Ik weet niet precies hoe het met jullie lezers van dit dagboek gaat maar wij vinden het leven nog niet zo makkelijk en dan zeg ik het voorzichtig. Je blijft het zeggen maar alles is anders geworden, over alles lijkt een donkere grijze sluier te liggen en naast de tranen en de pijn van het missen van Anne is er ook de chaos in het hoofd waar een storm aan gedachten en vragen raast waardoor gedachten en gevoelens alle kanten op slingeren. We slaan ons alledrie er zo goed mogelijk doorheen en natuurlijk gaat dat de ene keer beter dan de andere keer. Anita op haar werk waar ze gelukkig veel steun krijgt van collega’s, Stan op school waar hij het gewoon hartstikke goed doet en daarnaast zo ongeveer ieder vrij moment probeert af te spreken met vriendjes. Waarschijnlijk een vlucht maar tegelijkertijd vooral heel fijn dat hij zoveel vrienden om zich heen heeft die mooi, goed en normaal met Stan omgaan en daardoor het leven zo normaal en dragelijk mogelijk maken. Wel zien we een beetje op tegen de komende vakantieperiode. Een tijd waar we normaalgesproken lang van tevoren naar uitkijken maar nu is het vooral lastig/moeilijk. We willen er wel heel graag even tussenuit maar hoe gaan we dat doen zonder passief te worden (en ruimte te geven voor alle verdriet en ellende) of constant herinnerd te worden aan hoe we dit of dat met Anne zouden hebben gedaan en daar de pijn van te voelen. Laat het duidelijk zijn, Anne moet in ons gevoel, in ons hart, in onze gedachten mee op vakantie maar het zou tegelijkertijd ook mooi en fijn zijn als wij ondanks dat of juist daarom toch ook een beetje kunnen genieten en tot rust komen. We weten alleen nog niet zo goed hoe maar daar hebben we nog even voor..
Vanochtend had Anita eerst een gesprek met rouwtherapeut Janneke en vanmiddag zijn Anita en ik naar het Prinses Maxima Centrum geweest. We zouden eigenlijk alleen een afspraak met pedagogisch medewerker Amy hebben maar vanochtend afgesproken met maatschappelijk werker Laura een uurtje eerder te komen zodat we haar ook nog even konden zien en spreken. Het blijft raar om zonder Anne naar het PMC te rijden maar de meeste moeite heb ik nog als we bij het inrijden van de parkeerplaats langs de uitgang van het stiltecentrum komen waar op 11 maart Anne in de rouwauto werd gedragen. Niets aan het PMC geeft mij een negatief gevoel (tegenovergestelde zelfs) maar deze plek helaas wel. Om 14:00 uur gaan we met Laura een kamer in waar we een uur lang een goed en fijn gesprek hebben gehad met elkaar. Anita had de laatste dagen wat minder vaak hoeven huilen maar vandaag waren de tranen er weer. “Ik wil flink zijn maar ik kan het niet tegenhouden” is dan wat Anita zegt maar het is natuurlijk helemaal niet erg dat die tranen komen en er zijn. Geeft ook aan dat het een goed gesprek was.
Om 15:00 uur kwam Amy ons ophalen en bracht ons naar een andere kamer op de 1e verdieping. Ik dacht dat we alles wel hadden gezien maar op dit stukje van de afdeling waren wij nog nooit geweest. We hebben uiteindelijk tot bijna half zes met elkaar zitten praten. Een heel fijn en intens gesprek waarbij we veel herinneringen hebben opgehaald en daarbij was er gelukkig ook ruimte om af en toe te (glim)lachen. Er liggen veel herinneringen in het WKZ waar Anne in 2020/2021 op de IC-afdeling lag en Amy een bijna dagelijkse bezoeker was van Anne. De magische klik tussen Anne en Amy, hoe ziek Anne was maar ook hoe sterk en bijzonder ze was, Anne’s day, de wensambulance, de lol met het waterpistool, het liedje dat Anne samen met Amy en de liedjesfabriek voor ons drietjes had gemaakt, de slaapverhaaltjes die Amy heeft geschreven en opgenomen voor Anne, bijna teveel om op te noemen. En natuurlijk de laatste maanden waarin het contact tussen Amy en Anne weer heel intiem was geworden. Heel anders dan destijds in het WKZ, in het PMC ging het vooral over moeilijke onderwerpen, stond alles in het teken van het naderend afscheid en waren ze samen bezig met wat Anne wilde achterlaten na haar overlijden. Heel bijzonder en heel fijn dat zo’n lief iemand als Amy zo’n belangrijke rol heeft mogen spelen in het leven van Anne (en ook van ons). We zijn daar tot op de dag van vandaag ontzettend dankbaar voor en zullen Amy en wat zij heeft mogen betekenen nooit vergeten.
Nadat Anne op 11 maart haar laatste adem uitblies hebben Anita, Stan en ik samen met Amy afdrukken gemaakt van de handen van Anne om een tastbare herinnering voor later te hebben. Vandaag was de dag waarop we het resultaat in ontvangst mochten nemen. Amy zette 3 dozen op tafel die wij 1 voor 1 mochten openmaken. De dozen waar prachtig versierd in de lievelingskleur van Anne met haar naam en vlinder. In de ene doos zat de rechterhand, de andere doos de linkerhand en de laatste doos zaten beide handen. Heel bijzonder, heel mooi en ook gevoelig maar ik moet ook eerlijk bekennen dat ik bij mijzelf meer emoties, meer gevoelens had verwacht. Ze zijn prachtig en ik ben er superblij mee maar ik voel tegelijkertijd ook nog wat afstand, het is voor mijn gevoel Anne (nog) niet en dat is waar ik naar verlang, de hand van Anne voelen. Neemt niet weg dat dit een heel mooi en waardevol cadeau is. De handen zijn prachtig gelukt. De nagels waar Anne altijd zo mee bezig was en trots op was zijn heel mooie zichtbaar en wat meteen ontroerde was het permanente armbandje dat Anne samen met Ilva heeft laten zetten, die is heel mooi zichtbaar. Prachtig, hoorde zo bij Anne, dat maakt het wel meteen echt Anne.
Toen we thuiskwamen hebben we dit uiteraard ook aan Stan laten zien en hij vond het ook mooi. Nu staan de 3 dozen open bij ons op tafel, we hebben het er niet over met elkaar maar ik heb het idee dat het gevoel bij ons alledrie nog moet groeien (en als dat niet gaat gebeuren is het ook goed). De handen moeten nu eerst nog even goed drogen (duurt lang) en dan gaan we kijken of er iets moois van kunnen maken met een plankje, een lijstje of misschien wel een glazen kistje. We zien wel.
Al met al was het een intense maar ook wel mooie dag.
