Afgelopen dinsdagmiddag had ik in het medisch dossier van Anne al iets gelezen over de uitslag van de biopsie. Het was een moeilijk rapport maar de conclusie dacht ik wel te begrijpen. Het was echter erg snel en zag wat dingen staan in het dossier waardoor ik nog de hoop had dat de conclusie niet definitief zou zijn.
Helaas, mijn/onze angst en voorgevoelens werden bewaarheid.
Vanochtend kreeg ik een mailtje van dokter Smetsers over ze vanmiddag om 17:15 mocht bellen over de uitslag van de biopsie. Toen ik aangaf het idee te hebben de uitslag al min of meer te kennen hebben we telefonisch contact en daarin gaf ze aan dat ze inderdaad geen goed nieuws heeft. Uit de afgenomen biopten is vastgesteld dat de ziekte 100% zeker terug is.
Om 17:15 uur belde dokter Smetsers opnieuw en nu waren Anne en Anita er ook bij aanwezig. De openingszin was: “Hoi Anne! Zeg lieve meid, ik heb slecht nieuws…”.
We zijn verdrietig. Dit is zo’n moeilijke boodschap en we weten het ook nog niet zo goed een plekje te geven. Er is ook nog veel onzekerheid en er zijn gelukkig ook nog sprankjes hoop en daar houden we ons aan vast.
De ziekte is terug, dat is zeker. Dat is veel sneller dan gedacht en gehoopt. Ook al hebben ze vorig jaar eigenlijk al het ultieme proberen te doen om de kanker definitief de nek om te draaien, toch zien ze nog wel mogelijkheden. Ze willen eerst opnieuw een MRI-scan doen maar dan van het hele lichaam om te kijken of er eventueel uitzaaiingen zijn. De Pet/CT-scan was daarvoor bedoeld maar die blijkt ons in de luren te hebben gelegd. De MRI-scan van de borstkas had dit plekje wel gezien dus daarom nu opnieuw een scan maar dan van het hele lichaam. Het is wel heel erg te hopen dat daar geen slecht nieuws uit gaat komen want dan wordt het echt lastig. Het goede nieuws is wel dat de scan van de borstkas op dat ene plekje na geen andere verdachte plekjes liet zien (op een aantal cystes na waar ze mogelijk nog een biopt van willen nemen).
Dokter Smetsers geeft aan dat er nog druk overleg wordt gevoerd maar dat men denkt aan een combinatie van chemotherapie (2 mogelijkheden die nog uitgezocht moeten worden), bestraling en operatief ingrijpen. Dat is heftig en zodra er een mogelijk behandelplan op tafel ligt zal dat ook eerst met Anne besproken worden om te kijken Anne het mentaal/fysiek wel kan en wil.
Al met al een heftige en emotionele dag met echt rotnieuws. Na het telefoongesprek zijn we toch ‘gewoon’ gaan eten bij opa en oma zoals we dat iedere donderdag doen. Met Anne afgesproken dat we het nieuws pas na het eten vertellen. Niemand aan tafel merkte aan Anne dat ze een uurtje geleden slecht nieuws had ontvangen. Lief, aardig, vriendelijk, lachen en kletsen met iedereen en Eva in het bijzonder. Ongelooflijk en ontroerend om te zien. Voor de familie en opa en oma was het natuurlijk heel erg schrikken en verdrietig. We kunnen het op dit moment gewoon niet mooier maken dan het is.
Komende dagen zullen met elkaar proberen zo ‘normaal’ mogelijk te doen en zoveel mogelijk afleiding te zoeken. We moeten het even stap voor stap bekijken en ermee omgaan zoals het komt. Dat zal vaak best moeilijk zijn maar tot op heden is Anne enorm veerkrachtig en zijn we enorm trots op hoe ze ermee omgaat. Tegelijkertijd beseffen we natuurlijk heel goed wat de ernst van de situatie is en hoeveel moeilijke momenten er voor ons en vooral voor Anne liggen. Het enige dat we kunnen doen is er voor haar zijn en voor hoop en vertrouwen blijven houden. Dat gaan we dus doen!