Anne heeft een onrustige nacht gehad die waarschijnlijk door koorts werd veroorzaakt. Vanochtend had ze 39,7 graden koorts. Vanochtend ben ik op tijd naar Anne gegaan maar omdat het nieuwjaarsdag was deed men rustig aan. Anne vroeg waarom ze nog geen kerstkadootjes had gehad en daarop kwam verpleegkundige Shamilla met een doos met kleine kadootjes waar Anne iets uit mocht kiezen. Het werd een notitieboekje met pen en een vreemde bril om mensen aan het lachen te krijgen. We hebben een foto van Anne maar ik heb haar beloofd dat ik daar niets mee zal doen (vraag haar er maar naar :-).
Anne heeft vandaag weer een bloedtransfusie gekregen en er is ook weer een foto van haar borstkas en longen gemaakt. Veel details over het resultaat daarvan weet ik niet maar heb begrepen dat de tumor niet groter is geworden en ze verder geen vreemde dingen zagen.
Stan heeft vanochtend flink uitgeslapen en kwam daarna met Anita nog even bij Anne kijken. De psycholoog Jennifer kwam ook. Jennifer nummer 3 (verpleegkundige, kinderarts en nu dus psycholoog). We hebben eerst zelf met haar kennisgemaakt en haar wat meer over Anne verteld. Daarna heeft ze zelf best lang alleen met Anne gesproken. In eerste instantie vooral proberen Anne wat handvatten te geven waarmee ze zich zelf tot rust kan brengen en kan dromen of denken aan dingen waarbij ze zich prettig en goed voelt. Zij zal vaker komen om met ons maar vooral ook met Anne te praten. Ze kan mag overal over praten, of het nu haar angsten zijn, paniek bij pijn of moeilijk kunnen ademen of dingen die als minder fijn in het ziekenhuis worden ervaren. Een luisterend oor maar ook iemand die haar kan helpen en dat is natuurlijk heel fijn.
Ik ben met Stan om half 3 naar huis gegaan. Anne voelde zich ook vanmiddag en vanavond helemaal niet lekker. De koorts liep vanavond op tot 40,2 graden en dat helpt niet mee. Ze heeft nu weer een antibiotica en paracetamol gehad en is nu uiteindelijk toch rustig in slaap gevallen. Anita gaat in het RMD slapen en Stan ligt inmiddels al heerlijk thuis te slapen en dat voorbeeld ga ik ook maar volgen. Welterusten.
