Vandaag zou Anne voor het eerst proberen mee te doen aan gym op school maar dat moesten we nog even uitstellen omdat we vandaag in het ziekenhuis werden verwacht voor een echo. Anita moest werken en ik moest eigenlijk voor het werk naar België maar gelukkig denken mijn collega’s erg mee en geven ze alle ruimte die er nodig is dus ben ik met Anne naar het ziekenhuis gegaan.
Bij aanmelden werd het wel meteen confronterend omdat de mensen achter de balie Anne zo goed kennen en de eerste vraag was ‘hoe gaat het? heb je al iets gehoord over de MRI-scan?’. Dat zijn momenten waarop het even extra moeilijk wordt maar toch ging Anne daar goed mee om en kan ze dit soort vragen ook best goed beantwoorden.
De echo werd gemaakt om te kunnen bepalen of ze linksboven (half achter het borstbeen en vlak bij de linkerlong) een biopt kunnen afnemen. Het ligt erg lastig om ze langs ribben moeten en precies achter het gevonden plekje grote aderen lopen. Bij het afnemen van een biopt gaan ze met een naald naar binnen en als ze op positie zijn ‘schieten’ ze om een hapje uit het weefsel te halen. Om een idee te geven hoe lastig het is; ‘normaal’ schieten ze ongeveer 2,4 mm maar dat is in dit geval al teveel, ze denken maximaal 1,5 mm te kunnen schieten omdat ze anders (te dicht) in de buurt van de grote ader komen. Een specialist werd erbij gehaald en die noemde dit wel een uitdaging en gaf aan dat ze hiervoor de beste biopter (ik denk niet dat dat de officiële term is) nodig hebben. Uiteindelijk stonden we met 30 minuten weer buiten maar aan Anne was te merken dat ze het even moeilijk had. In de auto op de terugweg gaf ze ook aan dat ze dit spannend vond (en dan hebben we het nog maar over de biopsie) en dat is natuurlijk heel begrijpelijk.
We zouden vanmiddag ook gaan zwemmen en qua timing ging dat perfect. Anne had na de echo eigenlijk geen zin maar eenmaal in het zwembad met Puck was het supergezellig en zijn we fanatiek aan het zwemmen geweest. Ik ben geen goede zwemmer maar dan nog zou je zeggen dat ik zonder problemen sneller zou moeten zijn dan Anne maar dat is niet zo, sterker nog, met flipperen ben ik beduidend langzamer. Blijft fantastisch dat we dit iedere week onder begeleiding mogen doen en ook fantastisch om te zien hoe goed Anne dat doet en hoeveel plezier ze er aan beleefd.
Vanavond moest Anita werken en ik zou met David meedoen aan een padeltoernooitje en daarom zouden Anne en Stan dan alleen thuis zijn. Eigenlijk voor het eerst weer maar ze keken er enorm naar uit. Zelf lekker pizza regelen, 1 april grap uithalen bij opa en oma (vuilniszak voor de deur gezet waar Stan in verborgen zat) en samen lekker film kijken met zak chips op schoot. Echt zo supergaaf om te zien hoe Stan en Anne met elkaar omgaan. Altijd al goed geweest maar de laatste tijd is het nog extra speciaal. Superfijn.
We hebben nog geen planning voor volgende week dus nu eerst maar lekker weekend vieren.