Het was vandaag de laatste dag van dit ongelooflijk moeilijke en verdrietige jaar 2024. We krijgen deze dagen nog wel eens de vraag hoe we deze dagen ervaren en dat is een goede maar moeilijk te beantwoorden vraag. Laat ik beginnen met jullie te bedanken dat jullie deze vragen durven en blijven stellen. Niet dat ik altijd zit te wachten op het beantwoorden (ja, ik ben best wel vaak egoistisch) maar ik vind het wel heel fijn dat jullie aan ons (blijven) denken. Dat doet veel meer dan jullie misschien zouden verwachten. Naast misschien egoïstisch is het ook best vaak eenzaam. Het liefst zou je heel heel vaak praten over Anne, over je gevoelens, het verdriet, het gemis, de vragen en de verwijten, het niet weten, het ontbreken van energie en zin in wat dan ook. Maar als dan iemand op je pad komt is het ook zo vaak zo dat je op dat moment in een ander gevoel zit, het niet raakt wat je misschien 5 minuten daarvoor wel voelde.
Hoe wij de maand december hebben ervaren? Best wel moeilijk en ook wel dubbel. Het brengt heel veel (mooie maar ook pijnlijke) herinneringen boven. Dat zorgt er soms voor dat het je allemaal gestolen kan worden, er helemaal geen zin in hebt. Maar het zorgt ook voor afleiding, zorgt ervoor dat je ergens mee bezig bent. Zo is het met de kerstboom, je hebt er geen zin in, denkt alleen maar hoe mooi Anne dat vond maar het houd je ook bezig. Denk maar aan de kadootjes. Eigenlijk wil je het helemaal niet, zie je als een berg op tegen 1e kerstdag, de dag die altijd alleen voor ons gezin was (en is en blijft). Kerst was het domein van Anne, zij trok de kar, vond het geweldig, maakte de meest creatieve dingen en verzon de meest leuke en originele kadootjes. Hoe doe je dat zonder Anne?! We hebben daar met z’n drieën over gesproken en Stan was daar gelukkig meteen heel duidelijk in, laten we het vooral blijven doen zoals Anne het mooi vond. Dat zal best moeilijk zijn maar dat mag ook. En dan oudejaarsavond. Heb je zin in vuurwerk? Nee natuurlijk niet, nooit gehad en nu al helemaal niet. En als Stan het dan wel leuk zou vinden om iets af te kunnen steken, niet veel, niet groot maar wel iets? Moet je dat dan tegenhouden omdat mijn hoofd er niet naar staat? Nee, wij denken van niet dus doe je ook mee aan oudejaarsavond. Dus ja, vaak moeilijke momenten maar ook momenten waarop je bezig bent of er gezelschap is waardoor er afleiding is. En als we dan eerlijk zijn dan zien we nog het meest op tegen het nieuwe jaar. Om heel veel redenen.
Kerstkaart
We hebben er best wel even over nagedacht of we dit jaar wel een kerstkaart wilde maken en versturen. Eigenlijk niet en als we het wel doen, wat moeten we dan überhaupt zeggen?! Maar tegelijkertijd was er ook iets in ons waardoor we het wel wilden. Dit is misschien juist wel het moment om het te doen. We vinden het niet fijn als andere mensen zich ‘verstoppen’ vanwege het verlies en gemis van Anne, dan moeten wij dat ook niet doen. Het is ook fijn om op deze manier Anne weer te laten zien en het over haar te hebben maar ook te delen hoe moeilijk wij het vinden. Ja en dan weten we inderdaad niet wat mensen ervan vinden maar misschien moet ik ook eens ophouden mij daar druk over te maken. Anita vond het sowieso een goed idee dus toch maar achter de laptop gekropen en voor je het weet (bij wijze van spreken dan 🙂 is er een kerstkaart waar we achter kunnen staan.
Kerstdagen
Op kerstavond zijn we met beide opa’s en oma’s gaan eten bij de ouders van Anita. Vooraf zijn we eerst met mijn ouders naar Anne geweest. Het was een fijne en gezellige avond. Voor opa en oma van Baarle had ik een fotoboek gemaakt met daarin foto’s van Anne en opa en oma door de jaren heen. Ik had er lang tegenaan gehikt om dit boek te maken, was lastiger dan ik van tevoren had gedacht maar het is een mooi boek geworden en voor opa en oma een waardevol cadeau.
Eerste kerstdag was altijd de dag van ons gezin en we hebben met elkaar afgesproken dat we dat ook zo houden. Ik keek er behoorlijk tegenop maar we hebben er samen toch een mooie dag van kunnen maken. We begonnen met een lekker ontbijtje en daarna was het tijd voor de kadootjes onder de kerstboom. Ook dit jaar veel te veel maar wat anderen daarvan denken kan ons echt helemaal niets schelen. We willen elkaar even verwennen en dat is gelukt. Stan had bedacht dat het leuk zou zijn om het spelletje bolletje-bolletje te spelen en de winnaar van iedere ronde mocht bepalen wat het volgende kadootje zou worden. Dat was echt heel tof want daardoor was het net anders dan andere jaren en door het spelelement konden we de spanning en de soms aanwezige emoties op een natuurlijke manier even opzij zetten en lol beleven aan het spel. We hebben geprobeerd Anne er zoveel mogelijk bij te betrekken. Niet alleen met foto’s maar ook door te doen wat zij leuk vond. Zo hebben we haar platenspeler weer gepakt en de bekende (enige) kerstplaat grijsgedraaid. Is dat voldoende? Nee natuurlijk niet, bij lange na niet zelfs maar ondanks dat hadden we het goed met elkaar. Soms zijn de emoties op de achtergrond, soms ineens op de voorgrond als (bijvoorbeeld de kleur van) een kado doet denken aan Anne en gelukkig kon en mocht dat vandaag allemaal.
Op 2e kerstdag gaan we aan het einde van de dag naar opa en oma van Baarle om met de hele familie kerst te vieren. Iedereen heeft wat lekkers gemaakt. Stan en Anita zijn ook heel druk geweest met het maken van de traditionele zelfgemaakte carpaccio en ragout. Na het diner was er nog een gezellige pubquiz door Chris georganiseerd waardoor we met elkaar een mooie en gezellige avond hadden.
Herinneringen kerst 2023
Bij het terugkijken van foto’s en filmpjes van afgelopen kerst kwam ik onverwacht ook de foto’s tegen die ik had gemaakt van de brief die Anne voor Anita en mij had geschreven. Het is zo raar (en zo frustrerend) dat mijn geheugen mij zo ontzettend in de steek laat. Ik ben zoveel kwijt en deze brief was ik dus ook kwijt totdat ik deze foto’s zag en alles ineens weer bovenkwam. Het was en is een ontzettend prachtige brief maar wat moeilijk om die nu weer te lezen. Nu ik het schrijf huil ik weer en trekt alles in mijn lichaam samen en doet het zeer. Die brief laat zo prachtig zien wie en hoe Anne was, die brief mag niet vergeten worden dus daarom zet ik deze foto’s er gewoon bij. Het is ook niet geheim, het is wel persoonlijk (en dat is een understatement).
Het graf van Anne
Bijna iedere dag ga ik wel even bij Anne langs om even in gedachten bij haar te zijn en maak ik een foto van wat ik zie. Soms lijkt het alsof alles hetzelfde is maar dan blijkt er toch ineens een nieuw plantje te staan of een mooie steen te liggen.
December 2024
Hieronder nog wat foto’s van bijzondere momenten in deze maand.
Gedichten
Soms valt je oog onverwacht op een mooi gedicht of een tekst die precies vertolkt wat je voelt. Soms stuurt iemand van jullie ineens een prachtig gedicht of vinden we een steen bij Anne met een troostende tekst. Hieronder een paar voorbeelden.
