Volgens Anne niet maar volgens de verpleegkundigen had Anne een goede nacht achter de rug. Vanochtend was het een komen en gaan van artsen en specialisten ter voorbereiding op de mogelijke operatie. We hoopten allemaal dat Anne vandaag naar de OK zou kunnen maar we werden ook gewaarschuwd dat ondanks de spoed het toch dagen kan duren. Om half 12 kwam de chirurg vertellen dat Anne om half 1 zou worden geopereerd en dat ze dan een tracheostoma met canule en een hickman katheter zou krijgen. Samen met pedagogisch medewerker Corine ben ik met Anne meegegaan naar de OK waar ze haar in haar eigen bed in slaap hebben gebracht. Pas om kwart over vier kwam Anne terug van de OK. Tijdens de operatie was Anita ook aangekomen en voor ons was het dus best lang wachten maar gelukkig is alles heel goed gegaan. Anne lag heel rustig en diep te slapen. Voor ons gevoel zag ze er echt wel een stukje beter en comfortabeler uit maar dat kunnen we uiteindelijk pas morgen of misschien zelfs nog later echt zeggen. Anne werd vanavond pas om kwart over negen wakker en ze kwam best okay uit haar slaap. Wel heel moe natuurlijk en ze moest verschillende keren uitgezogen worden ivm slijmvorming. Ze gaf wel aan dat ze veel pijn had dus heeft ze zojuist extra pijnstilling gekregen.
Toen we net weggingen uit het ziekenhuis moesten we eerst nog even bij de dokter komen en hij gaf aan dat ze het hart van Anne extra in de gaten gaan houden. Daar zit af en toe een onregelmatigheid (noemen ze een sick sinus) dat kan komen door de medicijnen of door het feit dat ze erg ziek is maar vinden ze wel belangrijk om vanaf nu continue te monitoren.
Begin van de avond hebben we ook nog even gesproken met de oncoloog dokter Smetsers. Ze had een week vakantie gehad en wilde ons graag even zien en spreken (erg lieve vrouw). Morgen hebben we met het hele team nog een gesprek. Ze gaf aan dat ze ondanks alle onzekerheden en risico’s best blij zijn met waar we nu staan.
Wat ook wel leuk is om te horen dat alle verpleegkundigen en artsen Anne inmiddels kennen en dat ze onderling dan aangeven wat een ontzettend lieve meid het is. Dat wisten wij natuurlijk al en jullie ongetwijfeld ook maar het is ook echt zo als je ziet dat Anne zich (zelfs in deze situatie) zorgen maakt om anderen, om ons, om Stan, om opa en oma, om haar vriendinnen, zelfs soms om de zusters/dokters. Nu ligt ze gelukkig weer rustig te slapen. Welterusten!
