Anne werd vanochtend pas rond half 10 wakker. Ze had lekker geslapen en ze zag er goed uit. De dokter heeft ze nog niet gezien maar ze voelt zich best wel goed. Even afwachten hoe de dag gaat verlopen maar de start is fijn en veelbelovend.
Helaas was het vanochtend al vrij snel afgelopen met de fijne start. De dokter kwam vertellen dat de bloedresultaten bekend zijn en dat er een bacterie in/op de Port-A-Cath (PAC) zit en dat ze de PAC daarom vanmiddag onder plaatselijke verdoving zullen moeten verwijderen. Daar was Anne al bang voor en dit maakt haar bang en verdrietig. Waarom moet dat nu weer net in Frankrijk gebeuren?!
Nadat ik Anne heb gesproken beloof ik contact met dokter Smetsers op te nemen of zij hier nog iets over heeft te zeggen. Dokter Smetsers geeft aan dat zo’n bacterie ook in Nederland had kunnen gebeuren en we eigenlijk heel blij mogen zijn dat het zo lang goed is gegaan. Maakt het natuurlijk niet minder vervelend maar we kunnen er niet veel aan veranderen. De vraag is wel of er nog een nieuwe PAC nodig is. Voor de behandeling in principe (nog) niet maar er zullen waarschijnlijk nog wel de nodige bloedtesten nodig zijn en daarvoor is de PAC natuurlijk heel handig omdat het aanprikken bij Anne vaak een probleem is.
Vanmiddag bleek al meteen hoe problematisch infusen zijn bij Anne. Het gisteren geplaatste infuus in de rechterarm doet het al niet meer dus is er nu een nieuw infuus in haar linkerarm geplaatst.
Om kwart voor drie krijg ik een verdrietige Anne aan de telefoon met de boodschap dat de operatie om 3 uur niet gaat lukken. Nu gaat het misschien vanavond om 6 of 7 uur gebeuren. Lastig en vervelend maar we kunnen er ook niet veel aan veranderen. 10 minuten later krijg ik echter een telefoontje van oma Anja dat Anne samen met Anita al in de OK is voor het laten verwijderen van de PAC. Anne was blijkbaar zo van slag dat ze hebben gekeken wat er mogelijk is, exacte details weet ik eerlijk gezegd ook niet. Wel fijn dat het toch nog zo snel wordt gedaan. De chirurg zal ook meteen kijken of het mogelijk is een nieuwe PAC te plaatsen. Is wel een beetje tricky omdat dokter Smetsers heeft aangegeven dat ze meestal een paar dagen wachten omdat je anders kans hebt dat de bacterie zich gaat hechten aan de nieuwe PAC. Om maar met de woorden van dokter Smetsers te spreken; “Het risico op opnieuw besmetting zullen ze vast goed afwegen tegen het voordeel van gelijk een nieuwe PAC plaatsen”. Daar ga ik dan ook maar gemakshalve vanuit.
Rond half 5 krijg ik te horen dat de operatie zo goed als klaar is en Anne er bijna aankomt. Om tien voor vijf krijg ik een appje van Anne dat het allemaal goed is gegaan. Mama mocht erbij blijven en dat vond ze heel fijn. Ik had aan Anne verteld dat dokter Smetsers had aangegeven dat de ingreep reuze meeviel en daar was Anne het achteraf mee eens hoewel ze het alsnog wel heel spannend had gevonden.
Vanavond rond half 8 hebben we een videobel gesprek met z’n allen (Jan was er toevallig ook) en dat was heel fijn. Anne was opgewekt, zag er goed uit, was geinteresseerd, leuk gesprek met Stan en ze voelde zich ook goed. Ze had zelfs voor het eerst zelfs een beetje trek! Anita had beneden in het restaurantje een bakje pasta gekocht en daar had ze nog best wel wat van gegeten. Superfijn!
Er is geen nieuwe PAC geplaatst omdat de kans op besmetting te groot was. Misschien willen ze dat volgende week maandag alsnog doen maar daar is Anne het nog niet helemaal mee eens. Ze gaat dit nog met dokter Smetsers bespreken.
Vanavond kwam de dokter vertellen dat Anne 7 dagen lang antibiotica via het infuus zal krijgen en dat ze al die tijd ook in het ziekenhuis moet blijven. Dat is wel een tegenvaller. David, Kristel, Eva en Tim komen zaterdag naar Parijs voor een paar dagen en opa Jan, Stan en ik zouden (afhankelijk van de situatie) dan ook komen zodat we misschien nog iets gezelligs in Parijs zouden kunnen gaan doen. Dat gaat dus niet lukken. We wachten nu eerst het gesprek komende donderdag met dokter Minard af. Op basis van dat gesprek besluiten wij wanneer Jan, Stan en ik naar Parijs gaan. Doordat alles nu lijkt op te schuiven kon de planning nog best wel eens een dingetje gaan worden maar goed daar komen we ook wel weer uit.
Anne blijft dus in ieder geval tot volgende week maandag in het ziekenhuis. Voor morgen staan er allerlei onderzoeken op de planning. De details weten we niet maar we kregen vanavond inloggegevens voor het Elektronisch Patiënten Dossier en daar stond in dat er morgen om 15:30 twee scans (geen idee wat of hoe) gemaakt zullen worden en dat er om 12:30 een MRI-scan zal zijn. Donderdag om 9:20 uur zal dan het gesprek met dokter Minard plaatsvinden.
Al met al een emotionele en enerverende dag die goed begon, daarna vrij snel best wel vervelend werd maar gelukkig een goed einde kende. Anne is nu wel moe (dat is natuurlijk niet gek na zo’n dag) en ze heeft best wel pijn van de operatie. Ik had Anne net (22:35 uur) aan de telefoon en toen kwam de dokter binnen om te praten over de pijn. Hopelijk blijft het niet bij praten en kunnen ze er voor de nacht nog iets aan doen. Verder ging het goed met Anne en gaat ze zo lekker slapen.
