Vanmiddag ben ik met Anne naar het PMC gegaan voor een hartecho en een MRI-scan van het hele lichaam. We moeten altijd op de 2e verdieping (solide tumoren) zijn maar vandaag was het daar aanmelden en moesten we voor de echo naar de 3e verdieping en voor de MRI naar de begane grond. Je zou denken dat je dan wat minder bekende mensen tegenkomt maar het tegenovergestelde bleek het geval. Op de 3e verdieping kwamen we als eerste pedagogisch medewerkster Amy tegen en toen ze samen met Anne even ging zitten om bij te kletsen kwam de ene naar de andere (Inge, Laura van de Zuiderzeevaart, de verpleegkundige met het hondje etc.) langs met een ‘Hey Anne, hoe is het met jou?!’. Amy zag het aan en constateerde dat hier niet veel anders was als destijds op de IC-afdeling in het WKZ. Inge vroeg wat de status was want het gebeurde haar niet vaak maar in ons geval gebeurde er zoveel dat dokter Smetsers het niet kan bijhouden haar te updaten. Ze sprak haar bewondering uit voor hoe Anne het doet en hoe wij ermee omgaan. Het is soms ook echt wel lastig maar ik gaf bij Inge ook aan dat er niet veel alternatieve opties zijn en je dus maar moet dealen met het moment. Ik moest echter ook bekennen dat, ook wil ik dat niet, mijn lontje de laatste tijd wel iets korter begint te worden. Gelukkig merken we dat bij Anne nog niet echt maar ook bij haar merk je dat het heel heel veel is allemaal. De extreme vermoeidheid waar ze mee te maken heeft is wat dat betreft ook niet zo gek.
De hartecho duurde zo’n 20 minuten. We konden meekijken en de dokter legde ons nog het een en ander uit over waar ze nu precies op letten. Ze laat zich op dat moment verder niet uit of wat ze ziet goed of niet zo goed is. Dat is ook prima, dat horen we later wel van dokter Smetsers.
De MRI-scan doet Anne deze keer alleen. Ik ga wel mee naar binnen voor het klaarmaken. Tijdens de MRI kun je een film bekijken. Anne vraagt altijd naar de Disneyfilm Vaiana maar ze wilde eigenlijk graag kijken naar de Disneyfilm Encanto maar die hebben ze daar niet. Daarom heb ik die DVD vanochtend gekocht als kadootje voor Anne en voor de MRI-afdeling. Ze waren er superblij mee, de specialisten daar waren meteen enthousiast want dat vonden ze zelf ook een gave film. Iedereen blij. Anne ook want dit zal niet de laatste MRI-scan zijn. De MRI-scan van vandaag is zonder contrastvloeistof maar gaat wel lang duren. Uiteindelijk kwam Anne na zo’n 70 minuten weer naar buiten. Ze had bijna de hele film kunnen bekijken. Tijdens de MRI-scan heb ik even wat mailtjes voor mijn werk kunnen afhandelen onder het genot van een kop koffie. Dokter Smetsers kwam nog even langs. Ze had vandaag nog even contact gehad met dokter Minard in Parijs en waren wederom samen tot de conclusie gekomen dat de behandeling in Parijs dusdanig hoopgevend en daarbij belangrijk voor Anne is dat ze het willen laten doorgaan. Ze had nog geen uitslag van echo maar zodra deze binnen zou zijn zou ze ons bellen.
Om kwart over vijf loop ik samen met Anne het ziekenhuis weer uit en mogen we naar huis. Anne is heel erg moe maar verder gaat het goed. Onderweg worden we gebeld door dokter Smetsers. De echo van het hart laat ongeveer hetzelfde beeld zien als de vorige keer dus dat is goed nieuws. Van de MRI-scan weet ze uiteraard nog niets maar zal ze wel in de gaten houden. Zodra er iets bekend is zal ze ons dat meteen laten weten. Nu eerst maar even genieten van het weekend (en leren voor de toetsweek 🙁).