Vandaag was de laatste dag van de 1e chemokuur. Anne keek daar erg naar uit, was er wel even klaar mee.
Vanochtend zijn we eerst samen met opa en oma naar de tennisvereniging gegaan om te kijken naar Stan en Ilva die thuis competitie moesten spelen. Anne zag er best wel tegenop om iedereen weer te zien maar ze deed het wel en dat was heel fijn. Na een uurtje was het echter wel klaar, was erg moe en werd misselijk dus snel naar huis gegaan.
Vanmiddag om kwart over drie zou de thuiszorg komen om de chemocassette af te koppelen maar om half een ging het alarm af en bleek de cassette al leeg te zijn. Heel vreemd, is al de 2e keer en er zou juist iets meer dan minder voor 48 uur in moeten zitten. We hebben meteen de thuiszorg gebeld en binnen een half uur waren ze bij ons thuis om de cassette af te koppelen en de naald uit de port-a-cath te halen. Anne vond het even spannend hoe het zou voelen om de naald eruit te halen maar dat ging zonder problemen en heel goed. Eindelijk weer even vrij kunnen rondlopen, ook al is het maar voor een periode van 16 dagen, het is toch een fijn gevoel. De thuiszorg zal contact opnemen met het ziekenhuis om te kijken waarom het nu 2x is voorgekomen dat de cassette vroegtijdig leeg was. Misschien krijgen we de volgende keer een nieuwe pomp. Voor nu maakt dat niet uit en kunnen we hopelijk even genieten van Anne zonder tasje.
Dinsdag zal de thuiszorg nog even langskomen voor een (vervelend) prikje. Dan krijgt ze iets ingespoten om de aanmaak van witte bloedcellen te bevorderen. Die zullen door de chemo namelijk worden afgebroken waardoor de weerstand van Anne de komende 2 weken waarschijnlijk fors zal afnemen (de bekende dip).