Anne was vannacht veel wakker geweest maar niet meteen een hele beroerde nacht gehad. Temperatuur zat redelijk stabiel rond de 38.5. Ik kreeg vanochtend een appje van haar dat ze wakker was maar nog wel lekker lag dus of ik over 3 kwartier kon komen. Dat klonk alsof het eigenlijk best goed ging. Nou dat bleek niet helemaal een correcte aanname te zijn. Anne was doodmoe, misselijk en futloos en daar is gedurende de dag geen verandering in gekomen. De koorts schommelde vandaag nogal. Aan het begin van de middag zaten we al boven de 40 graden, 3 uurtjes later op 37.3 en weer 2 uurtjes later op 38.4. In het ziekenhuis maken ze zich daar wel een klein beetje zorgen over. Alle bloedtesten zijn tot op heden negatief dus ze weten niet waar het vandaan komt en ze willen het toedienen van de T-cellen alleen doen als ze weten dat het ‘goed’ gaat met Anne. Daarom besloten ze vanmiddag dat er vanavond een CT-scan gemaakt moest worden. Helemaal exact weten doe ik het (nog) niet maar ze hadden het over necrose en toen ik om wat meer uitleg vroeg hadden ze het erover dat door de chemo (tumor)weefsel kan slinken en dat zou dan eventueel weer koorts kunnen veroorzaken. Ze denken dat het wel mee zal vallen omdat er niet sprake is van continue hoge koorts, zeker vandaag schommelde de temperatuur nogal.
Aan het begin van de avond krijgen we te horen dat de CT-scan niet meer gaat lukken omdat er teveel spoedgevallen zijn. Anne zal nu (in principe) morgenochtend als eerste aan de beurt zijn.
Anne zal morgen ook een bloedtransfusie krijgen. Ze zien dat Anne in aplasie (vermindering van het aantal bloedcellen) zit. Ze willen haar morgen daarom d.m.v. de bloedtransfusie een energiestoot geven. Dat is wel nodig ook want Anne is helemaal leeg. Praten doet ze bijna niet omdat het teveel moeite kost. Als ze even rechtop gaat zitten wordt ze meteen ontzettend misselijk. Overgeven lukt in die gevallen vandaag niet meer (heeft uiteindelijk toch nog 3x overgegeven) omdat er domweg niets meer in zit.
Anne had vandaag zin in thee dus de vraag gesteld of we onze eigen thee mochten meenemen. Daar moest de dokter toestemming voor geven maar uiteindelijk mocht dat. Anne heeft uiteindelijk 2x een heel klein beetje thee gedronken (beter iets dan niets laten we maar zeggen).
Vanmiddag kreeg ik een recept in mijn handen geduwd voor de pil. Dat medicijn is in het ziekenhuis niet beschikbaar maar ze willen wel dat Anne het gaat slikken om er zeker van te zijn dat ze komende periode niet ongesteld raakt. Via Google map op zoek naar een apotheek en dan maar hopen dat ze het hebben. Ik had geluk. Het was prachtig weer, wandeling van 1.5km en ze bleken voor 2 maanden op voorraad te hebben. Ik moest eigenlijk voor 3 maanden meenemen maar dat vond ik al wat veel dus met een tasje vol medicijnen weer teruggelopen naar het ziekenhuis. Ging soepel en voor mij best wel even fijn om eruit te zijn.
We hebben aan het einde van de dag nog wel een kadootje uitgepakt. Een leuk kaartspel. Anne verteld met een lach op haar gezicht dat ze er heel blij mee is en het graag wil spelen. Dat heeft ze nog niet gezegd of ze wordt misselijk en gaat weer liggen dus dat spelen doen we een volgende keer. Wel een leuk kadoo!
Vanavond is de dokter nog verschillende keren geweest. Anne voelt zich slecht, net als gisteren maar vandaag voelt ze zich ander zonder dat goed te kunnen uitleggen. Dat is altijd al lastig en met de taalbarrière nog een stuk lastiger bleek vanavond. Anne had aangegeven zich licht in haar hoofd te voelen (light headed) maar ik kreeg niet de indruk dat we dat goed uitgelegd kregen. Anne moest thee drinken en dan kwam ze een half uurtje later kijken of het beter ging. Nee dus want Anne heeft hier de hele dag last van. Was het dan misschien de morfine? Nee, want Anne heeft er de hele dag last van. Dit werd een beetje frustrerend voor Anne (en voor mij ook) dus op een gegeven moment maar gezegd dat we denken dat slapen op dit moment het beste is voor Anne en daar kon de dokter zich goed in vinden. Ze neemt eerst nog bloed af, de temperatuur (38.6), de bloeddruk en de hartslag (124) worden nog even gemeten en daarna mag Anne gaan slapen.
Oh ja, er was nog wel een frustratiedingetje vandaag (er zijn tranen gelaten maar we hebben er uiteindelijk ook om kunnen lachen); Ik zeg dat Anne heel zachtjes praat (fluisteren) en dat ik haar daardoor heel vaak niet kan verstaan en Anne het dus nog een keer moet vertellen. Dat kost haar veel energie en dat frustreerde haar en maakte haar verdrietig. Anne ziet het echter helemaal anders; Ze zegt dat ik oud aan het worden ben en daarmee doof (okay, thanks). Uiteindelijk besloten dat we het er maar op houden dat de waarheid ergens in het midden zal liggen 🙂
Al met al best wel een waardeloze dag maar tegelijkertijd zijn er ook geen hele vervelende dingen voorgevallen en eerlijk is eerlijk, zo’n chemo traject is zonder complicaties al pittig en omdat de weerstand heel laag is komt een complicerende factor zoals koorts al snel om de hoek kijken. Daar hoeven we ons ook niet meteen extreem veel zorgen over te maken maar het is natuurlijk wel heel vervelend voor Anne. Wat dat betreft hoop ik dat de bloedtransfusie morgen gaat zorgen voor een extra boost. En dan zou het helemaal mooi zijn als de misselijkheid weg is zodat er ook weer wat gegeten en gedronken kan worden. Dat is morgen, nu eerst een nacht goed slapen.
