele lange nacht kan doorslapen en dat ze dan morgen een wat betere dag heeft (dat zou zo fijn zijn voor haar). We gaan het zien. Welterusten voor nu.
