Vandaag was het een pittig dagje ziekenhuis. Na een nacht niet zo goed slapen was Josee van de thuiszorg er een half uurtje om op tijd klaar te zijn. Om 11 uur ging Stan naar een vriendje omdat hij vrij had i.v.m. studiedag en kwam opa Jan zijn auto brengen. Zijn auto is wat hoger en dus wat makkelijker in- en uitstappen voor Anne. Met z’n drietjes vertrekken we vervolgens richting het Prinses Maxima Centrum. Telefonisch hadden we al een goede rolstoel geregeld want die ijzeren karretjes die ze standaard hebben staan gaan niet werken en dat bleek maar goed ook. Om 12.15 moest Anne bloedprikken wat best pijn deed. Daarna hebben Anita en ik even gegeten in het restaurant, Anne had geen trek maar was er natuurlijk wel bij. Om 13.20 zouden we gesprek hebben met arts en oncoloog maar dat werd allemaal wat later en voor Anne werd het steeds zwaarder. Tijdens het gesprek met arts Inge en oncoloog Smetsers werd het dan ook te zwaar voor Anne en is daar in de kamer even op een bedje gaan liggen. Iedereen realiseerde zich nu wel dat dit bezoek wat onderschat is en het een volgende keer anders moet. Komende maandag zal ze weer bloed moeten prikken en dan gaan ze kijken of het dicht bij huis kan of zelfs eventueel thuis. De bloedwaarden zagen er gelukkig heel goed uit, ook de nierfunctie was een heel stuk beter geworden dus wat dat betreft was iedereen blij. Na ons gesprek zou het grote tumor overleg plaatsvinden maar daar hoefden we gelukkig niet op te wachten, dokter Smetsers zou ons daar over terug gaan bellen. Wij zijn daarom snel naar huis gegaan en waren rond half vier weer thuis. Anne deed hartstikke goed maar dit was wel echt een zware dag voor haar.
Begin van de avond werden we gebeld door dokter Smetsers. Alle experts waren het erover eens dat de volgende stap operatief ingrijpen moet worden en dan proberen de tumor zo radicaal mogelijk te verwijderen. Ze hadden dit het liefst volgende week gedaan maar dat gaat qua planning niet lukken dus het gaat die week erop worden (in de week van 19 april maar exacte datum volgt nog). Tot die tijd mag Anne thuis blijven maar als het voor Anne of voor ons teveel dreigt te worden dan mag ze ook eerder terug naar het ziekenhuis. Voorlopig blijven we thuis, het gaat goed maar het is wel fijn dat we die optie achter de hand hebben.
Voor Stan is de huidige situatie namelijk eigenlijk nog moeilijker dan voorheen, er gaat op dit moment gewoon veel tijd van ons naar Anne en ook als snapt hij dat, hij heeft het daar het best moeilijk mee. Daar ligt voor ons dus een uitdaging om daar de komende dagen wat beter mee om te gaan. Komende periode is het dus vooral een periode van wat meer rust en proberen zo sterk mogelijk richting de dag van de operatie te gaan.
Nu ligt iedereen heerlijk te slapen van een vermoeiende (winterse) dag. Om 12 uur ga ik nog medicijnen geven en dan ga ik ook maar eens lekker slapen. Welterusten.