Vannacht rond kwart voor drie schrok ik wakker door een onbekend geluid. Het blijkt de intercom te zijn maar ben net te laat om te reageren. Ik loop naar het raam om naar buiten te kijken en daar zie als eerste een brandweerwagen staan en daarna een brandweerman die met een zaklantaarn staat te seinen. Ik doe het raam open om te zien/horen wat er aan de hand is. Blijkt er iemand opgesloten te zitten in onze lift. Snel een broek aan en naar beneden om de deur open te doen. Blijken onze buren vast te zitten in de lift. De brandweer heeft ze snel kunnen bevrijden maar de lift is stuk. Dat is al heel erg balen maar dit is ook geen goed verhaal voor Anne want ze is altijd al een beetje bang dat de lift stuk gaat als zij er in zit. Nou ja, we gaan het wel zien.
Vanochtend werd Anne minder goed wakker dan gisteren. Overal pijn en niet zo lekker geslapen. Gelukkig duurt het ook weer niet heel lang voordat het weer redelijk goed gaat. Stan en ik zijn vanochtend weer even samen op stap geweest en hebben wat lekkere broodjes gekocht. Stan maakt weer een heerlijk ontbijt, voor ons heerlijke start van de dag maar Anne eet nagenoeg niets. Het plan voor vandaag is om eerst naar de Leicester Square te gaan, daarna richting Oxford Street en dan zien we wel verder.
Ook vandaag is het weer droog en ondanks dat het wel behoorlijk fris is, is het best wel lekker weer. We gaan ook vandaag weer lopend met Anne uiteraard in de rolstoel. We beginnen in de M&M store. Megagroot en veel lekkers. Stan en Anne vullen beiden een beker met M&M’s want zonder dat kunnen we natuurlijk niet thuis komen.
Daarna naar de Lego winkel ertegenover. Er staat een hele lange rij maar als wij met de rolstoel aan komen lopen mogen we meteen de winkel in. Blijft opvallend hoe vriendelijk en attent de Engelsen steeds zijn, echt heel fijn. Na eerst alles bekeken te hebben gaan Anne en Stan beiden een eigen mini figure ontwerpen. Nadat de 3d-printer beide figuurtjes heeft geprint en we hebben afgerekend gaan we weer naar buiten richting Piccadilly Circus. Daar lopen we langs het restaurant Happy waar een enorme rij staat. In de etalage staan borden dat ze de winnaar zijn van ‘beste restaurant’ van Engeland. Het ziet er gezellig en lekker uit maar wel druk. Terwijl we staan te kijken komt er iemand naar ons toe lopen of we willen eten. Ja dat willen we en daar gaan we, opnieuw slaan we de hele rij over en mogen we naar binnen. We hebben daar echt een fantastische lunch gehad. Heerlijke drankjes, fantastisch eten en een gezellige sfeer. Ook Anne heeft best goed gegeten. Dit gaan we onthouden, misschien moeten we hier vanavond ook wel gaan avondeten.
We lopen via Regent Street naar Oxford Street en komen er al snel achter dat Regent Street eigenlijk leuker was dan Oxford Street. We lopen her en der nog wat winkeltjes binnen en eindigen in de Selfridges winkel waar Anne absoluut naar toe wilde vanwege de Jellycats die ze daar verkopen. Veel te duur eigenlijk maar wat kan ons het schelen. Uiteindelijk gaan we met een heerlijke zachte ‘luiaard’ van Jellycat de deur uit. We lopen nog even de Microsoft winkel in waar Anne en Anita een spel spelen op de Xbox en Stan de Dune versie van de Flight Simulator gaat proberen in een enorm voertuig.
Vanaf daar lopen we terug via Buckingham Palace naar de Big Ben. Onderweg maken we de nodige foto’s. Inmiddels is het al behoorlijk donker geworden maar dat maakt de plaatjes eigenlijk alleen maar mooier. Anne is inmiddels erg moe geworden en de twijfel slaat toe of het wel verstandig is om vanavond nog in de London Eye te gaan. We besluiten om er in ieder geval langs te lopen en dan te besluiten of we het gaan doen. Als we daar aankomen worden we meteen geholpen door hele vriendelijke mensen. We mogen de rij opnieuw skippen, krijgen 1 ticket gratis en mogen meteen door naar de cabine. Ze leggen een loopplank neer en voordat we het weten zitten we met z’n viertjes ‘alleen’ in een cabine van de London Eye. De andere gondels worden helemaal volgestopt met mensen maar wij hebben de hele gondel voor onszelf. Wat een luxe. We breken de M&M bekers aan, pakken er wat drinken bij en genieten van het uitzicht. Het is gelukkig niet koud en dat is maar goed ook want Anne had het onderweg ondanks een extra dekentje behoorlijk koud gekregen. Nu kunnen we even bijkomen van de lange wandeling van vandaag. Na een klein half uurtje mogen we er weer uit. Anne voelt zich wel weer okay en we willen allemaal eigenlijk wel weer graag naar het restaurant Happy voor het avondeten. Ik maak we wel een klein beetje zorgen of er plek zal zijn maar we gaan het wel zien. We lopen dus opnieuw naar Piccadilly Circus. De rij bij het restaurant is nu nog veel langer dan vanmiddag. Anita en Stan gaan vast in de rij staan en ik ga met Anne naar de ingang. Ten eerste om te vragen of het wel zin heeft om in de rij te staan en ten tweede heb ik stiekem de hoop dat we een voorkeursbehandeling krijgen (is dat slecht?). Ik loop naar de man bij de ingang en voordat ik iets kan zeggen herkent hij ons en vraagt “table for 4?!”. Ik vraag nog half of het zin heeft om te wachten maar hij is al weg om te kijken of er plek. “3 minutes sir” en voordat we het weten mogen we naar binnen. Het valt Anne op dat de mensen voorin de rij niet heel blij zijn maar daar hebben we maar heel kort ‘last’ van (is dat egoistisch?). We zitten en het is meteen gezellig. Het licht gaat uit, de muziek gaat wat harder, de kaarsjes en verlichting van de mobieltjes gaat aan en het hele restaurant doet gezellig mee. Goede keuze gemaakt! Lang verhaal kort, we hebben echt superlekker gegeten, alleen het eten van Anne viel een klein beetje tegen maar heeft nog met Anita kunnen ruilen. Stan en Anne hadden al even zitten smoezen tijdens het eten en toen de rekening kwam was het duidelijk waarom. Ze hadden van opa en oma geld gekregen voor een etentje en dat wilden ze nu inzetten. Dat geld was niet voldoende voor vanavond maar Anne en Stan wilde perse dat ze het hele bedrag zouden betalen. Lief! We zijn allemaal moe maar hebben een mooie dag gehad met een fantastische afsluiter.
