Donderdag 13 juli zijn we met de auto (onze oude vertrouwde Skoda Octavia met nieuwe airco) vertrokken richting Italië. Even genieten van vakantie in een land waar we als gezin nog niet eerder op vakantie zijn geweest. We hebben er zin in! We doen het rustig aan en overnachten in Ibis Style hotel in Strasbourg. Een prachtige stad blijkt dat te zijn. ’s Avond eten we flammkuchen en maak ik nog een avondwandeling met Stan. ’s Ochtends genieten van een heerlijk ontbijt en weer onderweg naar camping The Garda Village aan het Gardameer. We komen daar rond 21:30 uur aan, te laat voor de receptie maar krijgen sleutel van ons huisje van de bewaking.
Gardameer – Sirmione
Het huisje is klein maar fijn. Wij mogen slapen in de slaapkamer en de Anne en Stan gaan in het stapelbed in de keuken/woonkamer. Er is een heerlijke douche, prima keuken dus wij gaan ons hier wel redden.
Heerlijke tijd gehad maar verhaal en foto’s volgen nog…
Hagelstorm
Op maandag 24 juli hebben we overdag de auto grotendeels al ingepakt zodat we de volgende dag voor 10 uur kunnen vertrekken richting Riomaggiore. Onze mooie tijd aan het Gardameer wilde we graag waardig afsluiten en daarom zijn we ’s avonds naar Lazise geweest. Een prachtig stadje op zo’n 30 minuten rijd. We hebben heerlijk Italiaans gegeten en als toetje een ijsje gekocht bij bij de beste gelateria aan het Gardameer. Een supergezellige avond en rond 21:30 uur waren we weer thuis. We doen nog een gezellig spelletje samen als het rond 22:40 ineens heel hard begint te hagelen. Een immens lawaai en door de glazen deur zien we dat het echt hele grote hagelstenen zijn. Na een paar minuten is het over. Anne pakt een hagelsteen bij de deur om daar een foto van te laten maken. We zien er op dat moment de lol nog wel van in totdat we veel mensen buiten zien lopen en ons beginnen te realiseren dat dit een heftige hagelstorm is geweest. Als we naar buiten lopen zien we dat alle auto’s zwaar beschadigd zijn. Ook onze auto ziet er niet uit. De vooruit is volledig aan diggelen, de rechter zijruit ligt er helemaal uit en de hoeveelheid (grote) deuken zijn ontelbaar. We staan te kijken naar een totaal onbruik geworden auto. We hebben ineens een probleem.
Ongeluk Stan
Omdat onze auto onbruikbaar is geworden en we toch boodschappen moeten doen besluiten we (eigenlijk tegen onze principes in) op de camping 4 elektrische steps te huren om boodschappen te kunnen gaan doen in het dorp. De kinderen wilde al eerder op deze steps maar ons antwoord was toen nee dus dit vonden ze wel gaaf. Toegeven, het blijkt een prima vervoermiddel te zijn en als we na onze boodschappen terugkomen op de camping vragen de kinderen of ze met z’n tweeën nog even een rondje mogen doen. Ik was niet enthousiast maar dacht ook “ik moet het ook een beetje loslaten en ze vertrouwen”. Na een duidelijk “doe voorzichtig en doe geen gekke dingen” gaan ze op pad. Terwijl ik aan de telefoon zit met Arjan krijgen we nog geen 3 minuten later een telefoontje van Anne. Of ze zo snel mogelijk willen komen want Stan is gevallen. Ze blijken zo’n 1 a 2 kilometer bij een rotonde te zijn waar Anita en ik naar toe rennen. Daar aangekomen blijkt het ernstiger te zijn dan alleen gevallen. Bij het oversteken van het zebrapad is Stan (weliswaar zachtjes) aangereden door een auto en daarna is hij gevallen. Stan huilt en trilt over zijn hele lichaam. Het is niet alleen de pijn maar ook de schrik. De mensen die in de auto zaten hebben de politie en de ambulance gebeld. Het waren gelukkig hele aardige mensen. De politie en de ambulance zijn er vrij snel. De politie gaat het gesprek aan met de bestuurder en met Anita en Anne. Ik ga met Stan mee de ambulance in naar het ziekenhuis in Desenzano, een stadje zo’n 20 minuten verderop.
Gelukkig blijkt het mee te vallen. Niets gebroken en waarschijnlijk ook geen hersenschudding. Wel meerdere schaafwonden, hoofdpijn en moeilijk lopen maar gelukkig ging het al vrij snel best wel goed.
Huurauto
Arjan, de broer van Anita was superlief. Hij organiseerde eerder dan initieel gepland een werkoverleg voor woensdag in Milaan. Op het vliegveld daar kon hij nog net de laatste (sorry, er was ook nog een kleine) auto huren waarmee hij naar onze camping kwam. De mooiste en grootste auto waar we ooit in hebben gereden en waarschijnlijk ooit zullen rijden. Een dikke BMW met alles erop en eraan. We gooien de auto vol met onze koffers en brengen Arjan naar zijn werk in Manarola en vandaar vertrekken we toch nog richting Cinque Terre waar we rond 22:45 uur aankomen.
Cinque Terre – Riomaggiore
Heerlijke tijd maar verhaal en foto’s volgen nog…
Terugvlucht naar Nederland
De terugvlucht met Easyjet naar Nederland is er een die we niet snel zullen vergeten. Vlak na het opstijgen gaat het helemaal niet goed met Anne. Ze heeft veel druk op haar borst en kan nauwelijks ademhalen. Met tranen in de ogen, ogen dicht en naar lucht happend zit ze in haar stoel. De schrik slaat mij om het hart. Anne wil in eerste instantie niet dat ik hulp inroep maar dat doe ik uiteraard wel. Gelukkig blijkt er een Italiaanse arts en 2 artsen in opleiding (waarvan een uit Nederland) aan boord te zijn. Ik geef Anne pijnmedicatie die we gelukkig mee hadden genomen in onze handbagage en vanuit het vliegtuig wordt Anne aan de zuurstof gelegd. De combinatie van pijnstilling en zuurstof zorgt er gelukkig al snel voor dat het beter gaat. De artsen komen achter ons zitten en om de 10 minuten controleren ze Anne. Echt superfijn dat deze mensen aan boord waren en iedereen zo behulpzaam was. Anne blijft de gehele vlucht aan de zuurstof (2 cilinders gebruikt) maar gelukkig gaat het goed. Volgens standaard protocol heeft de bemanning doorgegeven aan Schiphol dat er een medische noodsituatie is. Bij landen kreeg daarom iedereen het verzoek te blijven zitten, stond de ambulance klaar, kwamen de ambulancemedewerkers het vliegtuig binnen om ons als eerste mee naar buiten te nemen. Initieel had de arts aangegeven dat we direct naar het ziekenhuis zouden moeten gaan maar we waren het er nu vrij snel over eens dat het best goed met Anne lijkt te gaan en dat we gewoon naar huis gaan. Uiteraard morgen wel contact opnemen met het PMC om door te geven wat er is voorgevallen en dan kijken wat we daarmee moeten maar voor nu is het even goed zo en gaan we lekker naar huis. Even bijkomen van alle gebeurtenissen.
