Vandaag was het al weer tijd voor de 3e chemokuur dus een middagje ziekenhuis. De oncoloog had vorige week aangegeven dat er vandaag geen nieuwe dingen besproken zouden worden dus ik ben gaan werken en Anita is met Anne naar het PMC gegaan. Om half 2 zouden ze de PAC gaan aanprikken maar het was zo druk dat ze eerst het onderzoek bij en gesprek met oncoloog Stephanie Smetsers gingen doen. Uit de lichamelijke onderzoeken kwamen geen vreemde dingen boven tafel.
In het gesprek ging het nog een keer over de immuuntherapie. We moeten dat niet zien als laatste redmiddel maar er is zo weinig over bekend dat het gewoon verstandiger is nu door te gaan op de ingeslagen weg en de immuuntherapie achter de hand te houden. Ze gaan nog wel contact opnemen met Frankrijk voor verdere informatie. Wel is het duidelijk dat deze therapie (voorlopig) niet naar Nederland gehaald kan/zal worden.
Ook de rug komt opnieuw ter sprake. Anne heeft er nu weer iets minder last van maar over de hele linie lijkt ze er wel steeds meer last van te ondervinden. Daarom besloten dat er opnieuw een afspraak met de orthopeed zal worden gemaakt om te kijken hoe het ervoor staat en of ze daar op dit moment iets aan kunnen doen.
Daarna kreeg het gesprek onverwacht een emotionele wending. Dokter Smetsers gaf aan dat ze tijdens de chemokuren al willen beginnen met bestralen. Hoe en wat precies weten we nog niet, ze gaat eerst nog in overleg met de radiologen. Hoe het gesprek vervolgens verliep en wat er precies is gezegd konden Anita en Anne niet meer exact terughalen maar het was wel duidelijk dat het Anne diep raakte en ze erg verdrietig van werd van hetgeen dokter Smetsers vertelde. Ze gaf aan dat bij de terugkeer van deze tumor de kans op genezing erg klein is. Waarom ze dat vertelde, wat de context was en hoe ze het precies vertelde kan ik nu niet zeggen maar ook al wisten we dit, deze zin kwam hard binnen. Het goede nieuws van afgelopen donderdag kwam daardoor ineens in een ander daglicht te staan. Misschien is het door Anne en Anita niet helemaal goed opgevat maar het feit dat dokter Smetsers tegen Anne zei ‘je kunt me nu wel schieten he?!’ geeft wel aan dat de boodschap echt was. Ik ga daarover ook nog wel vragen stellen om duidelijk te krijgen waarom dat in deze situatie nog een keer extra gezegd is, of daar een nieuwe reden voor is of dat dit eigenlijk ‘gewoon’ een herhaling is van de boodschap die wij natuurlijk al een tijdje kennen (maar misschien iets te vaak wegdrukken naar de achtergrond).
Na dit gesprek werd de chemo aangesloten en is de start van de 3e kuur een feit. Anne had daarna nog een lang gesprek met psycholoog Jennifer. Fijn dat dat kan. Ze kwamen daarna ook dokter Rik weer tegen en hebben nog even gezellig gekletst over de komende Zuiderzeevaart waar Rik ook bij zal zijn.
Inmiddels was het al laat geworden dus hebben de dames even heerlijk gegeten in het restaurant van het PMC. Even een gezellige afsluiter van een uiteindelijk best wel emotionele en vermoeiende dag.
